Эрнест Мартин Скиннер: Американдық орган жасаушының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық орган жасаушы (1866–1960)

Эрнест Мартин Скиннер (15 қаңтар 1866 – 26/27 қараша 1960) – американдық құбырлы орган жасаушы. Оның пневматикалық электрлік коммутациялық жүйелері 20 ғасырдың басында орган жасау технологиясын дамытуға үлкен үлес қосты.

Өмірбаян

Скиннер Пенсильвания штатының Кларион қаласында концерт орындаушылары Вашингтон мен Элис Скиннердің отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Таунтон қаласында музыкалық компания ұйымдастырып, Таунтонның унитариан шіркеуінде квартет құрамында ән айтты. Скиннер алғаш рет органды осы шіркеуде кездестірді. Ол репетицияларға, Гилберт пен Салливанның қойылымдарына және оперетталарға қатысып, музыкаға деген қызығушылығын арттырды. Он бес жасында Таунтон баптист шіркеуінде сағатына он бес цент жалақымен балға сорушы болып жұмыс істеді, онда органдарды жөндеу және құрастыру тәжірибесін алды. 1916 жылы Скиннер Orchestrator плеер релелік механизмін жасап, патенттеді. Скиннердің жаңа тіркемелерінің біріншісі, Erzähler, 1904 жылы пайда болды, ал 1908 мен 1924 жылдар аралығында флюгель мүйіз және хеккельфон сияқты басқа да дыбыстық түстермен толықтырылды. Оркестрлік дыбысты қамыстармен қатар, Скиннер көптеген саптық және гибридтік түтіктерді жасады, олардың көптегені үйлесімді болатын. Олардың арасында сол дәуірдегі көптеген американдық органдардың Swell және Choir бөлімдерінде кездесетін Salicional/Voix Celeste және Dulciana/Onda Maris, сондай-ақ оның Flauto Dolce/Flute Celeste, Dulcet (жедел тербеліспен келістірілген өте тар масштабтағы саптар), көптеген үлкен органдарының соло бөлімдерінде бай, тенор диапазонындағы виолончельге ұқсас тембрді қамтамасыз ететін инверттік жалынды гамбалар, оның бұрынғы Erzähler-дің жұмсақ, жарқын нұсқасы болып табылатын Kleine Erzähler (сап ойнаушылардың өте жұмсақ ойнауының әсерін имитациялайды), сондай-ақ оның 32' және 16' биіктіктегі Pedal Violones, оны "нағыз, жұмсақ саптық тіркеме" деп анықтады. Скиннер француз мүйізін еліктейтін тіркемесімен танымал, ол оның патенттеген жалғыз дыбыстық өнімі. Оның Оңтүстік Бостондағы шеберханасында салынған алғашқы үлгілері Джордж Фостер Пибодиге және Нью-Йорктегі Сити колледжінің Үлкен залына арналған. Иоанн соборы (op. 150, 1906); Сент-Люк епископ шіркеуі, Эванстон, Иллинойс (op. 327, 1922); Корнелл университетіндегі Садж шіркеуі (op. 175, 1909); Карнеги музыкалық залы, Питтсбург (op. 180, 1910); Апплтон шіркеуі, Гарвард (op. 197, 1912); Сент-Томас епископ шіркеуі, Нью-Йорк (op. 205, 1913); Финни Чапел, Оберлин колледжі (op. 230, 1914), Ратгерс колледжіндегі Киркпатрик шіркеуі (Op. 255, 1916) және Брик Пресвитериан шіркеуі, Нью-Йорк (op. 280, 1917) үшін жасалды. 1919 жылы Эрнест М. Скиннер & Компаниясы қайта ұйымдастырылды, бұрынғы бас менеджер және Гудрич каучук компаниясының вице-президенті Артур Х. Маркс президент, ал Скиннер жаңадан құрылған Скиннер орган компаниясының вице-президенті болды. Бұл Скиннерге техникалық және көркем жақтарына назар аударуға мүмкіндік берді, ал компанияның коммерциялық аспектілерін басқалар басқарды. 1924 жылы Маркс пен Уильям Цойхтың, фабриканың бас директорының тілегі бойынша Скиннер Англияға екінші рет сапар жасады, бұл жолы Генри Уиллис (үлкен) немересі Генри Уиллис III-мен кездесіп, Францияда Марсель Дюпремен француз романтикалық органдарының мутациялық тіркемелері мен хорлық жұмыстарын зерттеді.

