Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ясунао Тоне (刀根 康尚) – Токиода, Жапонияда туған және Нью-Йорк қаласында жұмыс істейтін көп салалы суретші. 1957 жылы Чиба университетін Жапон әдебиеті мамандығы бойынша бітірген. Ол соғыстан кейінгі жапон өнеріндегі маңызды тұлғалардың бірі болды және Токио өнер өмірінің көптеген салаларында белсенділік танытты. Group Ongaku тобының негізгі мүшесі болды, сондай-ақ Neo Dada Organizers, Hi Red Center және Team Random (Жапонияда құрылған алғашқы компьютерлік өнер тобы) сияқты басқа да жапондық өнер топтарымен байланыста болды. Тоне Fluxus мүшесі және оның жапондық бөлімшесінің негіздеушілерінің бірі болды. Оның көптеген туындылары Fluxus фестивальдерінде орындалды немесе Джордж Мачунастың түрлі Fluxus жобалары арқылы таратылды. 1972 жылы Америка Құрама Штаттарына көшіп келгеннен кейін, ол Мерс Каннингэм би компаниясымен, Сенда Ненгудимен, Флориан Хеккермен және тағы басқалармен жұмыс істейтін музыкант, орындаушы және жазушы ретінде танылды. Тоне компакт-дискілер мен CD плеерлерін өңдеудегі жаңашылдығы үшін «Glitch» музыкасының пионері ретінде де белгілі.
Yasunao Tone (刀根 康尚) is a multi disciplinary artist born in Tokyo, Japan and working in New York City. He graduated from Chiba University in 1957 with a major in Japanese Literature. An important figure in postwar Japanese art during the sixties, he was active in many facets of the Tokyo art scene. He was a central member of Group Ongaku and was associated with a number of other Japanese art groups such as Neo Dada Organizers, Hi Red Center, and Team Random (the first computer art group organized in Japan). Tone was also a member of Fluxus and one of the founding members of its Japanese branch. Many of his works were performed at Fluxus festivals or distributed by George Maciunas’s various Fluxus operations. Relocating to the United States in 1972, he has since gained a reputation as a musician, performer and writer working with the Merce Cunningham Dance Company, Senda Nengudi, Florian Hecker, and many others. Tone is also known as a pioneer of “Glitch” music due to his groundbreaking modifications of compact discs and CD players.
Токиодағы ерте өмір
Орта мектепте оқыған кезінде Тоне 1920-жылдар мен 30-шы жылдардағы жапондық авангард поэзиясы мен прозасына қызығушылық танытты. Осы кезеңде Тонеге көмекші профессор Цунейоши Шигенобу мен оқытушы Исаму Курита ерекше ықпал етті. Содан кейін Тоне Дада және сюрреализм тақырыбында диссертация жазды, осы процесте Жапонияның 20-ғасыры авангардының көрнекті өкілдерімен, мысалы Кацуе Китазоно, Шузо Такигучи, Коичи Кихара және Сансей Яманака сияқты тұлғалармен сұхбаттасты.
While in high school Tone became interested in Japanese Avant Garde poetry and prose of the 1920s and 30s. During this time, Tone was particularly influenced by Assistant Professor Tsuneyoshi Shigenobu and the instructor Isamu Kurita. Tone then wrote his thesis on Dada and Surrealism, interviewing many of the prominent figures of the 20th century avant garde in Japan in the process such as Katsue Kitazono, Shūzō Takiguchi, Kōichi Kihara and Sansei Yamanaka.
