Грегор Пятигорский: американдық виолоншист, Ресейде туған. Музыкалық білімі, оқуы және виолоншильге деген құштарлығы туралы ақпарат. Виолоншисттерге арналған мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейде туған американдық виолончельші Грегор Пятигорский (Ланг ру, Григорий Павлович Пятигорский; 17 сәуір 1903 [ескі стиль бойынша 4 сәуір 1903] 6 тамыз 1976) Ресей империясында туған американдық виолончельші.
Russian born American cellist
Gregor Piatigorsky (Lang ru, Grigoriy Pavlovich Pyatigorskiy; April 17 1903 [O. S. April 4 1903]August 6, 1976) was a Russian Empire born American cellist.
Ерте өмір
Грегор Пятигорский Екатеринославта (қазіргі Днепр, Украина) еврей отбасында дүниеге келген. Бала кезінде әкесінен скрипка мен фортепиано ойнауды үйренген. Оркестр концертінде виолончель ойнағанын көріп, оны тыңдағаннан кейін виолончельші болуға бел буған. Жеті жасында оған алғашқы виолончелі сыйға тартылды. Пятигорский Мәскеу консерваториясына стипендия алып, Альфред фон Глен, Анатолий Брандуков және Губаровтан сабақ алды. Сонымен қатар, ол отбасына ақша табу үшін жергілікті кафелерде, борделдерде және үнсіз кинотеатрларда ойнап жүрді. Ресей революциясы басталғанда Пятигорский 13 жаста еді. Ұзақ өтпей Ленин квартетінде ойнай бастады. 15 жасында Большой театрының бас виолончелисті қызметіне қабылданды. Кеңес билігі, әсіресе Анатолий Луначарский, Пятигорскийге білімін жетілдіру үшін шетелге баруға рұқсат бермеді, сондықтан ол өзін және виолончелін өнершілер тобымен бірге мал вагонымен Польшаға жасырып әкеп шықты. Олардың арасында ірі денелі сопрано болған, шекарашылар оқ атуды бастағанда, Пятигорский мен оның виолончелін қорғап алды. Виолончель бүтін қалған жоқ, бірақ ол жалғыз құрбан болды. Қазір 18 жасқа толған Пятигорский Берлинде және Лейпцигте Хьюго Бекер және Юлиус Кленгельмен қысқа ғана уақыт оқыды, тамаққа ақша табу үшін орыс кафесінде триода ойнады. Кафеге Эммануэль Фейерман және Вильгельм Фуртвенглер де келіп тұратын. Фуртвенглер Пятигорскийді естіп, оны Берлин филармониясының бас виолончелисті қызметіне шақырды.
Gregor Piatigorsky was born in Ekaterinoslav (now Dnipro, Ukraine) into a Jewish family. As a child, he was taught violin and piano by his father. After seeing and hearing the cello at an orchestra concert, he was determined to become a cellist and was given his first cello when he was seven. Piatigorsky won a scholarship to the Moscow Conservatory, studying with Alfred von Glehn, Anatoliy Brandukov, and a certain Gubariov. At the same time, he was earning money for his family by playing in local cafés, brothels and silent movie houses. Piatigorsky was 13 when the Russian Revolution took place. Shortly afterward, he started playing in the Lenin Quartet. At 15, he was hired as the principal cellist for the Bolshoi Theater. The Soviet authorities, specifically Anatoly Lunacharsky, would not allow Piatigorsky to travel abroad to further his studies, so he smuggled himself and his cello into Poland on a cattle train with a group of artists. One of the women was a heavy set soprano who, when the border guards started shooting at them, grabbed Piatigorsky and his cello. The cello did not survive intact, but it was the only casualty. Now 18, Piatigorsky studied briefly in Berlin and Leipzig, with Hugo Becker and Julius Klengel, playing in a trio in a Russian café to earn money for food. Among the patrons of the café were Emanuel Feuermann and Wilhelm Furtwängler. Furtwängler heard Piatigorsky and hired him as the principal cellist of the Berlin Philharmonic.
