Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVIII ғасырдың соңындағы британдық парламенттік реформа ұйымы.
Late 18th century British parliamentary reform organization
Лондон тілшілер қоғамы (LCS) – француз революциясынан кейінгі он жылдық ішінде британдық парламенттің демократиялық реформасын талап еткен жергілікті оқу және пікірталас клубтарының федерациясы. Осы кезеңдегі басқа реформалық бірлестіктерден өзгешелігі, ол көбінесе жұмысшы адамдардан (шеберлер, саудагерлер және дүкен иелері) құралды және өзі формалды демократиялық принциптер бойынша ұйымдастырылды. Оны француз революциялық көтерілісінің құралы деп сипаттап, бүлікшіл Біріккен ирландтармен байланысын көрсетіп, Уильям Питт кішісінің үкіметі қоғамды таратуға тырысты, екі рет басшы мүшелерін патшаны өлтіру жоспарына қатысқандығы үшін айыптады. 1797 жылғы теңізшілердің көтерілісінен, 1798 жылғы ирланд көтерілісінен және Франциямен соғыстың жалғасуына қарсы наразылықтың күшеюінен кейін қоғамға қарсы шаралар күшейді. 1799 жылы жаңа заңмен қоғамның аты аталды, сондай-ақ Біріккен ирландтар мен олардың франшизалық ұйымдарының қалдықтары – Біріккен шотландтар мен Біріккен ағылшындар да таратылды, LCS мүшелерінің саны азайып бара жатқандықтан олармен байланыс орнатқан болатын.
The London Corresponding Society (LCS) was a federation of local reading and debating clubs that in the decade following the French Revolution agitated for the democratic reform of the British Parliament. In contrast to other reform associations of the period, it drew largely upon working men (artisans, tradesmen, and shopkeepers) and was itself organised on a formal democratic basis. Characterising it as an instrument of French revolutionary subversion, and citing links to the insurrectionist United Irishmen, the government of William Pitt the Younger sought to break the Society, twice charging leading members with complicity in plots to assassinate the King. Measures against the society intensified in the wake of the naval mutinies of 1797, the 1798 Irish Rebellion and growing protest against the continuation of the war with France. In 1799, new legislation suppressed the Society by name, along with the remnants of the United Irishmen and their franchise organisations, United Scotsmen and the United Englishmen, with which the diminishing membership of the LCS had associated.
Қоғамның алғашқы әсерлері мен негізі
XVIII ғасырдың соңғы онжылдықтарында ағартушылық ой-пікірдің таралуы және Америка тәуелсіздігі мен Француз революциясының оқиғалары Ұлыбританияда, Еуропаның басқа елдеріндей, халық егемендігі және конституциялық үкімет принциптеріне берілген жаңа клубтар мен қоғамдардың құрылуына түрткі болды. Англияның солтүстігінде конформист емес, көбінесе унитариандық ағымдар, құқықтарынан айырылған жаңа фабрика қалалары мен өндіріс орталықтарында Конституциялық ақпарат қоғамын (КАҚ) қолдады. Бұл қоғамды, басқалармен бірге, майор Джон Картрайт құрды, ол 1776 жылы жарық көрген «Өзіңнің таңдауыңды жаса» атты еңбегінің авторы еді. 1788 жылы КАҚ-ның көрнекті унитариан мүшелері Ричард Прайс және Джозеф Пристли Революциялық қоғамды құрды. 1688 жылғы Даңқты революцияның 100 жылдығын атап өту үшін құрылған бұл қоғам «жеке пікірдік құқық, ар-ұждан бостандығы, сот төрелігі, баспасөз бостандығы және сайлау бостандығы әрқашан қасиетті және қол сұғылмаушы болуы керек» деген негізде Тест және Корпорация актілерін жоюды талап етті. 1792 жылдан кейін радикалдық қозғалыс Революциялық қоғамнан КАҚ-қа, және одан әрі, жаңа Лондондық қоғамға ауысты. Америка революциялық соғысы кезінде Лондондағы шотландтық аяқкиімші Томас Харди, унитариандық пастор және белгілі реформатор доктор Ричард Прайстің үнқатысуларын оқып, американдықтардың мүддесін қолдады. Ирландиялық еріктілер қозғалысының «Хабарласу комитетінің» Ирландия конституциясының «тазалығы мен күшін» парламенттік реформа арқылы қайта жаңарту туралы ұсынысын қамтитын КАҚ кітапханасының сыйлығы оны жұмысшылардың реформалық клубының қажеттігіне көндірді. 