Skinner was born in Clarion, Pennsylvania, to touring concert singers Washington and Alice Skinner. His father organized a music company in Taunton, Massachusetts and sang in a quartet in Taunton's Unitarian Church. It was at this church that Skinner encountered his first organ. Skinner attended rehearsals, the performances of Gilbert and Sullivan, and operettas which stimulated his interest in music. He got a job as a bellows pumper at fifteen cents per hour in Taunton's Baptist church where he had his first experiences repairing and constructing organs. In 1916, Skinner created and patented the Orchestrator player relay mechanism. The first of Skinner's new stops, the Erzähler, appeared in 1904, and was soon joined by other tonal colors which Skinner worked on between 1908 and 1924, including the flügel horn, and heckelphone. In addition to his orchestral color reeds, Skinner developed numerous string and hybrid flue stops, many with matching celestes. Among these were the Salicional/Voix Celeste and Dulciana/Unda Maris present in the Swell and Choir divisions of many American organs of the era, as well as his Flauto Dolce/Flute Celeste, his Dulcet (a pair of very narrow scaled string ranks tuned with a fast beat to heighten the intensity), a pair of inverted flare gambas found in the solo divisions of many of his larger organs that allowed a rich, 'cello like timbre for solo lines in the tenor range, the Kleine Erzähler, a softer, brighter version of his earlier Erzähler (which mimics the effect of string players playing very softly), as well as his Pedal Violones at 32' and 16' pitches which he defined as "subtle, soft string stops". Skinner is known for his imitative french horn stop, which is the only sonic creation that he patented. His earliest designs, built in of his workshop in South Boston, were for George Foster Peabody and for the Great Hall of City College in New York. Cathedral of St. John the Divine (op. 150, 1906); Saint Luke's Episcopal Church, Evanston, Illinois (op. 327, 1922); Sage Chapel at Cornell University (op. 175, 1909); Carnegie Music Hall, Pittsburgh (op. 180, 1910); Appleton Chapel, Harvard (op. 197, 1912); Saint Thomas Episcopal Church, New York (op. 205, 1913); Finney Chapel, Oberlin College (op. 230, 1914), Kirkpatrick Chapel at Rutgers College (Op. 255, 1916), and the Brick Presbyterian Church, New York (op. 280, 1917). In 1919, the Ernest M. Skinner & Company was reorganized with Arthur H. Marks (the former general manager and vice president of the Goodrich Rubber Company) as the president and Skinner as vice president of the newly organized Skinner Organ Company. This allowed Skinner to focus on technical and artistic aspects, while others would manage the commercial aspects of the company. In 1924, at the behest of Marks and William Zeuch, another principal at the factory, Skinner made his second trip to England, this time meeting with Henry Willis III, the grandson of Henry Willis (Sr.), and spending time in France with Marcel Dupré learning about mutation stops and chorus work of the French Romantic organ.

