Америка революциясының шайқасы: 1776 ж. Седр шайқасы, Монреаль батысындағы британдық әскерлер мен ирокездер арасындағы қақтығыс. Арнольдтың әскері жеңілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1776 жылғы американдық төңкеріс соғысының шайқастары
Американдық төңкеріс соғысының шайқасы
1776 skirmishes of the American Revolutionary War
the American Revolutionary War battle
Седарлер шайқасы – 1775 жылдың қыркүйегінде басталған американдық төңкеріс соғысының басында Континенттік армияның Канадаға басып кіруі кезінде болған әскери қақтығыстар сериясы. Шайқастар 1776 жылдың мамыр айында Монреальдің батысында, Британдық Америкадағы Седарлер маңында және оның айналасында өтті. Континенттік армияның бөлімшелеріне британдық әскерлердің шағын күші қарсы тұрды, олардың құрамында алғашқы халықтардың жауынгерлері (көбінесе ирокездер) және отаршылдардың үлкен күші болды. Монреальдегі американдық әскери гарнизонға қолбасшылық еткен бригадир-генерал Бенедикт Арнольд 1776 жылдың сәуір айында британдықтар мен үндістердің Монреальдің батысында әскери дайындық жүргізіп жатқаны туралы хабар естігеннен кейін, өз әскерлерінің бір бөлігін Седарлерге орналастырды. Гарнизон 19 мамырда капитан Джордж Форстер басқарған британдық және үнді әскерлерінің біріккен күштерімен болған қақтығыстан кейін тапсырылды. Америкалық күштер Седарлерге жол тартқанда 20 мамырда қысқаша шайқастан кейін тұтқындалды. Барлық тұтқындар ақырында Форстер мен Арнольд арасындағы келіссөздер нәтижесінде босатылды, ол аймаққа елеулі күш әкелді. Келісім шарттары бойынша американдықтар британдық тұтқындардың тең санын босатуға міндетті болды, бірақ Конгресс келісімді растамады және британдық тұтқындар босатылмады. Седарлердегі американдық күштердің басшылары полковник Тимоти Бедел мен лейтенант Айзек Баттерфилд осы оқиғаға қатысқандары үшін әскери сотқа тартылып, Континенттік армиядан қуылды. Бедел ерікті ретінде өзін жақсы көрсеткеннен кейін 1777 жылы жаңа лауазым алды. Оқиға туралы хабарлар британдық күштердің көп бөлігін құраған ирокездер жасаған қатыгездіктер туралы көлемді, бірақ жалған мәлімдемелерді қамтыды.
The Battle of the Cedars was a series of military confrontations early in the American Revolutionary War during the Continental Army's invasion of Canada that had begun in September 1775. The skirmishes, which involved limited combat, occurred in May 1776 at and around the Cedars, west of Montreal, British America. Continental Army units were opposed by a small force of British troops leading a larger force of First Nations warriors (primarily Iroquois) and militia. Brigadier General Benedict Arnold, commanding the American military garrison at Montreal, had placed a detachment of his troops at the Cedars in April 1776, after hearing of rumors of British and Indian military preparations to the west of Montreal. The garrison surrendered on May 19 after a confrontation with a combined force of British and Indian troops led by Captain George Forster. American reinforcements on their way to the Cedars were also captured after a brief skirmish on May 20. All of the captives were eventually released after negotiations between Forster and Arnold, who was bringing a sizable force into the area. The terms of the agreement required the Americans to release an equal number of British prisoners, but the deal was repudiated by Congress and no British prisoners were freed. Colonel Timothy Bedel and Lieutenant Isaac Butterfield, leaders of the American force at the Cedars, were court martialed and cashiered from the Continental Army for their roles in the affair. After distinguishing himself as a volunteer, Bedel was given a new commission in 1777. News of the affair included greatly inflated reports of casualties and often included graphic but false accounts of atrocities committed by the Iroquois, who made up the majority of the British forces.
