Кіріспе

Азшылықтарды зерттеу тобы (MRG) (құрылған 1963 ж.) Ұлыбританияда лесбиянкалардың мүдделерін ашық қорғаған алғашқы ұйым болды. Оны "Twentyth Century" журналында жарияланған мақалаға жауап ретінде төрт әйел бірігіп құрды. Топ азшылықтарды зерттеу тобының бюллетенін шығарды және бүкіл елдегі шалғайдағы лесбияндықтарға өмірлік желі болған "Арена Үш" атты лесбияндық журналды жариялады. МРГ-ның мақсаты "гомосексуалистік жағдайды зерттеуде, әсіресе әйелдерге қатысты, және шын мәнінде ағартушылық іздейтіндерге ақпарат тарату" деп айтылды. Топтың негізгі негізін қалаушылардың бірі Эсме Лэнгли оның зерттеулерге баса назар аударуы керектігін, гетеросексуалдарды да қамтуы және лесбияндық адамдарды қолдауы керектігін қатыстыра айтты. Лесбиянкалардан басқа, оның мүшелеріне әлеуметтік жұмыскерлер, психиатрлар және Айрис Мердок сияқты жазушылар кірді. Топқа 1962 жылдың соңында журналист Диллис Роудың "Лесбиянкаларға бір көзбен қарау" мақаласы түрткі болды. Қазіргі кезде айыптаушы болып көрінсе де, ол сұхбаттар мен цитаталар арқылы маңызды мәселелерді талқылады және лесбияндық (және бисексуалдық) өмірді зерттеуге қызығушылық оятуға себеп болды. Бұл зерттеу идеясы Азшылықтарды зерттеу тобының барлық өмір бойы сақталды, сонымен қатар бұрын бөлек болған адамдар мен ақпарат үшін орталық нүкте болды. Нәтижесінде, MRG бүкіл ел бойынша лесбиянкаларға білім беруге, қолдау көрсетуге және әлеуметтесуге мүмкіндіктер ұсынды.

БАҚ-та

MRG-нің көптеген мүшелері Лондонның Челси қаласындағы Gateways клубының мүшелері болды, ол «Джордж қарындасты өлтіру» фильмінде көрсетілген. Arena Three жарияланымдары және MRG мүшелігінің артықшылықтары тұрақты түрде клиенттері арасында жарнамаланды, ал кейде клубта топтық жиналыстар өтті. Топтың басқа мүшелері британдық «The Daily Telegraph» сияқты газеттерде жарияланған шағын хабарламалар арқылы табылды. Бастапқыда көптеген газеттер олардың мазмұны тым наразылық тудырады деп ойлап, жарнамаларын жариялаудан бас тартты. Олардың жарнамаларын алғаш 1964 жылдың мамыр айында «The Sunday Times» газеті MRG туралы мақала жариялағаннан кейін қабылдады. Сол жылдың соңында «The Guardian» және «News of the World» газеттерінде тағы екі мақала жарияланды. Бұл бүкіл елден сұраныстың күшеюіне және мүшелік қатарының өсуіне әкелді. Көптеген мүшелері үйленген және олардың күйелерінен жазбаша рұқсат алу керек болды. 1964 жылы Эсме Лэнгли Уэльстің кешкі телеарнасында психиатрмен сұхбаттастырылды. Одан кейін «Бұл апта» үшін деректі фильм түсірілді, ол – бұл лесбиянкалар туралы алғашқы ұлттық британдық телебағдарлама. Бұл бағдарлама 1965 жылдың 7 қаңтарында көрсетілді және MRG-нің бірнеше мүшелерін қамтыды. Бастапқыда топ баспасөз бен теледидарға елеулі әсер етті, бұл лесбиянкалардың мәртебесін жалпы қоғамда талқылауға болатын мәселеге дейін көтерді. Көптеген әйелдер, соның ішінде Эсме Лэнгли, осы мақсатта сұхбат беруге және суретке түсуге ерікті түрде келісті, жұмыстан айырылу, зорлық-зомбылық және отбасылық байланыстарды жоғалту тәуекеліне барып. 1971 жылы Бригид Сегрев «Маңыздысы – махаббат» деген тақырыпта лесбиянкалар туралы үшінші теледидар бағдарламасын жасады. Бұл бағдарламада да MRG-ден сегіз әйел қатысты және бұл маңызды деп есептелді, өйткені әйелдер алғаш рет өздерінің жеке басын жасырмай, тікелей камераға қарап сөйледі.

