Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Картадағы ерекшеліктерге назар аудару
Focus of attention on features in a map
Карта дизайнындағы фигура-фон контрасты – картаның мүлігі, онда карта бейнесі бір ерекшелікке немесе ерекшелік түріне бөлінеді, ол назар аудару нысаны (фигура) ретінде қарастырылады, ал картаның қалған бөлігі қазіргі назар шегінен тысқары, фон ретінде қабылданады. Бұл гештальт психологиясының фигура-фон тұжырымына негізделген. Мысалы, күшті фигура-фон контрасты бар көше картасында оқырман жеке ерекшеліктерге, мысалы, белгілі бір көшеге, саябаққа немесе көлге, сондай-ақ көше желісі сияқты байланысты ерекшеліктердің қабаттарына назар аударуға және оларды оқшаулауға мүмкіндік алады. Күшті фигура-фон контрасты карта дизайнының маңызды мақсаты саналады, өйткені ол карта оқырманға картадағы нақты географиялық құбылыстарды қабылдауға көмектеседі. Бұл визуалды иерархия сияқты күрделі композициялық тәсілдерге осы құбылыстарды оқырманға картаны мақсатына сәйкес пайдалануға көмектесетін нақты құрылымдарға ұйымдастыруға мүмкіндік береді.
Figure ground contrast, in the context of map design, is a property of a map in which the map image can be partitioned into a single feature or type of feature that is considered as an object of attention (the figure), with the remainder of the map being relegated to the background, outside the current focus of attention. It is thus based on the concept of figure–ground from Gestalt psychology. For example, in a street map with strong figure ground contrast, the reader would be able to isolate and focus attention on individual features, like a given street, park, or lake, as well as layers of related features, like the street network. Strong figure ground contrast has been seen as a desirable goal of map design, because it helps the map reader to perceive distinct geographic phenomena in the map. This allows more complex composition techniques such as visual hierarchy to organize these phenomena into clear structures that help readers use the map for its intended purposes.
Қарым-қатынас салалары мен тарих
Психология, неврология және компьютерлік ғылым сияқты картографиядан басқа салалар да фигураны жерден ажыратуды зерттеді. Көптеген зерттеулер әртүрлі тәжірибелерді қолданып, сынақ суреттерінің түстерін, текстураларын және бағыттарын өзгерте отырып, фигура-жер дизайнының ең тиімді әдісін анықтауға тырысты, бірақ нәтижелер әртүрлі болды. Фигура-жер зерттеулерінің қазіргі қолданысының бірі – роботтар үшін компьютерлік көруді дамыту. Адамдардың фигура мен жерді қабылдауын зерттеу арқылы компьютерлік көру алгоритмдерін жақсартуға болатын әдістерді әзірлеуге болады. Картографияда фигура мен жер, кейде контрасты болуы мүмкін, кейде болмауы мүмкін табиғи көрініс өрісінде табылатын басқа қолданыстардан өзгеше, карта оқырмандарының визуалды қабылдау ерекшеліктері ескеріле отырып, жобалау арқылы әдейі құрылады. Академиялық картографияның басынан бері карталардың тұжырымдық құрылымы болу қажеттігі мойндалды. «Карталардың сыртқы түрі» (1952) еңбегінде Артур Робинсон карталарды анық ұйымдастыру үшін, соның ішінде фигура-жер қатынасын, «көретін фонға қатысты компоненттердің визуалды байланысын» қамтамасыз етуде визуалды контрасттың маңыздылығын атап көрсетті. 1972 жылы Борден Дент перцептуалды психология принциптерін қолданып, карталарда фигура-жер қатынасының қалай қалыптасатыны туралы теорияны (сондай-ақ визуалды иерархияны) және оны күшейтуге арналған дизайндық ұсыныстар жиынтығын жасаған алғашқы адам болды. МакЭкрен визуалды деңгейлер тұжырымын «байланысты», бірақ фигура-жер контрастымен тең емес деп талқылады.