Өмірбаян
Седдерлер Сент-Лоуренс өзенінің солтүстік жағалауында, қазіргі Монреальдің орталығынан шамамен алғанда, Монреаль аралының батыс шетінен оңтүстік-батысқа қарай орналасқан. Одан Оттава өзені бөліп тұрады. Сент-Лоуренс өзеніндегі жақын маңдағы таяздықтар кемелерді тасымалдауды қажет етті, сондықтан Седдерлер Монреальге немесе одан өзен арқылы саяхат жасайтындар үшін стратегиялық қону орны болды. Оттава өзенін Форт-Эн мен Квинз-Шен арасында, қазіргі Водреуилде кесіп өтуге болады.
The Cedars is on the north shore of the Saint Lawrence River, about from the center of modern Montreal, to the southwest of the western tip of the island of Montreal, from which it is separated by the Ottawa River. The nearby rapids in the Saint Lawrence required portage, making the Cedars a strategic landing point for anyone navigating the river to or from Montreal. Crossing of the Ottawa River was made between Fort Anne and Quinze Chênes, now Vaudreuil.
Монреаль
1775 жылдың қыркүйегінде, Америка Тәуелсіздік соғысының басында, Континенттік армия, бастапқыда генерал-майор Филипп Шкайлер, кейін бригада генерал Ричард Монтгомери басшылығымен, британдық Квебек провинциясына жорық жасады. Монреаль 13 қарашада, Форт-Сен-Жанды қоршаудан кейін, ешқандай шайқассыз алынды. Монтгомери армияның қалған бөлігін Квебек қаласына бастап кеткенге дейін, генерал-майор Дэвид Вустердің басқаруымен Монреальде әскер гарнизонын қалдырды. Монреальді басып алу нашар ұйымдастырылды, және түрлі себептерге байланысты американдықтар мен халық арасындағы қарым-қатынас, тіпті американдықтарды қолдағандардың арасында да нашарлады. Қарым-қатынастың нашарлауына ықпал еткен маңызды факторлардың бірі – американдықтардың Жоғарғы Сент-Лоуренс және Ұлы көлдердегі үнді халықтарымен сауда-саттық жүргізуін тоқтатуы болды, себебі сауда тауарлары сол аймақтардағы британдық гарнизондарын қолдау үшін пайдаланылуы мүмкін еді. Тері саудасы қаланың экономикасы үшін маңызды болды, және оның тоқтатылуы американдықтарды қолдағандарға да, қарсыластарына да әсер етті. 1775 жылдың соңында Квебек шайқасында американдықтардың жеңіліске ұшырауынан кейін, Вустер ақыры Квебекке күштерді жеткізді. Ол 1776 жылдың сәуір айының басында келді, ал Монреальдің әскери басқаруы уақытша полковник Мозес Хазенге, содан кейін Квебектегі бас қолбасшы болған бригадир генерал Бенедикт Арнольдқа өтті. Қаланы басып алған американдық күштердің саны шамамен 500 адамды құрады, ал қала сыртындағы бекеттерде қосымша күштер орналасқан еді. Вустер 5 наурызда генерал Шкайлерге қаланың батысындағы британдық әскерлер мен үндістер арасындағы құпия сөздер туралы хабарлады. Осы алаңдатарлық хабарларға, сондай-ақ екі тері саудагерінің және Монреальдегі британдық үнді агенті Клод де Лоримиердің рұқсатсыз кеткеніне жауап ретінде, Хазен сәуір айының басында Бедел полкінің полковнигі Тимоти Бедел басқаруымен 400 әскерді Седардағы стратегиялық позицияны басып алуға жіберді. Лейтенант Исаак Баттерфилд 26 сәуірде Седарға жеткен алдыңғы күшті басқарды және екі 4 фунттық зеңбірекпен нығайтылған ағаш қоршауды салуды бастады. Бедел және оның жасағының қалған бөлігі 6 мамырда келді.
