Кіріспе
Х. Л. Менкеннің "Әйелдерді қорғау" кітабы – Х. Л. Менкеннің 1918 жылы жарық көрген, әйелдер және екі жыныс арақатынасы туралы еңбегі. Кейбір адамдар бұл кітапты прогрессивті деп бағалайды, ал басқалары – реакциялық деп санайды. Менкен әйелдер құқықтарын жақтамаса да, оларды көптеген жаңа және көзге көрінетін тұрғылардан ақылды деп сипаттаған, сонымен қатар орташа еркектерді кемсіткен. Менкеннің өмірбаяншысы Фред Хобсонның сөзіне сәйкес:
In Defense of Women is H. L. Mencken's 1918 book on women and the relationship between the sexes. Some laud the book as progressive while others brand it as reactionary. While Mencken did not champion women's rights, he described women as wiser in many novel and observable ways, while demeaning average men. According to Mencken's biographer, Fred Hobson:
"Depending on the position of the reader, he was either a great defender of women's rights or, as a critic labelled him in 1916, 'the greatest misogynist since Schopenhauer', 'the country's high priest of woman haters.'"
"Оқырманның көзқарасына байланысты, ол әйелдер құқықтарының көрнекті жақтасы болған, немесе 1916 жылы бір сыншы оны 'Шопенгауэрден бері ең ірі әйелге қарсы адам', 'елдің әйелдерді жек көретін бас діни қызметкері' деп атаған."
In Defense of Women is H. L. Mencken's 1918 book on women and the relationship between the sexes. Some laud the book as progressive while others brand it as reactionary. While Mencken did not champion women's rights, he described women as wiser in many novel and observable ways, while demeaning average men. According to Mencken's biographer, Fred Hobson:
"Depending on the position of the reader, he was either a great defender of women's rights or, as a critic labelled him in 1916, 'the greatest misogynist since Schopenhauer', 'the country's high priest of woman haters.'"
Тарих
Қорғаныстың бастапқы атауы «Ерлерге арналған кітап» болған, бірақ басқа жұмыс атауларының ішінде «Мәңгілік әйел» және «Жынды әйел» де бар еді. Кітапты алғаш рет 1918 жылы Филипп Гудман жариялаған, бірақ Менкен 1922 жылы кітапты кеңірек аудиторияға тарату мақсатымен жаңа басылымын шығарды. Альфред Кнопф баспасынан шыққан бұл екінші басылым әлдеқайда ұзын және жұмсақ болды.
Жалпы
Жалпы, өмірбаяндар «Қорғанысты» «ирониялық» деп сипаттайды: ол әйелдерді қорғаудан гөрі екі жыныс арақатынастарын сынауға бағытталған еді. Кітапта «Әйелдердің жабдығы», «Міндетті неке», «Бостандыққа шыққан үй шаруасының әйелі» және «Шейіт әйелдер» тақырыптары қарастырылған. Менкеннің пікірінше, әйелдер құқықтарға қол жеткізді: ұятсыздыққа ұшырамастан ізгіліксіздік жасауға, ерлерден ажырасуға және тіпті қасиетті деп саналған бойжеткендік туралы түсініктерден азат болуға мүмкіндік алды, бұл «христиан дінінің бос салтының бірі» ретінде сақталды. Дегенмен, әйелдер көптеген жағдайларда әлеуметтік нормалармен шектелген күйде қалды.
Сайлау құқығы
Менкеннің әйелдерге деген құштарлығының бір себебі – оның әдеби кейіпкерлерге (әсіресе досы Теодор Дрейзер жасаған кейіпкерлерге) деген соқпақтылығы және анасына деген фанатикалық махаббаты болды. Менкен әйелдер құқықтарын қолдады, тіпті суфражистерге жақсы көңілі болмаса да. Әйелдерді жоғары тұрған жыныс деп мәлімдегенде, ол ирониямен айтқысы келгенімен, оларға таңған көптеген қасиеттері – реализм, күмәншілдік, сондай-ақ манипуляция шеберлігі мен адамзатқа бейтарап қарау сияқты, оның өте бағалаған қасиеттері еді.
"Қолайсыз"
Менкен әйелдерді мақтады, бірақ олар өнеркәсіп пен саясатта екінші орында болуы керек деп ойлады. Менкен жеке хаттарында әйелдердің еркектерді құрметтеп, оларды қолдауға бар күштерін салулары керектігін жазды. Менкен әйелдерді кемсітуді ниет етпегенімен, оның 1922 жылғы басылымдағы әйелмен "идеалды көрінісі" туралы сипаттамасы прогрессивті емес еді:
Менкен саясат, дін және метафизика туралы олардың абсурдтылығы мен қисықтығына баса назар аударатын пікірлерді жиі қолдады; осы себепті, осы ауыр тақырыптардың күмәнді дұрыс еместігінен қашу оған ұнады.
Сыни пікірлер
Кітап жақсы пікірлерге ие болды: Карл Бодтың сөзінше, оған жағымды пікірлер, жағымсыз пікірлерден төрт есе көп болған. Кітаптың бірінші басылымы 900 данадан кем сатылды, бұл көңіл көншітпейтін көрсеткіш. Екінші басылым, прогрессивтірек болған «Жаңа Екіжылдық» дәуірінде, әлдеқайда жақсы сатылды.