Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік мемлекеттік қызметкер және саясаткер граф Владимир Николаевич Коковцов (Влади́мир Никола́евич Коко́вцов; 18 сәуір 1853 [ескі стиль бойынша 6 сәуір 1853] – 29 қаңтар 1943) – император Николай II билік құрған кезеңде 1911 жылдан 1914 жылға дейін Ресейдің төртінші премьер-министрі қызметін атқарған орыс саясаткері.
Russian civil servant and politician
Count Vladimir Nikolayevich Kokovtsov (Влади́мир Никола́евич Коко́вцов; 18 April 1853 [O. S. 6 April 1853] – 29 January 1943) was a Russian politician who served as the fourth prime minister of Russia from 1911 to 1914, during the reign of Emperor Nicholas II.
Ерте өмір
Ол 1853 жылдың 18 сәуірінде (ескі стиль бойынша 6 сәуірде) Новгород губернаторлығының Боровичи, Боровицкий уездінде дүниеге келген. 1872 жылдың желтоқсанында Император Александр лицейін бітіргеннен кейін Коковцов, сол кездегі көрнекті заңгерлер – Александр Градовский, Николай Таганцев және С. Пахманның ұсынысымен Санкт-Петербург мемлекеттік университетінде заң факультетіне түсуге өтініш білдірді. Бірақ, оның білімін қаржыландыруға уәде берген әкесі күрт қайтыс болып, отбасын қиын қаржылық жағдайға түсірді. Осының салдарынан, университетте оқудың орнына, өзі мен отбасын қосымша табыспен қамтамасыз ету үшін мемлекеттік қызметке қабылданды.
He was born in Borovichi, Borovichsky Uyezd, in the Novgorod Governorate on 18 April 1853 [O. S. 6 April 1853]. Following graduation from the Imperial Alexander Lyceum in December 1872 Kokovtsov applied for admittance to Saint Petersburg State University to study law on the recommendation of Aleksandr Gradovsky, Nikolai Tagantsev and S. Pakhman, all notable legal authorities of the time. However, his father, who had promised to pay for his education suddenly died leaving the family in strained financial circumstances. As a result, instead of attending university he entered the civil service to provide him and his family an additional income.
Мемлекеттік қызмет
Коковцов Императорлық Әділет министрлігінде мемлекеттік қызметке үміткер ретінде қабылданды, алдымен статистикалық, содан кейін заңнамалық және, ақырында, қылмыстық кеңселерде қызмет етті. 1879 жылдан 1890 жылға дейін Орталық түрмелер басқармасының аға инспекторы және басшының көмекшісі болып жұмыс істеді. Бұл кезең Императорлық Мемлекеттік Кеңестің аға мүшесі, мемлекеттік хатшы К.К. Грот жасаған түрме реформаларымен ерекшеленеді. 1890 жылдан 1896 жылға дейін Мемлекеттік Кеңесте Мемлекеттік хатшының көмекшісі, Мемлекеттік хатшы және, ақырында, Императорлық хатшының көмекшісі болып қызмет етті, онда ол негізінен Ресей Императорлық Мемлекеттік Кеңесінің Мемлекеттік экономика департаменті қараған мәселелермен айналысты. 1896 жылдан 1902 жылға дейін Сергей Витте басқаратын Қаржы министрлігіндегі үш көмекшінің бірі болды. Осы лауазымнан кеткеннен кейін, 1904 жылы Қаржы министрі болып тағайындалғанға дейін Императорлық хатшы болып жұмыс істеді. Келесі жылы Витте, оның бұрынғы жоғары лауазымдағы әріптесі, Министрлер Кеңесінің төрағасы болғанда, ол лауазымынан кетті. Министр болмаса да, ол империялық үкіметті валютасын девальвациялаудан және алтын стандартын тастаудан сақтап қалған, сол кездегі барлық қаржылық тұрақты, сенімді және дамысқан елдердің негізі болған несиенің ұсылуына зор үлес қосты. Коковцов Иван Горемыкин (1906) және Петр Столыпин (1906–1911) кабинеттерінде Қаржы министрі ретінде қайтадан қызмет етті. Коковцов антисемит болған және еврейлердің мәселесі олардың "жетілмегендігінде" емес, "өте ақылдылығында" деп санайтын. 