In September 1775, early in the American Revolutionary War, a Continental Army under the direction first of Major General Philip Schuyler, and later of Brigadier General Richard Montgomery, invaded the British Province of Quebec. Montreal was taken without a fight on November 13, following the siege of Fort St. Jean. Montgomery left a garrison of troops under the command of Major General David Wooster in control of Montreal before leading the rest of the army to Quebec City. The occupation of Montreal was poorly managed, and relations between the Americans and the population, including those supportive of the Americans, deteriorated for a variety of reasons. One major factor that contributed to the poor relations was the American interdiction of trade with the Indian populations on the upper St. Lawrence and the Great Lakes, since the trade goods might be used to support British garrisons in those areas. The fur trade was economically important to the city, and its interruption affected both supporters and opponents of the American cause. Following the American losses at the battle of Quebec at the end of 1775, Wooster eventually led reinforcements to Quebec. He arrived early in April 1776, and the military administration of Montreal passed temporarily to Colonel Moses Hazen before going to Brigadier General Benedict Arnold, who had been in command at Quebec. The American forces occupying the city numbered about 500, with additional forces at posts outside the city. Wooster had reported to General Schuyler as early as March 5 of rumored scheming between British troops and Indians to the west of the city. In response to these alarming reports, as well as the unauthorized departures of two fur traders and Claude de Lorimier, a British Indian agent from Montreal, Hazen had sent 400 troops commanded by Colonel Timothy Bedel of Bedel's Regiment to occupy a strategic position at the Cedars in early April. Lieutenant Isaac Butterfield led an advance force that arrived at the Cedars on April 26 and began construction of a wooden stockade fort, fortifying it with two 4 pound cannons. Bedel and the rest of the detachment arrived on May 6.
Британдықтардың қаруға шақыруы
Үнді агенті Лоримиер батысқа, Джордж Форстердің басшылығындағы 8-ші жаяу әскер полкінің бір бөлігі Форт-де-Ла-Пренсацияны басып алған Освегатчиге сапар шекті. Лоримиер батыстан Монреальдегі континентальдық әскерге шабуыл жасау үшін үндістерден күш жинауды ұсынды. Форстер келіскен соң, Лоримиер Сент-Региске барып, Акуэсаннан 100 могавк ерін жалдады. Мамыр айының басында Форт-Ниагарада лоялист капитан Джон Батлер, негізінен Ирокез конфедерациясының алты тайпасынан құралған бірнеше жүз өкілмен конференция өткізді, мақсаты – олардың кейбіреулері 1775 жылы берген бейтараптық туралы уәделерін бұзу еді. Тәжірибелі үнді агенті Батлер, жергілікті тұрғындарды спирттік ішімдіктермен және шайқас туралы әңгімелермен ынталандырды; ол 50-ден астам сенека, каюга және онондага жауынгерлерін, сондай-ақ батыстан келген бірнеше жауынгерлерді британдықтардың жағына қосылуға көндірді. Тарихшылардың пікірінше, осы жалдаушылардың ешқайсысы Седардағы шайқасқа қатыспаған, мүмкіндігі жоқ. Стэнли (1973) үнділердің қатысуы Лоримиер жалдағандармен ғана шектелгенін, ол жалдау үшін Гананокуге дейін барғанын айтады. Ланкто (1967) және Смит бұл шайқасқа қатысқан нақты тайпаларды анықтамайды. Лоримиермен бірге кеткен тері саудагерлерінің бірі, Джеймс Стэнли Годдард, америкалықтардың Квебекке басып кіруіне қарсы тұру үшін үндістерден күш жинауға тырысып, батысқа сапар шекті. Ол маусым айында Мичилимакинак фортына жетті, онда британдық командир капитан Арент ДеПейстер оны Грин-Бей маңындағы меномине және виннебаго тайпаларынан жауынгерлерді іздеуге жіберді. ДеПейстер сондай-ақ жергілікті үнді тілмашы Джозеф Эйнсседі фортқа жақын тайпалардан жауынгерлерді жинауға жіберді. Осы екі адамның жалдаған үнділерінің ешқайсысы америкалықтар қаладан кеткеннен кейін ғана Монреальге жетті.
