1977 ж. түсірілген "Телефон" фильмі: Шарль Бронсон, Ли Ремик басты рөлдерде. Кеңес Одағының АҚШ-тағы жасырын агенттері, соғыс жағдайында елдің инфрақұрылымын бұзу миссиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1977 жылғы тыңшылық фильм
1977 spy film
«Телефон» – Дон Сигелдің режиссерлік еткен, Чарльз Бронсон, Ли Ремик және Дональд Плесенс бас рөлдерде ойнаған 1977 жылғы тыңшылық фильм. Сценарийін Питер Хаймс пен Стирлинг Силлифант жазған, ал оның негізінде Уолтер Вагердің 1975 жылғы романы жатыр.
Telefon is a 1977 spy film directed by Don Siegel and starring Charles Bronson, Lee Remick and Donald Pleasence. The screenplay by Peter Hyams and Stirling Silliphant is based on the 1975 novel by Walter Wager.
Сюжет
Куба зымыран дағдарысынан кейін Кеңес Одағы АҚШ-тың барлық жеріне ұзақ мерзімді, жасырын ұйықтаған агенттерді орналастырды, олардың санасы соншалықты өзгертілгендіктен, тіпті олар өздері агент екенін білмеді. Оларды тек арнайы кодтық фраза – Роберт Фросттың «Қарлы кеште орман ішінде тоқтағанда» өлеңінен алынған бір жол, содан кейін агенттің нағыз есімі арқылы ғана белсендіруге болатын. Олардың міндеті – соғыс жағдайында азаматтық және әскери инфрақұрылымның маңызды бөліктерін саботаж жасау. 20 жылдан астам уақыт өткен соң, суық соғыс біртіндеп ымыраласуға жол ашты. КГБ штаб-пәтерінің кызметкері Николай Далхимский Америкаға сапар шегіп, өзімен бірге «Телефон кітабын» алып келеді, онда барлық ұйықтаған агенттердің аттары, мекенжайлары және телефон нөмірлері тіркелген. Ол оларды бірінен соң бірін белсендіруге кіріседі. Американың қарсы барлау қызметі, бұрын маңызды болған, бірақ қазірде құндылығы жоқ нысандарды қарапайым азаматтардың жарқындатқанын көргенде, шатасқалы жатады. Агенттер өз-өзіне қол жұмсайды немесе оқиға орнында қаза табады. КГБ желіні деактивацияламағаны үшін саяси жетекшілеріне, тіпті американдықтарға да мойндауға батыл болмайды. КГБ майоры Григорий Борзов, фото жадысы үшін таңдалған, «Телефон кітабының» жалғыз данасының мазмұнын жаттап алып, екі тарап оқиғаны біліп соғыс бастамас бұрын Далхимскийді іздеп тауып тоқтатуға жіберіледі. Борзовқа Америкада жылдар бұрын орналастырылған Барбара атты бір ғана агент көмектеседі. Соңында Борзов Далхимскийдің шабуылдарының әдісін түсінеді: ол Америкадағы агенттердің туған қалаларының бас әріптерін пайдаланып, саботаж арқылы Америкаға өзінің атын «жазып» агенттерді таңдаған. Осылайша Борзов Далхимскийдің келесі таңдалған агентін болжайды және Далхимскийді өлтіреді. Алайда, бірнеше күтпеген жағдайлар орын алады. Барбараға КГБ-дан Борзовты өлтіру туралы бұйрық берілген, ол қауіпті күдікті жойғаннан кейін. Сонымен қатар, ол қос агент және Америка үшін жұмыс істейді. Ол американдық басшысы Сандбургқа хабарлағанда, ол да Борзовты өлтіруді бұйырады, осылайша КГБ-ның сенімін сақтап қалады. Бірақ Барбара нысанасы болған Борзовқа ғашық болып қалған. Ол Борзовқа хабарлайды, екеуі бірге екі тарапты да қалған «Телефон» агенттерінің қаупімен шантаж жасайды, оларды жалғыз қалдыруға мәжбүрлейді.