Топтық саясат

1964 жылдың тамызында топтық талқылаулардың бірінде "киім еркіндігі" тақырыбын талқылауға рекордтық 70 әйел келді. Бұл Карнаби көшесіндегі Шекспирдің басынан жоғары жатқан бөлмеде өтті. Көптеген әйелдер кейбір әйелдердің кездесулерге костюм мен галстук киіп келуіне қарсылық білдірді. Бұл соңында топ ішінде ұзақ мерзімді әлеуметтік жіктерге алып келді, нәтижесінде "еркекше" киінетін әйелдер шеттетілді. Шекспирдің басы МРГ кітапханасы мен оқу тобының орны ретінде де қызмет етті. Сол кездегі лесбияндық әдебиеттің көп бөлігі кітап дүкендері мен қоғамдық кітапханаларда қолжетімді болмағандықтан, МРГ кітапханасы көбінесе сыйға берілген кітаптар мен басылымдардың құнды көзіне айналды. Бұл кітапхана 1966 жылы лесбияндық әлеуметтік желі Kenric-ке тапсырылды. МРГ мүшелерінің бір бөлігі зерттеулерден ауып, топтың әлеуметтік жағын жақсартуға ұмтылды. Олар 1965 жылы құрылған, әлі күнге дейін жұмыс істеп келе жатқан Kenric ұйымын құрды.

Үшінші арена

Minorities Research Group ай сайынғы "Арена Three" журналын шығаруға жауапты болды, ол Ұлыбританиядағы алғашқы лесбиянка және бисексуал әйелдерге арналған басылым еді. Бұл басылым 1963 жылдан 1972 жылға дейін жарық көрді және ең көп таралған кезде пошта арқылы шамамен 500-600 абонентке жеткізілді. "Арена Three" дүкендерде сатылмады және оның қаржысы Esme Langley, жарнама және абоненттер есебінен толыққанды қамтамасыз етілді. "Арена Three" көбінесе бір топ әйелдермен жазылды және оны жиі орташа топқа жатады деп айыптады.

Эсме Лэнгли

Эсме Лэнгли (1919–1992) – Азшылықтарды зерттеу тобының негізін қалаушы, хатшысы және жетекші күші болды. Ол «Майнленд» және «Арена Три» журналдарын редакциялап, шығарды. Сондай-ақ ол лесбиянкалар туралы түсірілген бірнеше алғашқы деректі фильмдерде де ойнады.

Соңы

Ұлыбританияда еркек гомосексуализмінің заңдастырылуымен, 1967 жылғы Жыныстық қатынастар туралы заңның күшке енуінен кейін, Гомосексуалдық теңдік үшін күрес сияқты, барлық гомосексуалдардың тең құқықтарына бағытталған басқа да саяси ұйымдар пайда болды. Бұл ұйымдар Азшылықтарды зерттеу тобының мақсаттарын ескіртіп, оның тарауына және өзгеруіне ықпал етті. Азшылықтарды зерттеу тобының қызметі 1972 жылдың наурыз айында жарық көрген "Арена Үш" журналының соңғы санымен аяқталды.

Атақты мүшелер

Джеки Форстер радио хабаршысы, белсенді мүше және "Арена Үш" үшін жазды. Морин Даффи "Арена Үш" үшін жазып, "Микрокосмос" кітабын жазды. Барбара Белл MRG-нің Оңтүстік жағалаудағы өкілі болды, бұл туралы оның "Жай ғана көйлегіңді шеш" өмірбаянында сипатталған.

Анықтамалық мақалалар

Қысқаша айтқанда, "Диллис Роудың лесбияндықтарға қысқаша шолу" мақаласы (1962–1963 жылғы қыс) өзін-өзі мойындаған үш "гомосексуал әйел" және некеге кеңес беруге маманданған әйел дәрігермен сұхбаттасуға негізделген. Мақала сол кездегі қоғамдағы лесбиянкалардың көрінбейтін өміріне және олардың аналарымен және әкелерімен қарым-қатынастарына назар аударды. Онда лесбиянкалардың әлсіз әкесі және үстем анасы бар отбасыларда өскені, ал қалыптасу кезеңінде әкелерімен эмоционалды байланыс орната алмағаны айтылды. Осыған байланысты, Азшылықтарды зерттеу тобының көмегімен құрастырылған зерттеу мақаласы – Э. Бенедің "Әйелдердің гомосексуализмінің пайда болуы" (Британдық психиатрия журналы, 1965 жылдың қыркүйегі, 815–21 беттер). Бұл мақала топтан 37 лесбиянка мен 80 үйленген әйелді іріктеп, ата-аналық қарым-қатынасты қосымша зерттеуді қамтиды. Нәтижелер де лесбиянкалардың әкелерімен қарым-қатынасының нашар екенін көрсетті.