1792 жылдың 25 қаңтарында өзінің «Хабарласу қоғамының» алғашқы отырысында Харди жеті досын басқарып, «ұлттың көп бөлігіндегі ауыр білімсіздік және көзқарастың бұрыс болуы – «биліктің басқаруындағы кемшіліктер мен заңбұзушылықтарды» түзетудің ең үлкен кедергісі» деген шешімге келді, және осы кедергіні жою үшін осы қоғамға мүшелік ететіндердің мақсаты – баспасөз арқылы заңды және конституциялық жолмен халыққа олардың бостандық иегері ретіндегі құқықтарын, сондай-ақ жақсы азаматтар ретінде өздеріне және ұрпақтарына, оларға ата-бабалары жеткізген бостандықтардың мұрагерлері ретіндегі міндеттерін сіңіру болуы керек еді. Харди радикалдық ортада «қолдағы мәселеге» қатысты ғана сөйлейтінімен және «жоғары ұйымдастыру қабілетімен» ерекшеленді. Жаңа қоғамды насихаттау кезінде Харди мен оның достары Томас Пэйннің «Адам құқықтары» еңбегінің екі бөлігінің (1791 жылдың наурызы, 1792 жылдың ақпаны) жарық көргенінен кейін күшейген халықтық саяси белсенділіктің толқынына ілесіп кетті. Шамамен миллион дана сатылған Пэйннің Эдмунд Беркке француз революциясын (және доктор Ричард Прайсті) қорғауға жауап ретінде жазған еңбегін «реформаторлар, протестант диссиденттері, демократтар, Лондон шеберлері және жаңа өнеркәсіптік солтүстіктің білікті жұмысшылары құштарлықпен оқыды».
In the last decades of the eighteenth century the percolation of Enlightenment thinking and the dramas of American independence and the French Revolution stimulated in Britain, as elsewhere in Europe, new clubs and societies committed to principles of popular sovereignty and constitutional government. In the north of England the Non Conformist, principally Unitarian, currents in the new disenfranchised mill towns and manufacturing centres, supported the Society for Constitutional Information (SCI). This had been founded by, among others, Major John Cartwright, author of Take Your Choice (1776) which called for manhood suffrage, the secret ballot, annual elections and equal electoral districts. In 1788, prominent Unitarian members of the CIS, Richard Price and Joseph Priestley among them, formed the Revolution Society. Ostensibly convened to commemorate the centennial of the Glorious Revolution of 1688, the society called for the repeal of the Test and Corporation Acts on the grounds that "the right of private judgement, liberty of conscience, trial by jury, freedom of the press and freedom of election ought ever to be held sacred and inviolable". After 1792 the radical momentum shifted from the Revolution Society back to the SCI and, more decidedly, to a new London society. During the American Revolutionary War, Thomas Hardy, a Scottish shoemaker in London, was convinced of the American cause by the pamphlets of Dr. Richard Price, a Unitarian minister and prominent reformer. A gift of the pamphlet library of the SCI, including a reprint of a proposal from a "Correspondence Committee" of the Irish Volunteer movement to restore "the purity and vigour" of the Irish constitution through parliamentary reform, persuaded him of the need for a workingman's reform club. At the first meeting of his "Correspondence Society" on 25 January 1792, Hardy led seven friends in a discussion that determined that "gross ignorance and prejudice in the bulk of the nation was the greatest obstacle to obtaining redress" from the "defects and abuses that have crept into the administration of our Government"; and that to remove that obstacle it should be the aim of those subscribing:to instil into [the public] in a legal and constitutional way by means of the press, a sense of their rights as freemen, and of their duty to themselves and their posterity, as good citizens, and hereditary guardians of the liberties transmitted to them by their forefathers. Hardy is said to have been distinguished in radical company by never speaking "but to the purpose at hand" and by his "high organising ability". In promoting the new society, Hardy and his friends rode a wave of popular political engagement lifted by the two part publication (March 1791, February 1792) of Thomas Paine's Rights of Man. Selling as many as a million copies, Paine's reply to Edmund Burke in defence of the French Revolution (and of Dr. Richard Price) was "eagerly read by reformers, Protestant dissenters, democrats, London craftsman, and the skilled factory hands of the new industrial north".