Fields other than cartography, such as psychology, neurology, and computer science, have studied differentiation of figure from ground. Many studies have employed different experiments, varying the shades, textures, and orientations of test pictures to determine the best method for figure–ground design with mixed results. A current application of figure–ground research is the development of computer vision for robots. By studying the way humans perceive figure and ground, methods can be developed to improve computer vision algorithms. Unlike some of these other applications, in which figures and grounds are discovered in a natural visual field that may or may not have this contrast, in cartography they are intentionally created by design, based on knowledge of the visual perception tendencies of map readers. Since the early days of academic cartography, there has been a recognition of the need for maps to have a conceptual structure. In The Look of Maps (1952), Arthur Robinson emphasized the need for visual contrast in making maps that are clearly organized, including the figure ground relationship, "the visual relation of one or more components to the background on which they are seen." In 1972, Borden Dent appears to have been the first to use the principles of perceptual psychology to develop a theory of how the figure ground relationship emerges on maps (as well as Visual hierarchy), and a set of guidelines for design to strengthen it. MacEachren discussed the concept of visual levels as "related," but not equal, to figure ground contrast.
Сурет-жердің контрастына әсер ету
Бірнеше визуалды үлгілер фигура мен фон арасындағы контрастқа әсер етеді деп саналады, сондықтан осы үлгілерді көрсететін элементтерді фигура ретінде тану оңайырақ. Бұл көбінесе гештальт психологиясынан алынған. Дифференциация немесе әртүрлілік – фигура және фон арасындағы сыртқы түрінің айырмашылығының деңгейі. Күшті фигура фоннан айқын түрде ерекшеленеді, ал фон элементтері бір-біріне ұқсас болады. Бұл түс, мөлшер және текстура сияқты визуалды айнымалылардың кез келгенін қолдану арқылы қол жеткізілуі мүмкін. Фигура мен фонға қатысты белгілі бір дизайн техникаларын қолданудан гөрі айырмашылыққа қол жеткізу маңыздырақ; мысалы, қара фигура ақ фонға қарсы да, ақ фигура қара фонға қарсы да бірдей көрінеді. Жабық фигура ерекшеленеді, себебі ол "бір нәрсеге" ұқсайды. Адамның визуалды қабылдауында жабық нысандарға деген бейімділік соншалықты күшті, адамдар фигура толық жабылмаған жағдайда да оны жабық деп қабылдайды. Орталықтың маңыздылығы осында, себебі картаның ортасында орналасқан нысан көбінесе фигура ретінде қарастырылады. Фигура ортаға қойылғаннан кейін картаның қалған элементтерін визуалды кеңістіктің ортасына орналастыруға болады. Мөлшері, яғни кішірек элементтер көлемді толтыратын элементтерге қарағанда фигура ретінде оңай танылады. Артикуляция үшін қолданылатын тағы бір әдіс – виньетка, яғни су мен құрлық шекарасындағы жарық градиенттерін қосу. Контур – фигураның шекарасының немесе жиегінің күші. Фигура контур немесе сызық арқылы қалыптасады (изометриялық контур сызығынан өзгеше), бұл фигура мен фон арасындағы ортақ шекара, көбінесе жарықтық контраст арқылы. Егер фигура фоннан толығымен бөлінбесе, оны айналап тұратын қара контур сызығын салуға болады, осылайша оны фоннан ажыратуға болады.
Several visual patterns are believed to contribute to figure ground contrast, such that features that exhibit these patterns are easier to recognize as figures. These have been largely adopted from Gestalt psychology. Differentiation or heterogeneity, the amount of difference in appearance between the intended figure and the intended ground. A strong figure looks significantly different than everything in the ground, while the elements of the ground look relatively similar to each other. This can be accomplished using almost any of the visual variables, such as color, size, and texture. Achieving difference is more important than using prescribed design techniques on the figure and ground; for example, a dark figure stands out on a light background just as much as a light figure stands out on a dark background. A figure with closure stands out because it looks like "a thing." The proclivity for closed objects is so strong in human visual processing that humans will perceive closure even when figures are only mostly closed. The concept of centrality is important because the object located in the center of a map is most often assumed to be the figure. Other map elements can be centered in the remaining visual space after the figure has been centered. Size, in which smaller elements are more easily recognized as figures than those that fill the visual field. Another method that can be employed for articulation is called vignetting, or the inclusion of brightness gradients at the land water edge. Contour is the strength of the boundary or edge of a figure. The figure is formed by a contour or outline (as opposed to an isometric contour line), the common boundary between the figure and ground, usually through a brightness contrast. If a figure is not separated entirely from the ground, a simple black contour line can be drawn around the figure enclosing it and thus differentiating it from the ground.