The Indian agent Lorimier traveled west to Oswegatchie, where a company of the 8th Regiment of Foot under the command of George Forster had occupied Fort de La Présentation. Lorimier proposed recruiting a force of Indians to launch an attack on Continental forces at Montreal from the west. When Forster agreed, Lorimier went to Saint Regis, where he recruited 100 Mohawk men from Akwesasne. At Fort Niagara in early May the Loyalist captain, John Butler, held a conference with several hundred tribesmen, primarily from the Six Nations of the Iroquois, in which his goal was to break pledges of neutrality some of them had made in 1775. Butler, an experienced Indian agent, plied the natives with liquor and tales of combat; he convinced more than 50 Seneca, Cayuga, and Onondaga warriors to join the British cause, as well as some warriors from further west. Historians are uncertain whether any of these recruits participated in the action at the Cedars, but it appears unlikely. Stanley (1973) is of the opinion that Indian participation was limited to those recruited by Lorimier, who went as far as Gananoque to recruit. Lanctot (1967) and Smith do not identify any specific tribes participating in the action. James Stanley Goddard, one of the fur traders who left with Lorimier, traveled further west in an ultimately unsuccessful effort to raise an Indian force to oppose the Americans occupying Quebec. He reached Fort Michilimackinac in June, where the British commander, Captain Arent DePeyster, sent him recruiting among the Menominee and Winnebago tribes near Green Bay. DePeyster also sent out Joseph Ainsse, a local Indian interpreter, to recruit from tribes closer to the fort. None of the Indians recruited by these men reached Montreal until well after the Americans had left the city.
Кіріспе
Осуэгатчиде әскер жинала бастағанда, Лоримье Седдерс маңындағы жанашыр діни қызметкермен әскерге жабдықтар жеткізу туралы келісім жасады. 8-ші полктің әскерлерінің көмегімен ол Сент-Лоуренс өзенін кесіп өтуге болатын жерге жақын жерде бірнеше шағын су айдынында жүзуге арналған қайықтарды, атақты батоларды жасырды. Форстер 12 мамырда Осуэгатчиден 40 қатарлы әскер, 10 британдық және француз тілді канадалық милиция, және 160 ирокезбен бірге кетті. 14 мамырда олар Сент-Францисте тағы 44 ирокезді жинап алды, ал 16 мамырда Сент-Францис көлінің батыс жағында орналасты. 17 мамырда Форстер Седдерстегі әскер күші туралы барлау мәліметтерін алды. Ирокездер әскер санына алаңдады, бірақ америкалықтардың Квебектен шегініп жатқаны туралы хабар оларды әрекет етуге жігерлендірді. Ол Монреальға оралып, Форстер басқаратын 150 британдық әскер және 500-ге жуық ирокездердің жақындап келе жатқанын хабарлады. Осы жаңалықты естіген полковник Джон Патерсон майор Генри Шербернді 140 әскерімен бірге Седдерсқа жіберді. Сорельде шегініп келе жатқан Континенттік армия қолбасшылығымен кездесіп отырған Арнольд, хабарды естіген соң Монреальға оралды және үлкен көмек күштерін ұйымдастыруға кірісті.
Once forces began assembling at Oswegatchie, Lorimier made arrangements with a sympathetic priest near the Cedars for the provisioning of supplies for the troops. With the assistance of some men of the 8th Foot, he strategically hid several shallow draft boats, known as bateaux, near a point where the Saint Lawrence River could be crossed. Forster left Oswegatchie on May 12 with about 40 regular troops, 10 British and French speaking Canadien militia, and 160 Iroquois. On May 14, they picked up 44 more Iroquois at Saint Francis, and camped at the western end of Saint Francis Lake on May 16. On May 17, Forster received scouting reports about the troop strength at the Cedars. The Indians were concerned about the number of troops, but news that the Americans were in retreat from Quebec emboldened them to act. He returned to Montreal and reported that a force of 150 British troops of the 8th Foot and about 500 Iroquois commanded by Forster was approaching. On this news, Colonel John Paterson sent Major Henry Sherburne with 140 men from his regiment toward the Cedars. Arnold, who was meeting with the retreating Continental Army command at Sorel, returned to Montreal when the news reached him and set about organizing a larger relief force.