Демократиялық құрылым
Бастапқыда LCS британ үкіметінің күдігіне ұшырады және үкіметтік жалақы алатын шпиондармен сіңіп кетті. Ішкі құлдыраумен қатар, мемлекеттік билік француз агенттерімен ынтымақтастыққа қатысудан қорқып, олардың елге кіруіне және ел ішінде еркін жүріп-қонып қалуына қарсы 1793 жылғы «Шет ел азаматтары туралы» заңды қабылдады. Қадағалауға жауап ретінде және «Шеффилдтегі және оның төңірегіндегі қоғамдарды үлгі етіп алу» мақсатында, олардың пышақ шеберлері виг конституционалистеріне бағынудан бас тартқандықтан, қоғам таратылған, демократиялық құрылымды қабылдады. LCS «бөлімшелерде» ұйымдастырылды. Вигтік реформалық клубтардың кейбіреулерінен өзгеше, бұл ұйым барлық тіркелгендерге ашық пікірталасқа қатысуға және басшылық лауазымдарға, мысалы, ондыққа, бөлім хатшысына, субделегатка немесе делегатқа мүшелерді сайлауға мүмкіндік берді. Сондай-ақ, пікірталасқа бір адамның басымдық тануын болдырмау үшін ережелер енгізілді. Франсис Плейс еске алғандай, «бір тақырып бойынша әркім бір рет сөйлемегенше, ешкім екінші рет сөйлей алмады». LCS 1792 жылдың сәуірінде алғашқы ресми мәлімдемесін жариялады. Шеффилдтен басқа («Англия революциясы үшін Сент-Антуан Фаубургы»)
From the beginning, the LCS was viewed with suspicion by the British government, and was infiltrated by spies on the government payroll. In addition to domestic subversion, the state authorities feared collaboration with French agents, against whose entry and circulation within the country they had introduced the Aliens Act of 1793. Partly in response to the surveillance, and in express "imitation of the societies in and about Sheffield" whose cutlers had repudiated deference to Whig constitutionalists, the society adopted a decentralised, democratic structure. The LCS organised in "divisions"
In contrast to some of Whig establishment reform clubs, the organisation allowed all subscribers to participate in open debate, and to elect members to leadership positions such as tithing man, divisional secretary, sub delegate, or delegate. Rules also ensured that discussion was not monopolised. Francis Place recalled that "no one could speak a second time [on a subject] until every one who chose had spoken once". The LCS issued its first public statement in April 1792. In addition to Sheffield (the "Faubourg Saint Antoine to an English Revolution")
Әлеуметтік құрам
1792 жылдың мамырына қарай LCS тоғыз жеке бөлімнен тұрады, әрқайсысында кем дегенде отыз мүше болды. 1795 жылдың соңындағы ең жоғары танымалдылығында 79 бөлімге біріктірілген 3500 мен 5000 мүшесі болуы мүмкін. [Джон] Эшли, аяқ киім шебері, [Джон] Бакстер, күмісші, [Джон] Биннс, сантехник, Джон Бойн, Холборн кітап сатушысы, Александр Галлоуэй, математикалық машина жасаушы, Томас Эванс, гравюра бояушысы және (кейін) патенттік тіреуіш жасаушы, Ричард Ходжсон, шебер шляпшы, Джон Ловетт, шаштараз, [Джон] Луффман, алтыншы, [Джон] Окслейд, кітап мұқабасын жасайтын шебер. LCS негізінен «саяси тұрғысынан ояң және сөзді қолөнершілер қауымының» форумы болып қала берді, бірақ әлеуметтік және кәсіби жағдайы жоғары адамдар да қосылды, көбінесе бұрынғы пікірсайыс қоғамдарынан келді. Олар маңызды саяси байланыстар мен дағдыларын әкелді. Феликс Воган сияқты заңгерлер және Джозеф Джерральд сияқты адвокаттар (Филадельфияда заңмен айналысқан және Пейнмен байланысқан) мүшелердің сот ісіне үнемі қатысуына байланыстытырып, өте пайдалы болды. Дәрігерлердің арасында SCI мүшесі, белсенді насихатшы Джеймс Паркинсон және шешен Джон Гейл Джонс болды. Бірақ қоғамның теңдік конституциясы оларға ешқандай артықшылық бермеді. Харди оларды билікке орналастырудан сақтанды, себебі бұл қарапайым мүшелерді «өздерінің ісі үшін күресуден» тоқтата алады. Оның мүшелері арасында Томас Спенс және доктор Уильям Ходжсон («Әйел азамат») сияқты әйелдердің саяси құқықтары мен теңдігін жақтаған адамдар болғанымен, LCS ерлердің бауырластығы болған сияқты. Оның бөлімдері жиналатын орындар – таверналар мен кофеханалар – көбінесе ерлер жиналатын жерлер болды және олардың хаттамаларында әйелдер туралы сілтемелер аздау болды. 1793 жылдың тамызында Қоғамның Бас комитеті әйелдер патриоттар қоғамын құру туралы ұсынысты мақұлдады. Қыркүйекте үкімет шпионы Саутваркта әйелдер қоғамының кездесетінін хабарлады. LCS оларға нұсқау беру үшін екі өкілін жіберді. Бірақ әйел патриоттар LCS-тің өзіне мүше болып қабылданбаған сияқты. Әйелдер LCS-тің ірі демонстрацияларына шықты.