Скиннер орган компаниясының табысы мен сатылуы

Скиннер орган компаниясы АҚШ-тың барлық аймақтарында жүздеген құбырлы орган салды. Скиннер мен оның компаниясының басқарушылары арасындағы қарым-қатынас көбінесе жақсы болмады, бірақ 1927 жылға қарай Маркс пен Скиннер арасында шиеленіс күшейді. Ағылшын орган жасаушысы Генри Уиллис III-нің ұсынысымен Джордж Дональд Харрисон 1927 жылы Скиннер штатына бас менеджердің көмекшісі болып қосылды. Бастапқыда Скиннер бұл ұсынысты жақсы қабылдады, ал Скиннер мен Харрисонның бірлескен жұмысы 1920 жылдардың соңында төрт маңызды органның жасалуына әкелді. Біріншісі 1928 жылы Мичиган университетінің Энн-Арбор қаласындағы кампусында орнатылды, содан кейін тағы екі ірі орган салынды – біреуі Принстон университетінің капелласы үшін, екіншісі Чикаго университетінің Рокфеллер ескерткіш капелласы үшін. Соңғы аспап – Йель университетінің Вулси залында орналасқан Ньюберри ескерткіш органының қайта құрылуы және кеңейтілуі болды. Вулси залындағы орган – Скиннердің тақташасы бар ең ірі аспап және ол дерлік өзгеріссіз сақталған. Ол әлемдегі ең тамаша «симфониялық органдардың» бірі деп есептеледі. Ұлы депрессияның басталуымен және үлкен қоғамдық кеңістіктерде электронды күшейтілген музыканы жазу мен ойнату мүмкіндігінің бірден жақсаруымен құбырлы органға тапсырыс беру азайды. Скиннер компаниясы жұмысшыларды жұмыстан босатуға және өндірісті қысқартуға мәжбүр болды. 1930 жылдардың басында орган музыкасы мен орындаушылық өнерінің әлемі де өзгерді. Скиннер компаниясының мамандану саласы болған оркестрлік стильдегі аспаптар көптеген жас органшылардың арасында сұраныстан қалып қойды, олар классикалық орган дыбысын іздеді. Компания үшін осы жаңа дыбыстық бағытты әзірлеумен айналысқан Харрисонға қолда бар шектеулі жобаларды жобалау және аяқтау үшін жиі жүгінушілік болды, ал Скиннерге деген сұраныс азайды. Көптеген органшылар Скиннерге адалдығын сақтап, оның қатысуын талап етті. 1932 жылы Aeolian Organ Company мен Skinner Company бірігіп, компанияның атауы Aeolian Skinner болып өзгерді, бұл Скиннер, Харрисон және Маркс арасындағы шиеленісті күшейтті, өйткені Скиннер өзінің техникалық және көркемдік ықпалының Харрисонның өркендеуімен азайып бара жатқанын байқады. 1933 жылдың 14 шілдесінде Aeolian Skinner Company директорлар кеңесі Скиннердің Сан-Францискодағы Грейс соборындағы органға қатысты келісімшарт шарттарына ықпал етуге тырысқан әрекеттерінен кейін оның лауазымынан және өкілеттігінен ресми түрде айырды. Скиннердің жеке өзі жобалаған және аяқтаған соңғы аспап, бірақ Aeolian Skinner зауытында салынған, Филадельфиядағы Жирард колледжінің капелласындағы үлкен орган (Opus 872, 1933) болды. Ол кең және өте резонанстық арнайы камерада орнатылған, төбеден жоғары және 2000 орындық капелланың еденінен 30 метр биіктікте орналасқан. Үлкен шыңнан төменге қарай, капелланың резонанстық акустикасына қарай дыбыс шығарып, тіпті аспаптың ең жұмсақ дауысы да бөлмеде анық естіледі. Aeolian Skinner компаниясының ішіндегі қысым күшейгенде, Скиннер ұлы Ричмонд Хастингс Скиннермен бірге жаңа орган компаниясын құруды жоспарлай бастады, оны Эрнест М. Скиннер және Ұлы орган компаниясы деп атауды ниеттенді, Aeolian Skinner компаниясымен бәсекелесу мақсатында. Маркс Скиннерді (Скиннердің әйелі Мейбл мен ұлы Ричмондтың көмегімен) Скиннердің орнын сақтау үшін Скиннерге жыл сайын 5000 доллар жалақы төлейтін Скиннер орган компаниясымен бес жылдық келісімшартқа отыруға көндірді, бірақ Скиннер мырза мен оның Метуен орган компаниясындағы жаңадан сатып алынған үлесі жаңа органдарды салуда Aeolian Skinner компаниясымен бәсекелеспейді, керісінше "өз жұмысын" Метуен шеберханасында "ескі құбырлы органдарды қайта құрумен" шектеуге міндеттенді. 1936 жылдың қаңтар айында Скиннер Скиннер орган компаниясындағы үлесін сатып алып, қазіргі кезде Метуендегі Метуен ескерткіш музыка залы деп аталатын мүлікті сатып алды, оның ішінде Массачусетс штатының Метуен қаласында орналасқан орган зауыты бар. Екеуі де 1863 жылы Бостон музыка залы үшін салынған өте үлкен органды орналастыру және күтіп ұстау үшін Эдвард Фрэнсис Сирлз салған. Келесі жылдары Скиннер хоралдық және орган шығармаларын Марсель Дюпре және Э. Пауэр Биггс сияқты белгілі орындаушылармен бірге ұсынды.