After the Cuban Missile Crisis, the Soviet Union planted a number of long term, deep cover sleeper agents all over the United States, who were so thoroughly brainwashed that even they did not know they were agents. They can be activated only by a special code phrase, a line from the Robert Frost poem "Stopping by Woods on a Snowy Evening" – followed by the agent's real first name. Their mission was to sabotage crucial parts of the civil and military infrastructure in the event of war. More than 20 years pass, and the Cold War gradually gives way to détente. Nikolai Dalchimsky, a rogue KGB headquarters clerk, travels to America and takes with him the Telefon Book, which contains the names, addresses and telephone numbers of all the sleeper agents. He starts activating them, one by one. American counterintelligence is thrown into confusion when seemingly ordinary citizens start blowing up facilities that were once important but now have little, if any, value. The agents either commit suicide or die in the act itself. The KGB does not dare tell its political leaders, much less the Americans, about its negligence in not deactivating the spy network. KGB Major Grigori Borzov, who was selected in part for his photographic memory, memorizes the contents of the only other copy of the Telefon Book and is sent to find and stop Dalchimsky quietly, before either side learns what is happening and possibly starts a war. Borzov is given the assistance of only a single agent, Barbara, who had been planted in America years before. Eventually, Borzov realizes the method behind Dalchimsky's pattern of attacks: he has chosen the agents by the first letters of their American hometowns by "writing" his own name in sabotage across America. Borzov thus anticipates Dalchimsky's next chosen agent and kills Dalchimsky. However, there are a number of twists. Barbara has orders from the KGB to assassinate Borzov once he succeeds to get rid of a dangerous loose end. In addition, she is a double agent and actually works for America. When she informs her American superior, Sandburg, he also tells her to kill Borzov so that she will retain the confidence of the KGB. However, Barbara has fallen in love with her would be target. She informs Borzov, and together, they blackmail both sides into leaving them alone by holding the threat of the remaining Telefon agents over their heads.
Даму
1974 жылы қазанда MGM романына кино құқығын сатып алды. Роман 1975 жылы сәуір айында жарық көрді. "Нью-Йорк Таймс" газеті романды "керемет триллер" деп атады. Питер Белвуд – алғашқы автор болды. Содан кейін Питер Хаймс сценарий жазды. Хаймс айтуынша, MGM басшысы Дэн Мелник оған жазу мен режиссураны тапсырғысы келген, бірақ оның соңғы фильмі "Peeper" сәтсіз аяқталды, сондықтан Хаймс "ол маған режиссерлікке мүмкіндік бермейтінін білдім" деді. Олар сценарийді ұнатып, бірақ режиссер ретінде Ричард Лестерді шақырды. Хаймс Лестер үшін сценарийді қайта жазды, бірақ ол жобадан бас тартып, Дон Сигел келді. Хаймс "Бірінші қашар" фильмін түсіруге кетті, ал Стерлинг Силлифант сценарийді қайта жазды. 1976 жылдың тамызында Дон Сигел режиссер болады және Чарльз Бронсон басты рөлде ойнайды деген хабар тарады. Сигел 50-ші жылдардың соңында Бронсонды телеарнада режиссерлік еткен және "Мен оны Бронсонның арқасында жасағым келді. Біз табиғи түрде үйлесетін командамыз деп ойлаймын" деді.
MGM bought the film rights to the novel in October 1974. The novel was published in April 1975. The New York Times called the novel "a doozie of a thriller". Peter Bellwood was the first writer. Then Peter Hyams wrote a script. Hyams says Dan Melnick then head of MGM told him he wanted Hyams to write and direct, but his last film Peeper had flopped and Hyams said "he knew there was no way he was going to let me direct it." They did like the script but brought in Richard Lester to direct. Hyams rewrote the script for Lester, who then left the project and Don Siegel came on board. Hyams would leave to make Capricorn One and Stirling Silliphant rewrote the script. In August 1976 it was announced Don Siegel would direct and Charles Bronson would star. Siegel had directed Bronson in TV in the late 50s and said "I wanted to do this one because of Bronson. I think we would make a natural team."