Кедр ағаштары
Форстердің әскері 18 мамырда американдықтар басып алған бекініске жақын жерге қонды және берілу талабын жіберді. Баттерфилд қарулы түрде кері шегіну туралы өтініш білдірді, бірақ Форстер одан бас тартты. Екі тарап өрт ашып, шайқасты. Атыс-шабыстың барысында Форстер Шерберннің Монреаль аралынан Оттава өзені арқылы Квинзе-Ченеске өтіп кеткенін естіді, бірақ Седар бекінісі түскен деп ойлап, өзенге кері шегінгенін білді. Бұл жаңалық қоршау салғандарды келесі күні күш-жігерін екі есе арттыруға итермеледі. Британдықтарға Жан Батист Тестард де Монтиньи бастаған шамамен 40 канадалықтан тұратын қосымша көмек келді; Форстер оларды Шерберннің қиындық тудыруы үшін жіберді. Содан кейін Форстерге Шерберннің шабуылын жаңартқаны туралы хабар жетті; Бэттерфилд мұнан хабарсыз, бекіністі тапсырды. Капитуляция шарттарына тұтқынға алынғандардың жеке қауіпсіздігіне кепілдік беру кірді. Ирокездер бекіністің қоймаларын тонады және тұтқындардың кейбіреулерінен кейде құнды жеке заттары бар кішкентай сөмкелерін тартып алды. Ирокездер бұл тұтқындарды соғыс олжасы деп есептеді, өйткені олар бекініс гарнизонының құрамына кірмеген, және өздерінің шығындары үшін оларды өлтіруге дайын болды. Тек Форстердің араласуы, ол құн төлеген арқасында бұл оқиғаның алдын алу мүмкін болды; бірақ бұл ирокездердің тұтқындарды киімдерінен басқа барлық нәрсесінен айыруына кедергі болмады.
Forster's force landed near the American occupied fort on May 18, and sent in a demand for surrender. Butterfield countered with a request to withdraw under arms, which Forster refused. The parties exchanged fire. During the course of the exchange, Forster received word that Sherburne had crossed the Ottawa River from the island of Montreal to Quinze Chênes but, believing the Cedars to have fallen already, had retreated back across the river. This news caused the besiegers to redouble their efforts the next day. Additional help arrived for the British in the form of about 40 Canadiens under Jean Baptiste Testard de Montigny; Forster sent them to harass Sherburne. Word then came to Forster that Sherburne had resumed his advance; Butterfield, unaware of this, surrendered the fort. The terms of capitulation included a guarantee of the personal safety of the captured men. The Iroquois plundered the fort's stores, and denied some of the captives small pouches of sometimes valuable personal items. The Iroquois claimed these captives as war spoils, since they were not part of the fort's garrison, and prepared to kill some of them in retaliation for their own losses. Only the intervention of Forster, who paid a ransom, prevented this; it did not prevent the Iroquois from stripping the prisoners of all but their clothes.
Арнольдтың жеңілісі
Өзінің табыстарынан кейін Форстер өзінің барлық әскерлерін, соның ішінде барлық тұтқындарды, Квинзе-Ченеске көшірді, онда лоялисттік әскерлер жиналған еді. Ол тұтқындардың біразын сол жерде қалдырып, 23 мамырда Монтиньиге тиесілі Монреаль аралының оңтүстік-батыс шетіндегі Форт-Сенневиллге қарай жылжыды. Арнольд Форстердің шегінуін хабарлағаннан кейін, оны қуа жетеді. Ол 26 мамырда Форт-Сенневиллге (ол оны өртеп жіберді) жетті, дәл сол кезде Форстердің әскері Квинзе-Ченестің қарамағындағы жағалауға түсіп жатқан еді. Арнольд американдықтар өздерінің мүмкіндіктерін қарастыру үшін соғыс кеңесін шақырды. Ол ертесіне күтпеген шабуыл жасауды қалаған; алайда Француз және Үнді соғысында үндістермен күресу тәжірибесі мол Хазен бұл идеяға қарсы шықты. Екі адам арасындағы келіспеушілік соншалықты күшті болды, Арнольд Хазенге бағынбаушылық айыбын тағуға жақындады. Кеңес Арнольдтың ұсынған шабуылын қабылдамай, әрекет жасамауға шешім қабылдады. 27 мамыр таңында Шербёрн мен Форстердің орынбасары, лейтенант Парк өзенді кесіп өтетін қайыққа мінді. Форстер, оның күштерінің бір бөлігі үндістер үйлеріне қайтқандықтан, Шерберн мен Баттерфилдпен тұтқындарды алмастыру туралы келіссөздер жүргізді. Келіссөздерден кейін Арнольд пен Форстер шарттарға келісті. Америкалық тұтқындар 30 мамырда Арнольдқа Форт-Аннада қайтарылды, бірақ өзендегі қатты жел салдарынан екі күнге кешікті.