The Skinner Organ Company built hundreds of pipe organs for customers all across the United States. The relationship between Skinner and the business managers of his company was rarely good, but by 1927 friction had built between Marks and Skinner. At the suggestion of English organ builder Henry Willis III, George Donald Harrison joined the Skinner staff as assistant general manager in 1927. Initially, this was accepted positively by Skinner, and collaborations between Skinner and Harrison resulted in four Landmark Organs in the late 1920s. The first was built in 1928 for the University of Michigan at Ann Arbor, then two additional large organs, one for the Chapel at Princeton University, then another for Rockefeller Memorial Chapel at the University of Chicago. The final instrument was the rebuilding and expansion of the Newberry Memorial Organ, which is located in Woolsey Hall at Yale University. The Woolsey Hall organ is the largest instrument to bear the Skinner nameplate, and remains virtually unaltered. It is widely considered to be one of the finest "symphonic organs" in the world. With the onset of the Great Depression and coincident improvements in the recording and playback of electronically amplified music in larger public spaces, orders for pipe organs fell. The Skinner Company was forced to lay off workers and scale back production. The world of organ music and performance in the early 1930s had also begun to change. The orchestral style of instrument, which was the Skinner Company's specialty, had been falling from favor among many younger organists, who were looking for a more classical organ sound. Harrison, who had been working on the development of this new tonal direction for the company, was becoming more frequently requested as the designer and finisher of the limited number of available projects, while Skinner found himself being requested less. Many organists did maintain their loyalty to Skinner and insisted on his involvement. The 1932 merger of the Aeolian Organ Company with the Skinner Company and the resulting change of the company name to Aeolian Skinner, resulted in increasing tension between Skinner, Harrison, and Marks, as Skinner saw his technical and artistic influence at the company beginning to be diminished by the ascension of Harrison. On July 14, 1933, Skinner was formally stripped of his titles and authority within the company by the Board of Directors of the Aeolian Skinner Company, following his attempts to circumvent Harrison and influence the terms of the contract for the organ at Grace Cathedral in San Francisco. The final instrument which was personally designed and finished by Skinner, though built by the Aeolian Skinner factory, is the large organ at the Chapel of Girard College in Philadelphia (Opus 872 1933). It is installed in a spacious and highly resonant dedicated chamber, located above the ceiling, and 100 feet (30 m) above the floor of the 2,000+ seat chapel. Speaking down through a large ceiling grill and into the resonant acoustics of the chapel, even the softest voices of the instrument are clearly heard throughout the room. As pressure increased within the Aeolian Skinner Company, Skinner began to plan the formation of a new organ company with his son, Richmond Hastings Skinner, which he planned to call the Ernest M. Skinner and Son Organ Company, with intention to compete with the Aeolian Skinner Company. Marks was able to persuade Skinner (with the help of Skinner's wife Mabel and his son Richmond) to instead enter into a five year contract with the Skinner Organ Company that provided Skinner with an annual salary of $5,000 in exchange for the continued use of his name, but required that Mr. Skinner and his newly purchased interest in the Methuen Organ Company would not compete with Aeolian Skinner in the construction of new organs, but rather "confine his work " in the Methuen shop " to the rebuilding of older pipe organs." In January 1936, Skinner sold his interest in the Skinner Organ Company to purchase the property now known as Methuen Memorial Music Hall in Methuen, Massachusetts, including the adjacent organ factory. Both had been built by Edward Francis Searles to house and maintain the very large organ which was originally built for the Boston Music Hall in 1863. In the following years Skinner presented public performances of both choral and organ works with featured performers including Marcel Dupré and E. Power Biggs.