By May 1792 the LCS comprised nine separate divisions, each with a minimum of thirty members. The height of its popularity in late 1795 it may have had between 3,500 and 5000 member organised in 79 divisions They were the committeemen. [John] Ashley, a shoemaker, [John] Baxter, a journeyman silvermith; [John] Binns, a plumber, John Boyne, a Holborn bookseller, Alexander Galloway, a mathematical machine maker . ., Thomas Evans, a colourer of prints and (later) a patent brace maker, Richard Hodgson, a master hatter, John Lovett, a hairdresser, [John] Luffman, a goldsmith, [John] Oxlade, a master book binder While the LCS remained primarily a forum for "a politically conscious and articulate artisan population", men of a more prominent social and professional standing did join, drawn in many cases from existing debating societies. They brought with them important political connections and skills. Barristers such as Felix Vaughan and attorneys like Joseph Gerrald (who had practiced law in Philadelphia, and there associated with Paine) were especially useful given near continuous entanglement of members in court proceedings. Among the physicians were SCI member James Parkinson, a prolific propagandist, and John Gale Jones, an accomplished orator. But the Society's egalitarian constitution accorded them no definitive preference. Hardy in particular was wary of placing them in positions of authority lest ordinary members be discouraged from "exerting themselves in their own cause". While it counted among its members men like Thomas Spence and Dr William Hodgson (The Female Citizen) who did advocate political rights and equality for women, the LCS appears to have been a male fraternity. The venues in which its divisions met – taverns and coffee houses – were predominantly male spaces, and reference to women in records of their proceedings are few. In August 1793, the Society's General Committee approved a motion calling for the formation of a female Society of Patriots. By September, a government spy reported that there was a Society of Women meeting in Southwark. The LCS arranged to send two of its delegates to instruct them. But it does not appear that female patriots were ever admitted as members to the LCS itself. Women did turn out for major LCS demonstrations.
Құрметті мүшелерім
Қоғамның алғашқы танымал қолдаушысы, бұрынғы құл, еркін Батыс Үндістандық қара және аболиционист Олауда Эквиано болды. 1791–92 жылдары Эквиано өзінің автобиографиясы – «Олауда Эквианоның немесе Африкалық Густав Вассаның өмірінің қызықты баянымен» Британ аралдарында гастрольдік сапармен болды. Ол аболиционистер желісіне сүйене отырып, LCS үшін байланыстар жасады, оның ішінде Қоғамның Біріккен ирландтармен алғашқы байланыстары болуы мүмкін. Белфаста (ондағы азаматтық наразылық Орта теңіз жолы үшін кемелерді тапсыру жоспарларын тоқтатты) Эквианоны олардың Пайнит газеті «Солтүстік жұлдызының» баспашысы, Біріккен ирландтардың жетекшісі Самуэль Нилсон қабылдады. Пайн Қоғамға жазылған, сондай-ақ радикал ақын Уильям Блейк, белгілі антиквар және қазіргі заманғы вегетариандыққа негіз салушы Джозеф Ритсон, және Базиль Уильям Дуглас, Лорд Дейр, Конституциялық ақпарат қоғамы мен Шотландиялық Халық Достары қауымдастығының мүшесі болды.