Онгаку тобы және басқа да ертедегі көркемдік қызмет
1950 жылдардың соңында Чиба университетіндегі Тоненың сыныптасы Шуко Мизуно Токио ұлттық көркем өнер және музыка университетіне (Токио Гейджитсу Дайгаку, қысқартылған Гейдай) оқуға түсті және сыныптасы Такехиса Косугимен музыкалық импровизация жасай бастады. Косуги Тонеге таспа жазбасын ойнатып, оны сеанстарға шақырды. Өзінің айтуынша, Тоне музыканы сол кездегі басқа өнер түрлеріндегі тәжірибеден қалып қойған және сондықтан өнердің трансформациялық қабілеті үшін зор мүмкіндік беретін сала ретінде қарастырды. Тоне топ туралы алғаш рет 1960 жылдың тамызында жазды, онда кездейсоқтықтың рөлін және олардың «мүлдем жаңа музыкаға қатысты эксперимент» жүргізуін атап өтті. Маротти атап өткендей, кездейсоқтыққа баса назар аудару – бұл Тоне мен топтың сюрреализмнен шабыттанған автоматтылықты, көркемдік эгоизмге қарсы зерттеуінің бір бөлігі болды. Сондықтан топтың коллективтік өнер жасауға импровизациялық көзқарасы өнердің әлеуметтік маңыздылығына қатысты кең теориялық салдарларға ие болды. Бұл жұмыстың ажырамас бөлігі – АҚШ-Жапония қауіпсіздік шартының жаңартылуына қарсы өткен жаппай наразылықтардағы оның орын алуы (қысқартылған Anpo), мысалы, Anpo наразылықтары кезінде Тоне отбасының бизнесіне тиесілі фургоннан жасалған орындалуы. Оның алғашқы ықпал етушілерінің арасында Конкретті музыка, Джон Кейдждің дыбыспен тәжірибелері, Джексон Поллоктың акциялық суреті және Art autre/Art informel болды. Бұрын әдебиет мамандығы бойынша білім алған Тоне жапондық заманауи өнер саласының маңызды тұлғасына айналды. Тоне Нео-дадаизм ұйымдастырушылар тобымен байланыста болды, олардың іс-шараларына қатысып, кейде өзі де қатысты, мысалы, Синдзюкудегі Масунобу Ёсимураның «Ақ үйінде» өткен шаралар. 1960 жылдардың басында ол халықаралық Fluxus қозғалысына қатысты. Мысалы, оның 1961 жылғы «Стройз үшін анаграмма» партитурасы 1963 жылы Джордж Мачунастың Fluxus Editions баспасынан жарық көрді және таратылды. Бұл жұмыс Тоненің алғашқы графикалық партитурасы болды және ол 1962 жылы Еуропа бойынша өткен алғашқы Fluxus фестивалінде орындалды. Даша Деклева бұл партитураны шағын ақ және қара шеңберлер мен нүктелермен, сондай-ақ жоғарғы және сол жақ жиектерінде кездейсоқ бүтін сандармен (оң және теріс) толтырылған деп сипаттады. Партитураны орындау үшін сызықты музыкалық аясы арқылы жүргізіп, төмен қарайғы глиссандо сериясын қалай орындау керектігін анықтайтын қарапайым арифметикалық есептеулерді қолдану қажет. «Стройз үшін анаграмма» туындысын Йоко Оно ағылшын тіліне аударды. Бұл жұмыста Тоне ашық фортепианоның үстіндегі баспалдақта тұрды. Одан кейін ол теннис добы немесе пробка сияқты түрлі қолға ұсталатын заттарды алып, оларды бірінен соң бірі ашық жіптерге түсірді. Тоне мен Косуги Икебукуродағы негізгі топпен кездесуі керек еді, бірақ негізгі топ Наканиши жалғастыруға тым шаршағандықтан орындалуын мерзімінен бұрын аяқтады. Бұл жұмыс бастапқыда таспаға жазба жасайтын магнитофон болды, ол кейбір күмәндіктерден кейін көркем көрменің талаптарына сай болуы үшін суреттелді. Келесі жылы, «Yomiuri Independent» журналының соңғы жылы Тоне «Бір нәрсе болды» (1963) атты туындысын жасады. Сол күні жарық көрген «Йомиури» газетінің (көрменің демеушісі) стереотиптік қалыбын алып, Тоне жаңалықты гипстен жасады. Осы уақытта Тоне Согетсу өнер орталығындағы шараларға да жиі қатысты. Осы жерде Тоне 1963 жылдың жазы мен 1964 жылдың көктемі арасында Токиода Шуя Абэмен бірге жұмыс істеген Нам Джун Пайкпен кездесті.