Кейінгі жылдар

1936 жылы Скиннер мен оның ұлы Ричмонд Хастингс Скиннерге Вашингтон ұлттық соборы үшін соңғы аспап ретінде келісімшарт берілді. Аспап 1938 жылдың күзінде салтанатты түрде ашылып, еліміз бойынша кең танылды. 1947 жылдың қаңтарында Скиннер Огайо штатының Оррвилл қаласындағы Шантц орган компаниясына қосылды. 1949 жылы, сексенге жуып, көру қабілеті жоғалып бара жатқан Скиннер орган жасау ісінен толыққанды бас тартты. Одан кейін ол "Органның композициясы" атты кітапты жаза бастады, ол оның өмірінде жарық көрмеді, ал 1980 жылы ұлы аяқтап, жариялады. Скиннер өмірі бойында көп жазатын қаламгер болды, оның "The Diapason" және "The American Organist" журналдарының редакцияларына жолданған хаттары 1940 жылдардан бастап жарияланып тұрды. Онда ол өзінің дыбысталу идеалдарын қорғап, Америка музыкалық кеңістігінде жоғалған беделді қайтаруға тырысты. 1930 жылдардың ортасынан бастап Скиннер көптеген аспаптарының қайта жасалғанын немесе танымастай өзгертілгенін көрді, ал кейбіреулері тіпті "музыкалық прогресс" атымен алынып тасталды. Тіпті алдыңғы бөлімде айтылған "Ерекше органдардың" арасында да осы тенденция байқалды, Чикаго университетінің органы аяқталғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң ғана өзгерістер енгізілді. Барлық органды орындаушылар "орган реформасы қозғалысының" талаптарын орындауға міндетті емес, ал Скиннер туралы әңгіме оның өмірінің көп бөлігінде кітаптар мен ұлттық журналдарда жарияланған орган мен оның музыкасы туралы кең көлемді, ақпараттық және ықпалды жазбаларын атамайынша толық болмайды. 1951 жылы әйелі Мейблдің қазасынан кейін Скиннер ешқашан қалпына келмейтін құлдырауға ұшырады. Оның ертерек органдарының дыбысталуына жасалған өзгерістер (Op. 150, 1911), Сент-Томас (Op. 205, 1913) және Ұлттық собор үшін салынған соңғы үлкен орган 1950 жылдардың ортасына қарай осы тенденцияның құрбаны болды, бұл оның өмірлік жұмысы мен идеалдарының біртіндеп жойылып бара жатқанын көргенде оның эмоционалдық жағдайын одан әрі қиындатты. Құдайға шүкір, соңғы онжылдықтарда Э.М. Скиннердің аспаптарын бастапқы күйіне келтіруге қызығушылық қайта жанданды. Көптеген жағдайларда Скиннердің құбырлары жалпы немесе барокко стиліндегі дыбыстармен ауыстырылғанда, Скиннердің құбырлары сақталып, оның аспаптарын қайта құруды бастапқы дыбысталу дизайны мен дыбысына қайтару оңайырақ болды. 1956 жылы ол Массачусетс штатының Дорчестер қаласында тұрды. Скиннер мырзаның өмірінің соңғы жылдары Калифорнияда көшпенділікте өтті. Скиннер 1960 жылдың 26-27 қарашасы түнде 94 жасында отбасылық үйінде қайтыс болды. Ол Мейн штатының Бетел қаласындағы әйелінің туған туыстарының жерлеу орнына жерленген.

In 1936, Skinner, and his son Richmond Hastings Skinner, were awarded the contract for what would be his final instrument, for the Washington National Cathedral. The instrument was dedicated in the fall of 1938, to wide national acclaim. In January 1947 Skinner joined the Schantz Organ Company in Orrville, Ohio. In 1949, then in his eighties and almost completely deaf, Skinner retired from organ building completely. He then began writing the book The Composition of the Organ, which remained unpublished in his lifetime, and was completed and published by his son in 1980. Skinner was always a prolific writer, with his letters penned to the editors of The Diapason and The American Organist appearing in those publications from the 1940s onward, wherein he worked to defend his tonal ideals, and attempted to regain lost territory on the American musical landscape. As early as the mid 1930s, Skinner saw many of his instruments rebuilt or modified beyond recognition, while others were simply removed and thrown out wholesale, in the name of "musical progress." Even three of the "Landmark Organs" mentioned in the previous section were subject to this trend, with modifications to the University of Chicago organ being carried out only a few years after its completion. Not every organist felt obliged to follow the dictates of the "organ reform movement" and any discussion of Skinner would be incomplete without mentioning his extensive, informative and influential writings on the organ and its music, published in books and national journals over most of his career. Following the death of his wife Mabel in 1951, Skinner entered a downward spiral from which he never recovered. The tonal revision of his earlier organs at St. John the Divine (op. 150, 1911), St. Thomas (op. 205, 1913) and his final large organ built for the National Cathedral all fell subject to this trend by the mid 1950s, further complicating his emotional state as he saw his life's work and ideals gradually becoming extinct. Fortunately, in recent decades there has been a resurgence of interest in restoring E. M. Skinner's instruments to their original condition. In many cases in which Skinner's pipework was replaced with more generic or baroque sounds, the Skinner pipework was put in storage, thus making it easier for the eventual rebuilding of his instruments to be restored back to their original tonal designs and sound. In 1956 he was living in Dorchester, MA. The final years of Mr. Skinner's life found him living in relative obscurity in California. Skinner died during the night of November 26–27, 1960, at the age of 94, at the family home. He is buried in Bethel, Maine, in his wife's family plot.