The Society had an early celebrity recruit, the ex slave, free West Indian black and abolitionist, Olaudah Equiano. In 1791–92, Equiano was touring the British Isles with his autobiography, The Interesting Narrative of the Life of Olaudah Equiano, or Gustavus Vassa the African. Drawing on abolitionist networks he brokered connections for the LCS, including what may have been the Society's first contacts with the United Irishmen. In Belfast (where civic outrage had defeated plans to commission vessels for the Middle Passage) Equiano was hosted by the leading United Irishman, publisher of their Painite newspaper the Northern Star, Samuel Neilson. Paine subscribed to the Society; as did the radical poet William Blake; Joseph Ritson the noted antiquarian and founder of modern vegetarianism; and Basil William Douglas, Lord Daer, who held concurrent membership of the Society for Constitutional Information and the Scottish Association of the Friends of the People.
Лондонның санкулоттары
Осындай танымал тұлғаларға қарамастан, үкіметке олардың ең сенімді хабаршысы, "Гражданин" Гроувз, клубтың нағыз құрамы "қоғамның ең төменгі бөлігінен" тұратынын мәлімдеді. LCS-де ағылшын якобиндерінің революциялық Париж секцияларының сан-кулоттарымен салыстырылатын деңгейде жетекшілік ететініне олар тез сенді. Кейбір жұмысшы табының мүшелері Пейннің республикалық ұстанымдарын соңғы шегіне дейін жеткізіп, монархия мен аристократияға қарсы абсолютті саяси демократия талаптарын қойды. Осы радикалды демократтардың ең белгілісі – Томас Спенс. Ньюкасл қаласынан шыққан Спенс 1775 жылы жариялаған бір пенилік памфлетін "Адамның нағыз құқықтары" деген атпен қайта басып шығарды, ол "Жердегі мүлік – әркімнің құқығы" деп аталатын. Оның көзқарасы – жердің ортақ меншігіне негізделген қоғам, оны ерлер мен әйелдер демократиялық жолмен, ауылдық деңгейде басқарады. 1797 жылы Томас Пэйннің "Аграрлық әділдік" еңбегіне жауап ретінде ол "Балалардың құқықтары" атты еңбегін жазды, онда балалардың қажетсіздік пен зорлық-зомбылықтан құтылу құқығын қорғай келе, шартсыз және жалпыға ортақ негізгі кіріс ұсынысын көтерді.
Despite such notables, the Government were assured by their most trusted informer, "'Citizen' Groves", that the real body of the club was made of "the very lowest order of society". They took little persuading that within the LCS English Jacobins were leading on the equivalent to the sans culottes of the revolutionary Paris sections. Some of the working class membership did take the republican doctrines of Paine to their extreme, posing the claims of an absolute political democracy against those of monarchy and aristocracy. Of these radical democrats, the most renowned was Thomas Spence. Originally from Newcastle, where he had protested the enclosure of commons, Spence re issued as The Real Rights of Man a penny pamphlet he had produced in 1775, Property in Land Every One's Right. His vision was of a society based on common ownership of land administered democratically, by men and women alike, at the parish level. In 1797, in response to Thomas Paine's Agrarian Justice, he wrote The Rights of Infants which, in the course of vindicating the right of children to freedom from want and abuse, proposed an unconditional and universal basic income.