1911 жылы Столыпин қаза болғаннан кейін Коковцов Министрлер Кеңесінің төрағасы болды, сонымен қатар Қаржы министрі лауазымын сақтап, 1914 жылы зейнетке шыққанға дейін екі лауазымды да атқарды. Коковцов Алексей Хвостовтың тағайындалуына қарсы болды. 1912 жылы Коковцов патшадан Григорий Распутинды Тобольскке жер аударуға рұқсат сұрады. Николай: "Мен Распутинды жақсы білемін, сондықтан оның туралы айтылып жүрген әңгімелерге сенбеймін", - деп жауап берді. Коковцов Распутинге Сібірге кетуі үшін көп ақша ұсынды және газеттерге оның есімін императрицамен байланысты жарияламауды бұйырды. Патша 1914 жылғы 29 қаңтарда Коковцовты "баспасөзді бақылаудың жетіспеуі" үшін қызметтен босатып жіберді. Ішкі саясатта Коковцовтың премьер-министрлік кезінде 1912 жылы екі заң қабылданды, ол жұмысшылардың шамамен 20 пайызына еңбекке жарамсыздық және ауру жағдайында жәрдемақы беруді көздеді. және Швеция Корольдік Поляр жұлдызы орденінің Ұлы кресті (1897).
Kokovtsov was admitted as a candidate for a civil service position in the Imperial Ministry of Justice serving first in the statistical, then the legislative and finally in the criminal office. From 1879 to 1890 he served as Senior Inspector and Assistant Head of the Central Administration of Prisons. This period is noted for its prison reforms formulated by State Secretary K. K. Grot, a senior member of the Imperial State Council. From 1890 to 1896, he served in the State Council as Assistant State Secretary, State Secretary and finally as Assistant Imperial Secretary where he worked primarily on matters reviewed by the Russian Imperial State Council's Department of State Economy. From 1896 to 1902 he served in one of the three Assistant Minister of Finance positions under Sergei Witte. After resigning from the position, he served as Imperial Secretary until his appointment as Minister of Finance in 1904. He resigned the next year when his former superior in the Finance Ministry, Witte, assumed the Chairmanship of the Council of Ministers. Although not a minister, he then played a substantial role in securing a loan that did nothing less than keep the imperial government from having to devalue its currency and leave the gold standard, then the basis of almost all financially stable, secure and modern countries. Kokovtsov returned as Minister of Finance in the cabinets of Ivan Goremykin (1906) and Peter Stolypin (1906–11). Kokovstov was an anti Semite who believed the problem with Jews was not their 'backwardness' but the fact that they were 'so clever'. Kokovtsov succeeded Stolypin as Chairman of the Council of Ministers after Stolypin's assassination in 1911, while also maintaining his post as Minister of Finance, and held both offices until his retirement in 1914. Kokovtsov opposed to the appointment of Alexei Khvostov. In 1912 Kokovtsov asked the tsar to authorize Grigori Rasputin's exile to Tobolsk. Nicholas refused: "I know Rasputin too well to believe all the tittle tattle about him." Kokovtsov had offered Rasputin a substantial amount of money to leave for Siberia and ordered the newspapers not to mention his name in connection with the Empress. The tsar dismissed Kokovtsov on 29 January 1914 for a "lack of control over the press"
In domestic policy, Kokovtsov's time as prime minister saw the passage of two laws in 1912 that provided accident and sickness insurance to about 20% of workers. and the Grandcross of Royal Swedish Order of the Pole Star (1897).