In the late 1950s, Shūko Mizuno, Tone’s classmate at Chiba University enrolled at the Tokyo National University of Fine Arts and Music (Tokyo Geijutsu Daigaku, abbrev. Geidai) and began musically improvising with classmate Takehisa Kosugi. Kosugi played a tape for Tone and asked him to join their sessions. According to his own account, Tone saw music as lagging behind the experimentation present in other art forms of the time and therefore providing a rich ground for the transformative capacity of art. Tone also wrote about the group, first in August of 1960 where he emphasized the role of chance and their endeavoring in “an experiment concerning an absolutely new music.” As Marotti points out, this emphasis on chance was part of Tone's and the group’s exploration of a Surrealist inspired automatism in opposition to artistic egoism. The group’s improvisational approach to collective art making therefore had wider theoretical consequences for the social import of art. Inseparable from this work is its contextualization within the massive protests against the renewal of U. S. Japan Security treaty (abbreviated as Anpo), as seen in their performance from the van of Tone’s family’s business during the Anpo protests. Among his early influences, Tone has cited Concrete Music, John Cage’s experiments with sound, Jackson Pollock’s action painting, and Art autre/Art informel. A former literature major, Tone became a fixture within the Japanese contemporary art scene. Tone was involved with the Neo Dadaism Organizers group, attending and sometimes participating in their events such as those conducted at Masunobu Yoshimura’s “White House” in Shinjuku, In the early sixties he became involved with the international Fluxus movement. For example, his 1961 score Anagram for Strings was published and distributed by George Maciunas’s Fluxus Editions in 1963. This work was Tone’s first graphic score, and it was performed during the first Fluxus festival, a 1962 tour around Europe. Dasha Dekleva describes the score, writing that it “is populated with small white and black circles and dots, and with random whole numbers (positive and negative) along the top and left edges. The realization of the piece involves drawing a line across the score and using basic arithmetic calculations that determine how a series of downward glissando is to be performed.” Among other shorter scores, Anagram for Strings was translated to English by Yoko Ono. In this work, Tone stood elevated on a ladder above an open piano. He then took various handheld objects such as a tennis ball or cork and dropped them one by one onto the exposed strings. Tone and Kosugi were supposed to meet up with the primary group at Ikebukuro, but the primary group ended their performance prematurely when Nakanishi became too nervous to continue. The work was initially a reel to reel tape recorder which, after some uncertainty, he painted in hopes of making it a more acceptable submission to the art exhibition. The following year, the final year of the Yomiuri Independent, Tone produced Something Happened (1963). Acquiring the stereotype mold of the Yomiuri newspaper (the exhibition sponsor) published that day, Tone rendered the news in plaster. Around this time Tone also frequented the events at the Sōgetsu Art Center. It was here that Tone met Nam June Paik, who had been working in Tokyo with Shūya Abe between Summer of 1963 and Spring of 1964.