Отбасы
1937 жылдың қаңтар айында Пиатигорский Францияның бай Ротшильд банктік әулетінің мүшесі, Эдуард Альфонс Джеймс де Ротшильдтің қызы Жаклин де Ротшильдке үйленді. Сол күзге қарай, Францияға оралғаннан кейін, олардың тұңғыш ұлы – Ефта дүниеге келді. Екінші дүниежүзілік соғыста нацистер басып кіргеннен кейін, отбасы 1939 жылдың 5 қыркүйегінде Франциядан Ле-Хавр порты арқылы Америка Құрама Штаттарына кемемен аттанып, Нью-Йорк штатының Адирондак тауларындағы Элизабеттаун қаласына қоныстанды, онда Пиатигорский бұрыннан үй сатып алған еді. Бұл оның қарындастарының 1939 жылы Франциядан қашудан кейін АҚШ-тағы алғашқы тұрағы болды. Олардың ұлы Жорам 1940 жылы Элизабеттаунда дүниеге келді. Пиатигорскийдің Ефтадан үш немересі (Жонатан, Эван, Эрик) және Жорамнан екі немересі (Ауран, Антон) болды.
In January 1937, Piatigorsky married Jacqueline de Rothschild, daughter of Édouard Alphonse James de Rothschild of the wealthy Rothschild banking family of France. That fall, after returning to France, they had their first child, Jephta. After the Nazi occupation in World War II, the family left France on September 5, 1939, by boat for the United States from Le Havre and settled in Elizabethtown in the Adirondack Mountains, New York, where Piatigorsky had already bought a house. It was also his parents in law's first U. S. residence after their flight from France in 1939. Their son, Joram, was born in Elizabethtown in 1940. Piatigorsky had three grandsons by Jephta (Jonathan, Evan, Eric) and two by Joram (Auran, Anton)
Бағалау
Ұлы скрипкашы-педагог Иван Галамиан Пятигорскийді барлық уақыттағы ең ұлы скрипкашы деп айтқан екен. Ол өте драмалық орындаушы болды. Оның өнердегі мақсаты – ең жоғары экспрессияны жеткізу болатын. Ол осы экспрессияны түсінуге шындық пен шынайылықты қосты. Ол осы шынайылықты жеткізе алды, себебі сол заманғы көптеген ұлы композиторлармен жеке және кәсіби байланыста болды. Олардың көптегені оған арнап шығармалар жазды, соның ішінде Сергей Прокофьев («Челло концерті»), Пол Хиндемит («Челло концерті»), Марио Кастельнуово Тедеско («Челло концерті»), Уильям Уолтон («Челло концерті»), Вернон Дюк («Челло концерті») және Игорь Стравинский (Пятигорский мен Стравинский «Pulcinella» операсынан алынған Стравинскийдің «Итальяндық сюитасын» виолончель мен фортепианоға арнап өңдеуге бірлесіп жұмыс істеді; Стравинский авторлық құқықтың тең бөлісуін есептеудің ерекше әдісін көрсетті). Рихард Штраустың «Дон Кихот» операсының репетициясында, Пятигорский орындайтын және Штраустың дирижерлік еткен кезінде, ре минорындағы драмалық баяу вариациядан кейін Штраус оркестрге: «Енді мен өзімнің «Дон Кихотымды» мен елестеткендей естідім» деп жариялады. Пятигорскийдің керемет дыбысы ерекше жылдам және қарқынды вибратомен сипатталды, ол барлық қиын иілімдерді, тіпті басқа скрипкашыларды таң қалдырған төмен қарай стаккатоны да тамаша орындай білді. Ол драмаға деген құштарлығын студенттік кезінде, ұлы орыс басы Федор Чалиапиннің концерттеріндегі үзілістерде ойнауға келіскенде жиі айтатын. «Борис Годунов» сияқты драмалық рөлдерді орындағанда, Чалиапин ән айтумен қатар, декламациялап, тіпті дауыстап айқайлап та қоятын. Бір күні жас Пятигорский оған: «Сен тым көп сөйлейсің, ән айтпайсың», – деді. Чалиапин: «Сен тым көп ән айтасың, сөйлемейсің», – деп жауап берді. Пятигорский осы сөздерді ойлап, содан бері Чалиапиннің әнінен естіген драма мен экспрессияны өзінің өнеріне енгізуге тырысты.