Саяси теңдік әлеуметтік "тепе-теңдікке" жатпайды
LCS бастауынан бастап парламенттегі "халықтың толық және тең өкілдігі" барлық дәрежелік және мүліктік айырмашылықтарды "теңестірумен" бірдей екен деген айыппен күресті. Бұл (көптеген шіркеу және аристократиялық қолдаумен) "Ауыл саясаты: Ұлыбританиядағы барлық механиктерге, шеберлерге және күндізгі жұмысшыларға арналған" (1793) атты қысқа үш пеннилік памфлет арқылы кеңінен таратты. Ханна Мордың "Жаңадан бастаушылар үшін Бёрк" деп жазған бұл еңбегі – масонның, "Азаттық пен теңдікке" шақырудың "теңдеушілермен" және "республикашылдармен" байланыс орнатумен бірдей екенін теміршіден үйренетін ойша жасалған әңгіме. Егер әркім өз жарты акр жерінде картоп қазыса, оның сынған қызыл жемірін жөндеуге ешкімнің уақыты болмайтынын олар жасырады. Осы шабуылға қарсы LCS "LCS қағидалары мен мақсатының ашық жариялануын" жариялады. Бірақ "қорқынышқа түскендердің" "аса қызығушылықтарын" жоюға мәжбүр болғандықтан, ол "Коммуналар палатасын тәуелсіздік күйіне қайтаруды көздейтіндер" ешқашан "мүлікті теңестіру" сияқты "мұндай жабайы және жек көрінетін сезімді" ұғына алмайды деп мәлімдеді. Біз әркімнің еңбекақысы оның құқығы екенін жақсы білеміз және түсінеміз; күштің, қабілеттің және еңбектің айырмашылығы пропорционалды мүліктік айырмашылықты құруға және құруға тиіс, ол заңдармен иеленген және бекітілген кезде қасиетті және қол сұғылмауға тиіс. LCS әлеуметтік мәселелер бойынша пікір білдірмеді, себебі теңсіздіктерді жоюдың кілті конституцияны реформалауда екеніне сенді. "Бөлінген, тең емес және сондықтан жеткіліксіз Өкілдік, сондай-ақ, өкілдер сайланатын жемқорлық әдіс" салдарынан "қанаушылық салықтар, әділетсіз заңдар, еркіндіктің шектелуі және мемлекеттік қаражаттың ысырапқа салуы" туындады деп атап өту жеткілікті болды.
From the outset, the LCS contended with the charge that a "full and equal representation of the people" in parliament represented a "levelling" of all distinctions of rank and property. This was delivered, and (with considerable Church and aristocratic patronage) circulated widely, in a short three penny pamphlet Village Politics: Addressed to All the Mechanics, Journeymen, and Day Labourers in Great Britain (1793). Written by Hannah More as "Burke for Beginners", it is an imagined conversation in which a mason learns from a blacksmith that to declare for "Liberty and Equality" is to associate with "levellers" and "republicans", rogues who hide from him the simple truth that if everyone is digging potatoes on their half acre no one would be available to mend his broken spade. Against this onslaught, the LCS produced "An Explicit Declaration of the Principles and View of the L. C. S". But for having to address the "frantic" notions of "alarmists", it claimed that those who would "restore the House of Commons to a state of independence" would never even conceive "so wild and detestable a sentiment" as "the equalization of property". We know and are sensible that the Wages of every an are his Right; that Difference of Strength, of Talents, and of Industry, do and ought to afford proportional Distinction of Property, which, when acquired and confirmed by the Laws, is sacred and inviolable. The LCS did not pronounce on social questions, confident that key to addressing inequities lay in reform of the constitution. It was sufficient to observe that it was from the "partial, unequal, and therefore inadequate Representation, together with the corrupt method in which Representatives are elected;" that "oppressive Taxes, unjust Laws, restrictions of Liberty, and wasting of the Public Money, have ensued.”
Бірінші Эдинбург конвенциясы
1792 жылдың қараша айының соңында LCS Лондондық тілші қоғамының Ұлыбританиядағы Парламент реформасын қолдау үшін біріккен басқа қоғамдарға арналған Жолдауын жариялады, бұл "адамгершілік күш" арқылы реформаланған, демократиялық сайлау құқығын алу мүмкіндігіне деген сенімді білдірді. Желтоқсан айында Эдинбургте ұлттық конгресс шақырылды. Шотландия астанасында LCS делегаттарын қабылдаған және, мүмкін, ең радикалды делегат болған Халық достары қоғамының Томас Мьюр конституциялық шеңберден шықпай сөйледі. Ол Біріккен Ирландиялықтардан (көбінесе Уильям Дреннан жазған) ұсынған үндеуді Конвент тек "Шотландияның Англиямен одағына қарсы жасалған сатқындық немесе одаққа тиіспеу" деген ұсыныстарды алып тастағаннан кейін қабылдады. "Конвенция" деген атаумен басталып, "еркін өмір сүру немесе өлу" деген серт қосылғандықтан, "француз үлгісін қабылдау" билік органдарында алаңдаушылық тудырды. Шағын қудалаулар басталды. Жозеф Джеральд пен LCS төрағасы Морис Маргаро Хакни Роудтың жанындағы далада 4000-ге жуық адам қатысқан LCS-тің алғашқы ашық ауадағы жиынында конгресске делегаттар болып сайланды. Джеральд осы жылдың басында "Бізді құрып кетуден сақтайтын жалғыз жол – конгресс" деген мақала жариялаған еді. Мақалада ежелгі ағылшын-саксондық mycelgemot (халық жиналыстары) және wittengamot (өкілдер) сияқты мысалдар келтіріліп, жергілікті жиналыстардан бастап, аймақтық делегациялар арқылы ұлттық конгреске дейін үш кезеңдік жол сипатталды. Мұндай конгресс бұзылған, реформаланбаған Парламентке қарағанда заңды өкілдікке ие болады деген жасырын ой болды. Шарап импорттаушысының ұлы Маргаро (1810 жылы Англияға оралған жалғыз адам) континенттік байланыстарға ие болды, оның ішінде революцияның алғашқы жылы Парижде тұрды. Бұл билік органдарына оны француз тыңшысы деп күдіктенуге мүмкіндік берді.