Сын-пикирлер мен теория
Тоне сонымен қатар өнердің өнімді және маңызды жазушысы және теоретигі болды. Мысалы, 1961 жылғы «Антимузыкаға қарай» деген еңбегінде ол Батыс музыкасының «музыкалық тоннан» «абстракт музыкаға» қарай дамуын сипаттайды. Осыдан кейін ол оның логикалық мұрагері ретінде еуропалық musique concrète және американдық «белгісіз музыканы» – Джон Кейджді еске ала отырып, «конкретті музыка» деп көрсетеді. Жаңа стильдің осы айқындалуы 1972 жылы «Хронология: Қазіргі заманғы өнердің бес онжылдығы, 1916–1968» атты кітапта мәтіндік форма алды. Бұл мәтін үшін Тоне Наойоши Хикосака мен Юкио Акацукамен бірге Bijutsu Techo басылымында жапондық заманауи өнердің тарихын жинақтады. Тоне Хикосаканың маңызды досы және ықпалы болды, ол Жапондағы концептуализмнің маңызды негізін қалаушысы еді. Тоненің жас жапондық заманауи суретшілерге ықпалды теоретик ретіндегі рөлін оның Хикосакамен қарым-қатынасында, жалпы алғанда байқауға болады, оған ол Флюкс пен Джон Кейджтің туындыларын, сондай-ақ Эдмунд Гуссерлдің философиясын таныстырды. Тоне Хикосакаға дәстүрлі гипстің орнына латексті 1970 жылғы маңызды «Floor Event» туындысының материалы ретінде пайдалануды ұсынды және Хикосака латексті үйінің еденіне жаққанда 35 миллиметрлік камераның батырмасын басып, жұмыста көмектесті. 1970 жылы Тоне өзінің жазбаларының жинағын «Гендай гейджитсу но изо» атты кітап ретінде жариялады. Көрме Томидің сөзіне сәйкес, «анти-өнердің басты форумы» болған және оның жабылуы «корпоративтік демеушілікке авангард суретшілерінің тәуелділігі туралы пікірталас тудырған» «Yomiuri Independent» газетінің жабылуына жауап ретінде жоспарланды. Тоне сыйлық көрмесіне Hi Red Center тобының 1964 жылғы «Cleaning Event» туындысы (ол өзі де қатысқан жұмыс) енді.
Tone was also a prolific and important writer and theorist of art. In his 1961 “Toward Anti Music,” for example, he describes a progression in Western music from “musical tone” to “abstract music.” From here is outlines its logical successor as “concrete music” in European musique concrète and American “indeterminate music,” invoking John Cage. This articulation of a new idiom received textual form in “Chronology: Five Decades of Contemporary Art, 1916 1968” in 1972. For this text, Tone, along with Naoyoshi Hikosaka and Yukio Akatsuka, compiled a history of Japanese contemporary art, published in Bijutsu Techo. Tone was an important friend and influence upon Hikosaka, an important progenitor of conceptualism in Japan. Tone’s role as an influential theorist for young Japanese contemporary artists can be observed in his relationship Hikosaka more generally, to whom he introduced the works of Fluxus and John Cage as well as the philosophy of Edmund Husserl. It was Tone who also suggested that Hikosaka use latex as the material for his important 1970 Floor Event piece instead of the conventional art material of plaster, and who assisted in the work by pressing the shutter button on the 35 millimeter camera as Hikosaka brushed the latex over the floor of his home. In 1970 Tone compiled and published a book of his writing titled Gendai geijutsu no isō. The exhibition was conceived of Tone in response to the closure of the Yomiuri Independent, which was, according to Tomii, “the principle forum of anti Art” and whose closure “prompted discussion of the dependency of vanguard artists on the corporate sponsored ‘independent.’” One entry to the Tone Prize Exhibition was Hi Red Center’s canonical Cleaning Event (1964), a work that Tone participated in himself.