Түсірілім
Негізгі суретке түсіру 1977 жылдың қаңтарында басталды. Фильмнің бір бөлігі Финляндияда түсірілді, ол Ресей рөлін сомдады. КСРО-дағы бір журнал фильмді сынап, оның дау-дамай тудыруға және ресейліктерді жамандауға бағытталғанын мәлімдеді. Дон Сигел бұған қарсы шығып, фильмнің «Ресейді және бейбітшілікті» қолдайтынын айтты. «Оқиғаның ең болмағанда абсурд екенін мойндауым керек», - деді Сигел. «Сондықтан фильмге шынайылық сезімін беру үшін ерекше күш салып жұмыс істедім». Оқиғаның бір бөлігі орын алған Хьюстон қаласының көрінісі шын мәнінде Монтана штатының Грейт-Фолс қаласының көрінісі, онда фильмнің көп бөлігі түсірілді. Суретке түсіру кезінде экипаж сахналардың бірі үшін екі жүк машинасы қар жеткізуге мәжбүр болды, себебі аймақтағы чинук желдері қарды ұшырып әкетті. Қар таудан әкелінді. Грейт-Фолс қаласының орталық бөлігінде де түсіру жұмыстары жүргізілді. Бір көріністегі жарылысқа ұшыраған ғимарат – бұл ескі Paris Gibson орта мектебінің бақылаулы түрде жарылуы. Жарылыс көрінісі 1977 жылдың 20 ақпанында түсірілді. Қазіргі Париж Гибсон алаңы зақымданбады, бірақ жарылыстан жақын жердегі бірнеше үйдің шатырында өрт шығып, кинокомпания жалдаған өрт сөндірушілер оны жылдам сөндірді. Хьюстон көріністері Голливудтағы студияда түсірілді, ал Хьюстон Хайатт Регенси ішкі көрінісі Сан-Францискодағы (Калифорния штаты) 5 Embarcadero Center-де түсірілді – бұл орын «Мұнарадағы от» (The Towering Inferno) фильмінде де қолданылған. Ракеталық қозғалтқыштарды сынақтан өткізу алаңындағы өрт пен жарылыс көріністері Лос-Анджелестің солтүстік-батысындағы тауларда орналасқан Rocketdyne компаниясының Санта-Сусана зертханасында түсірілді. Режиссер Сигелдің сөзіне сүйенсек, актриса Ли Ремик Чарльз Бронсоннан қорқып, бір көріністе оның бетіне тиіп беруді сұрағанда: «Мен оған батыл бола алмаймын. Ол мені шағар!» деді. Фильмнің бір бөлігі Финляндияда түсірілгендіктен, фин киножұлдыздарының, әсіресе Анса Иконеннің көптеген эпизодтық рөлдері бар.
Principal photography began in January 1977. Some of the film was shot in Finland, which doubled for Russia. A magazine in the Soviet Union ran an article critical of the film, claiming it aimed to stir up trouble and demonised the Russians. Don Siegel denied this saying the film was "pro Russia and pro peace." "I have to face the fact the story is cockamamie at best," said Siegel. "So I've been particularly painstaking to give the movie a feeling of authenticity." The city skyline depicting Houston, where part of the story line occurred, is actually that of Great Falls, Montana, where the majority of the film was shot. During filming, the crew had to order two truckloads of snow needed for one of the scenes, because the chinook winds in the area took away the snow they had. They were trucked from the mountains. Filming in downtown Great Falls was also included. The exploding building in one scene is actually the controlled demolition of the old Paris Gibson Junior High School. The explosion scene was filmed on February 20, 1977. The present day Paris Gibson square was undamaged, but the explosion started roof fires on a couple of nearby houses that were quickly extinguished by city firefighters hired by the movie company on stand by. The Houston scenes were shot on a Hollywood backlot, while the interior of the Houston Hyatt Regency was portrayed by 5 Embarcadero Center in San Francisco, California – the location which was also used in The Towering Inferno. The scenes with fires and explosions at a rocket engine test site were filmed at Rocketdyne's Santa Susana Field Laboratory in the mountains northwest of Los Angeles. According to director Siegel, actress Lee Remick was terrified of Charles Bronson, and when asked to touch his face during a scene, responded, "I don't dare. He'll bite me!" As parts of the film were shot in Finland, there are several cameo appearances by Finnish movie stars, most notably Ansa Ikonen.