The great violin pedagogue Ivan Galamian reportedly once called Piatigorsky the greatest string player of all time. He was an extraordinarily dramatic player. His orientation as a performer was to convey maximum expression. He brought a great authenticity to his understanding of this expression. He was able to communicate this authenticity because he had had extensive personal and professional contact with many of the great composers of the day. Many of those composers wrote pieces for him, including Sergei Prokofiev (Cello Concerto), Paul Hindemith (Cello Concerto), Mario Castelnuovo Tedesco (Cello Concerto), William Walton (Cello Concerto), Vernon Duke (Cello Concerto), and Igor Stravinsky (Piatigorsky and Stravinsky collaborated on the arrangement of Stravinsky's "Suite Italienne", which was extracted from Pulcinella, for cello and piano; Stravinsky demonstrated an extraordinary method of calculating fifty fifty royalties). At a rehearsal of Richard Strauss's Don Quixote, which Piatigorsky performed with the composer conducting, after the dramatic slow variation in D minor, Strauss announced to the orchestra, "Now I've heard my Don Quixote as I imagined him." Piatigorsky had a magnificent sound characterized by a distinctive fast and intense vibrato and he was able to execute with consummate articulation all manner of extremely difficult bowings, including a downbow staccato of which other string players could not help but be in awe. He often attributed his penchant for drama to his student days when he accepted an engagement playing during the intermissions in recitals by the great Russian basso Feodor Chaliapin. When portraying his dramatic roles, such as the title role in Boris Godunov, Chaliapin not only sang, but declaimed, almost shouting. On encountering him one day, the young Piatigorsky told him, "You talk too much and don't sing enough." Chaliapin responded, "You sing too much and don't talk enough." Piatigorsky thought about this and from that point on, tried to incorporate the kind of drama and expression he heard in Chaliapin's singing into his own artistic expression.
Шығармалары
Пятигорский сонымен қатар композитор да болған. Оның Паганини тақырыбындағы вариациялары (№24 каприс негізінде) 1946 жылы виолончель мен оркестр үшін жазылған және оның көп жылдық серігі Ральф Берковиц оны оркестрге бөлген; кейіннен виолончель мен фортепианоға көшірілген. 15 вариацияның әрқайсысы Пятигорскийдің музыкант әріптестерінің бірін әдемі бейнелейді. Пятигорскийдің шәкірті Денис Брот оларды Касальс, Хиндемит, Гарбусова, Морини, Салмонд, Сигети, Менухин, Милштейн, Крайслер, өзінің портреті, Кассадо, Элман, Болоньини, Хайфец және Хоровиц деп атады.
Piatigorsky was also a composer. His Variations on a Paganini Theme (based on Caprice No. 24) was composed in 1946 for cello and orchestra and orchestrated by his longtime accompanist Ralph Berkowitz; it was later transcribed for cello and piano. Each of the 15 variations whimsically portrays one of Piatigorsky's musician colleagues. Denis Brott, a student of Piatigorsky, identified them as Casals, Hindemith, Garbousova, Morini, Salmond, Szigeti, Menuhin, Milstein, Kreisler, a self portrait, Cassadó, Elman, Bolognini, Heifetz, and Horowitz.
Шахмат
Пятигорский шахмат ойнауды да ұнатқан. Оның әйелі, Жаклин Пиатигорски, күшті ойыншы болған, бірнеше АҚШ әйелдер чемпионатында қатысып, әйелдер шахмат олимпиадасында АҚШ-ты өкілдік еткен. 1963 жылы Пиатигорскийлер Лос-Анджелесте күшті халықаралық турнир ұйымдастырып, қаржылады, оны Пауль Керес және Тигран Петросян жеңіп алды. 1966 жылы Санта-Моникада екінші Пиатигорский кубогы өткізілді, оны Борис Спасский жеңіске жеткізді.
Piatigorsky also enjoyed playing chess. His wife, Jacqueline Piatigorsky, was a strong player who played in several U. S. women's championships and represented the U. S. in the women's Chess Olympiad. In 1963, the Piatigorskys organized and financed a strong international tournament in Los Angeles, won by Paul Keres and Tigran Petrosian. A second Piatigorsky Cup was held in Santa Monica in 1966 and won by Boris Spassky.