Құрама Штаттардағы қызмет (1972-қазіргі уақыт)
1972 жылы Тоун Оклендтегі Миллс колледжінде өткен «Репетиция және құрылым: Ясунао Тоунның шығармалары 1961–1964» атты шарада өнер көрсетті. Бұл шығарманы Даремдегі Америкалық би фестивалі Каннингемнің «Roadrunners» тобы үшін тапсырыс берген. Шығарма мәтін, екі күшейтілген саптық аспаптарға арналған нотация (тоғызыншы ғасырғы қытайлық пипа музыкасының табулатурасынан алынған) және аудио жүйеден тұрады. Шығармада X ғасырдың соңындағы қытай энциклопедиясынан алынған үзінділер оқылады, онда түрлі шетелдік жерлер мен адамдар сипатталады. Тоун өзінің «Musica Iconologos» альбомын жасау процесін былайша сипаттайды: «Біріншіден, шығарманың материалдық көзі ежелгі Қытай поэзиясынан алынған, ал мәтіннің әрбір таңбасы қазіргі түріне қарағанда бейнелерге жақын ежелгі қытай таңбаларының түріне сәйкес фотосуреттерге айналдырылды. Мен суреттерді сканерлеп, цифрлық форматқа көшірдім, соның нәтижесінде олар жай ғана 0 мен 1-ге айналды. Содан кейін екілік кодтан гистограммалар алдым және компьютерге гистограммаларды дыбыс толқындары ретінде оқыттым, осылайша суреттерден дыбыс алдым». Мысалы, «Қазан айындағы күн тұтылуы» атты 262 ерте қытай таңбасынан тұратын өлең жарты сағаттық тәжірибелік, кездейсоқ дыбысқа айналдырылды. 2003 жылы дебют жасаған «Musica Simulacra» үшін де ұқсас әдіс қолданылды, ол 7 және 8 ғасырлардағы «Маньёшу» өлеңдер жинағын бастапқы материал ретінде алды. Флориан Хеккермен бірлесіп жасаған «Палимпсест» еңбегінде де жапондық «Маньёшу» өлеңдері дыбысқа ауыстырылды. Тоун атап өткендей, «Musica Iconologos» компакт-диск үшін арнайы жасалған. Ол былай деп жазады: «Маған CD шығару туралы ұсыныс түсті, бірақ ешбір шығарма жазуға жарамды емес еді. Шығармалардың кейбір формальды элементтері – дыбыстың кеңістіктегі қозғалысы, акустикалық дыбысты күшейтілген дыбыспен салыстыру және визуалды элементтерді пайдалану – оларды жазу мүмкін емес етіп қойды. Сондықтан тікелей орындаудан толыққанды айырылған, тек CD құралы ғана шығара алатын бір нәрсе жасау қажет болды». «Musica Iconologos» шығармасында музыканттың қатысуы болмағандықтан, оны тек ойнатуға болады, бірақ орындауға болмайды. Сондықтан компакт-диск шығарманың өзіндік өндірісінің ажырамас бөлігі болды. 1984 жылы Тоун ерекше бұзылған дыбыстарды алу үшін компакт-дискілерді өңдеуді бастады. Тоунның CD ойнатқыштарына негізделген жұмыстарында құрылғының ойнатуын «басқарудан шығару» процесі қолданылады, соның нәтижесінде ол дыбыс материалдарының жиынтығынан кездейсоқ фрагменттерді таңдайды. Тоун қазіргі CD ойнатқыштардың қателерді түзету мүмкіндігі осы әдісті қолдануды қиындатқанын мәлімдеді және осы себепті ол ескі жабдықтарды пайдалануды жалғастыруда. 1986 жылдың наурыз айында Тоун Нью-Йорктегі Эксперименталды Интермедиа Қорында осы әдісті қолдана отырып, «2 CD ойнатқышқа арналған музыканы» орындады. Шығарманы аяқтағаннан кейін Кейдж Тоунға келіп, қолын берді. Бұл әдіс 1997 жылы шыққан «Solo for Wounded CD» альбомында да қолданылды. Авангардтық музыка өнерпаздарымен АҚШ-та үнемі жұмыс істейтін Тоун мультимедиа саласындағы CAPS грантына, 2004 жылғы Заманауи өнерге арналған гранттарға, флейташы Барбара Хелд үшін Нью-Йорк штатының өнер кеңесі комиссиясы грантына, Блонделл Каммингс және Сенга Нэнгдимен бірлесіп жұмыс істегені үшін Ұлттық өнер қоры грантына және Нью-Йорк өнер қорының стипендиясына ие болды. Тоун «The Kitchen», Эксперименталды Интермедиа Қоры, П.С.1. Гудгенхайм мұражайы SOHO және Чикаго өнер клубы сияқты танымал орындарда өнер көрсетті. Ол Нью-Йорктегі Уитни өнер мұражайында, Йокогамадағы 2001 жылғы Йокогама триенналесінде және Туриндағы Кассело мұражайындағы Модерни сияқты бірнеше институционалдық топтық көрмелерге қатысты. Тоунның қатысқан музыкалық фестивальдарына Лондондағы All Tomorrow's Parties, Амстердамдағы Sonic Light және Париждегі Centre Pompidou-дағы Spectacle Vivante кіреді. 1979 жылы ол мультимедиа саласындағы CAPS грантын және 2002 жылы Ars Electronica Golden Nica сыйлығын алды. 2023 жылы оның жұмысы Нью-Йорктегі Artists Space-те Даниэль А. Джексонның кураторлығымен шағын ретроспективамен атап өтілді.