Сыни жауап
Винсент Канби, The New York Times газеті үшін жазған мақаласында: «Телефон» фильмінде әрекетке толы сахнелер болғанымен, олар ешқашан жалғаспайды, ал сценарий жоқ нәрсенің орнын толтыру үшін тапқыр шешімдерді сирек ұсынады. Дегенмен, «Телефонды» жасанды деп сипаттау – оған қатысы барлардың ешқайсысы оны қабылдағаннан да маңыздырақ қарауға бару болар еді». Variety журналынан Артур Д. Мерфи бұл фильмді «жағымды ойын-сауық» деп атады, оның оқиғасы «қызықты болғанымен, болжамды аяқталады, соңында жұлдыздар өз жұмыс берушілерінен бейбіт өмір сүруге рұхсат етуді сұрайды, шамалы да болса жақсы және көркем жерде, бұл көрермендерден тым көп сұрау болар еді». Chicago Tribune газетінен Джин Сискел фильмге 4 жұлдыздың 3-ін берді және «бұл еш жағдайда ұлы картина емес – жарылыстар тізбегімен байланыстырылған мықты әрекет ғана. Басқаша айтқанда, попкорн жеп көруге жарайтын фильм» деді. Los Angeles Times газетінің жазушысы Кевин Томас бұл фильмді «кәдімгі телефильмнен артық ештеңе жасамайтын жылдам ойын-сауық» деп атады. The Washington Post газетінен Гари Арнольд былай деді: «Нағыз мәселе – фильм жасаушылар бұл сюжеттің жоспарын тым жақсы жасайды, сондықтан көрермендер олардан 25 беттік әңгімелерге дейін алдын ала біледі. «Телефонды» бақылау күнің көп бөлігін күтіп отырумен тең». The Monthly Film Bulletin журналынан Ричард Комбс: «Бұл шпиондық жанрда өзгерістер енгізуге жасалған сәтсіз әрекет – басты кейіпкер КГБ агенты, оның миссиясы Шығыс пен Батыс арасындағы достықты сақтау – таңқаларлықтай жылы сюжеті мен бейтарап кейіпкерлері және оның жаңартылуының ескіргендігі, орыс-американ қарым-қатынасындағы жарылыстардың көп болуы себебінен сәтсіз аяқталады» деп жазды. Джеймс Монако «Телефон» параноямен ойнаудан басқа ештеңе істемейді деп жазды. «Бұл Сигелдің әдеттегі фильмі еді», - деді Сигел кейін. «Бұл мүлдем түсініксіз болды. Мен фильмді түсірдім, себебі мен жезөкшемін». Фильм Rotten Tomatoes сайтында 18 рецензияға негізделген 44% рейтингке ие. Квентин Тарантино кейінірек «жаман идеяның жаман екенімен байланысты емес. Шын мәнінде, ол өте ерекше, дұрыс қолда бар болса, керемет болатын еді. Бірақ бұл дұрыс қолдар ескі Сигелге тиесілі емес, ол фильмнің сәтті болу мүмкіндігін көңілді элементтерді баса көрсетпей, жаман элементтерді баса көрсету арқылы жойды. Сигел уақытын ғана емес, сонымен қатар Стерлинг Силлифант пен Питер Хаймс (режиссер болуы керек) сценарийін де ысырап етті».
Vincent Canby of The New York Times wrote, "Though there are action sequences in 'Telefon,' they are never sustained, and the screenplay only occasionally comes up with witty substitutes for the missing plausibility. However, to describe 'Telefon' as synthetic is to take it more seriously than it's taken by anyone connected with it." Arthur D. Murphy of Variety called the film "pleasant escapism" with a story that "runs its interesting if predictable course until fadeout romantic clinch as the stars tell their respective employers to let them live in peace somewhere nice and idyllic, which by this time is really asking too much of audiences." Gene Siskel of the Chicago Tribune gave the film 3 stars out of 4 and wrote that it "is by no means a great picture — just solid action held together by a string of explosions. In other words, it's a good movie to eat popcorn by." Kevin Thomas of the Los Angeles Times called the film "a sleek diversion that hasn't much more to it than a routine TV movie." Gary Arnold of The Washington Post stated, "The real problem is that the filmmakers lay out this story blueprint so doggedly that the audience is invariably 25 pages of expository chitchat ahead of them. Following 'Telefon' is about as thrilling as being kept on hold for the better part of the day." Richard Combs of The Monthly Film Bulletin wrote, "This dismal attempt to ring some changes in the spy genre—the protagonist is a KGB agent, his mission is to preserve East West cordiality—is fatally undercut both by its surprisingly lukewarm plot and unengaged characters and by the fact that its updating is already out of date, Russian American détente having sprung many leaks." James Monaco wrote that Telefon don't do much but play with paranoia. "It was a typical Siegel film," Siegel said later. "It made absolutely no sense. I did the film because basically I'm a whore." The film holds a score of 44% on Rotten Tomatoes based on 18 reviews. Quentin Tarantino later wrote that "just because the premise is nutty doesn’t mean it’s bad. In fact, it’s far out enough that in the right hands, it could have been a stone gas. But those right hands definitely didn’t belong to old fart Siegel, who blew the picture’s chance for success by de emphasizing the kooky elements and emphasizing the dull ones. Siegel not only wasted his time, he wasted the Stirling Silliphant and Peter Hyams (who should have directed) script."