Following his successes, Forster moved his forces, including all of the prisoners, down to Quinze Chênes, where more Loyalist militia had assembled. Leaving some of the prisoners there, he advanced on May 23 to Fort Senneville, a fortified works on the southwest tip of Montreal Island that was owned by Montigny. Once his scouts reported Forster's retreat, Arnold gave chase. He reached Fort Senneville (which he burned) on May 26, just as Forster's men were landing on the far shore at Quinze Chênes. Arnold called a war council so the Americans could consider their options. He wanted to mount a surprise attack the next morning; Hazen, who had acquired significant experience fighting Indians in the French and Indian War, argued against the idea. The disagreement between the two men was severe enough that it nearly provoked Arnold to file charges of insubordination against Hazen. The council decided not to act, voting Arnold's proposed attack down. Early in the morning of May 27, a boat crossed the river carrying Sherburne and Forster's deputy, Lieutenant Parke. Forster, whose forces were somewhat reduced as some of the Indians had returned to their homes, had negotiated a prisoner exchange with Sherburne and Butterfield. After further negotiations, both Arnold and Forster agreed to terms. The American prisoners were returned to Arnold at Fort Anne on May 30, after being delayed for two days by high winds on the river.
Салдары
Америкалықтар тұтқын алмасу бойынша өз міндеттемелерін ешқашан орындаған жоқ. Джордж Вашингтонның қарсылығына қарамастан, Конгресс келісімді ресми түрде мойын бұрмады және Форстерді американдық тұтқындарды үндістерге тапсырып, олармен нашар қарым-қатынас жасады деп айыптады. Әдеп сақталмағандықтан, бас тарту туралы хат британдық бас қолбасшы және провинцияның губернаторы Гай Карлтонға емес, генерал-лейтенант Джон Бургойнге жіберілді. Арнольдтың оқиға туралы баяндамасында Форстердің үндістері екі тұтқынды өлтірді деген, басқаша расталмаған айыптамалар келтірілді. Арнольд бастапқыда жеңіліске Баделді кінәлады. Ол Бедел мен Баттерфилдті қызметтен шеттетуге және оларды Сорельге соғыс сотына жіберуге бұйрық берді. Әскердің шегінуіне байланысты екеуі де 1776 жылдың 1 тамызында Тикондерога бекінісінде сотталды. Екеуі де кінәлі деп танылып, әскерден қуылды. Бедел өз қызметін ерікті түрде жалғастырды және 1777 жылдың қазанында Саратогада Бургойннің тапсырылуынан кейін Конгресс оған жаңа лауазым берді. Кейбір шайқастар болған орын 1928 жылы Канаданың Ұлттық тарихи орны деп жарияланды.
The Americans never held up their side of the prisoner exchange. Formally repudiating the agreement over the protests of George Washington, Congress accused Forster of mistreating American prisoners by turning them over to the Indians. In a breach of etiquette, the letter containing the repudiation was delivered to Lieutenant General John Burgoyne, instead of the British commander in chief and governor of the province, Guy Carleton. Arnold's report of the incident included otherwise unsubstantiated allegations that two prisoners were killed by Forster's Indians. Arnold initially blamed Bedel for the defeat. He removed both Bedel and Butterfield from command and sent them to Sorel for court martial. Due to the army's retreat, the two men were not tried until August 1, 1776, at Fort Ticonderoga. Both were convicted and cashiered from the army. Bedel continued to volunteer his services, and following Burgoyne's surrender at Saratoga in October 1777, he was given a new commission by Congress. The site of some of the skirmishes was designated a National Historic Site of Canada in 1928.