In 1972, Tone went to Mills College in Oakland to perform at the event “Repetition and Structure: Works of Yasunao Tone 1961 1964.” The first turned at a rate of one revolution per second, the second one per minute, and the last turntable one per hour. The work was commissioned by the American Dance Festival in Durham for Cunningham’s Roadrunners. The piece comprised a text, a notation for two amplified string instruments (derived from the tablature of ninth century Chinese pipa music, and a gated audio system. The work features the reading of passages from a late 10th century Chinese encyclopedia, describing various foreign places and people. Tone describes the process for producing his album Musica Iconologos as such: “first, the material source of the piece was derived from the poetic text of ancient China and each character of the text was converted into photographic images according to the ancient form of the Chinese characters which are closer to images than the modern form. I scanned the images and digitized them, thus the images were transformed simply into 0’s and 1’s. Then, I obtained histograms from the binary codes and had the computer read the histograms as sound waves; thus I got sound from the images.” For example, “Solar Eclipse in October,” a poem composed of 262 early Chinese characters was turned into half an hour of experimental, chance driven sound. A similar method was employed for Musica Simulacra, debuted in 2003, which took the Man’yoshu collection of poems of the 7th and 8th centuries as its source material. His collaboration with Florian Hecker, Palimpsest, also transliterated Japanese Man'yōshū poems to sound. As Tone notes, Musica Iconologos was developed specifically for the medium of compact disc. He writes, “I had received an offer to publish a CD; however, none of my pieces were suitable for recording. Certain formal elements of the pieces—spatial movement of sound, contrasting acoustic sound with amplified sound, and the use of visuals—made the pieces simply unrecordable. So I had to create something totally devoid of live performance, something that only the CD as a medium could produce.” Because the musician’s hand is removed in Musica Iconologos, it can only be played and never performed. The compact disc as a means of dissemination and presentation were therefore integral to the production of the work itself. Tone began manipulating compact discs to achieve uniquely mangled sounds in 1984. Tone's CD player based works employ a process of "de controlling" the device's playback so that it randomly selects fragments from a set of sound materials. Tone has stated that the error correction functionality of modern CD players has made it hard to continue to use this technique and, for this reason, he continues to use older equipment. In March 1986, Tone performed Music for 2 CD Players at the Experimental Intermedia Foundation in New York using this method. After finishing the piece, Cage immediately came up to Tone and shook his hand. The technique is also used in his 1997 album, Solo for Wounded CD. Always active in the United States with avant garde music artists, he has been awarded a CAPS Grant in multi media, a 2004 Foundation for Contemporary Arts Grants to Artists Award, a New York State Council on the Arts commission grant for flutist Barbara Held, a National Endowment for the Arts grant for collaborative work with Blondell Cummings and Senga Nengdi, and a New York Foundation for the Arts Fellowship in performance/emerging forms. Tone has performed at the Kitchen, the Experimental Intermedia Foundation, P. S.1. Guggenheim Museum SOHO, and the Chicago Art Club among other notable venues. He has been included in several institutional group exhibitions at venues such as The Whitney Museum of Art in New York, The Yokohama Triennale 2001 in Yokohama, and the Moderni in the Casselo Museum in Turin. Music festivals featuring Tone include All Tomorrow’s Parties in London, Sonic Light in Amsterdam, and Spectacle Vivante at the Centre Pompidou in Paris. In 1979 he was given the CAPS grant in multi media and the Ars Electronica Golden Nica Prize in 2002. In 2023 his work was celebrated with a mini retrospective at Artists Space in New York City that was curated by Danielle A. Jackson.