At the end of November 1792 the LCS published an Address of the London Corresponding Society to the other Societies of Great Britain, united for obtaining a Reform in Parliament expressing confidence in the prospects for obtaining a reformed, democratic franchise through "moral force." A national convention was called for Edinburgh in December. The LCS delegates' host in the Scottish capital, and perhaps the most radical delegate present, Thomas Muir of the Society of the Friends of the People, himself said nothing that was not strictly constitutional. An address which he presented from the United Irishmen (largely drawn up by William Drennan) was made acceptable to the Convention only by redacting any suggestion of "Treason or Misprison of Treason against the Union [of Scotland] with England". Beginning with the title "Convention", and including an oath to "live free or die", the "imitation of French forms" did cause the authorities some alarm. Minor prosecutions were instituted. Joseph Gerrald and LCS chairman Maurice Margarot had been elected as delegates to the convention by the LCS's first open air meeting, attended by some 4,000 persons in a field off the Hackney Road. Gerrald had published earlier in the year A Convention the Only Means of Saving Us from Ruin. With ancient precedents sought in the Anglo Saxon mycelgemot (popular assemblies) and wittengamot (delegated representatives), the pamphlet's laid out a three stage sequence, from local gatherings to regional delegations to national convention. There was the scarcely disguised suggestion that such a convention would have a representative legitimacy greater than the corrupted, unreformed Parliament. As the son of a wine importer, Margarot (who alone survived to return to England in 1810) had continental connections, including residence in Paris during the first year of the revolution. These allowed the authorities to draw upon him the suspicion of being a French spy.
Лондондағы елге опасыздық туралы сот
Репрессияның салмағы провинциялардағы халықтық қоғамдарды айтарлықтай азайтты. Лондонда Харди мен Маргароның төрағалыққа мұрагері Джон Бакстер, зор қайрат танытып, «бейбітшілік пен парламенттік реформаның достарына» және «Оның Шаңырағына» Францияға қарсы соғысты тоқтатуға шақыратын үндеулер жазды. Премьер-министр Уильям Питт, Лондондық қоғамдардың құжаттарын тәркілеп, оларды Парламент палатасының құпия комитетіне қарауға жіберді. 1794 жылдың мамыр айында комитеттің «Радикалдық және реформалық қоғамдар туралы есебінен» кейін, Харди, Томас Спенс, драматург Томас Холкрофт, ақын, қоғамдық лекторы және журналист Джон Телуолл, сондай-ақ бір кездегі парламенттік үміткер Джон Хорн Тук сияқты отыз жетекші радикалға қарсы мемлекеттік қасақаналық айыптары қойылды. Олардың қарашадағы сот процестері сәтсіз аяқталды. Лондон қазылар алқасы Эдинбургтегідей саяси пікір білдіруді король мен парламентке қарсы қастандық дәлелі ретінде қабылдауға дайын болған жоқ. Харди ісі бойынша ұсынылған төрт томдық дәлелдер әсер етпегендіктен, соттар оның серіктестеріне қарсы айыптауларды қабылдауға келмеді: Хорн Тук бас прокурорды келекеледі және сот залында клоундық көрсетті, ал Лорд Бас судья Телуоллға қарсы прокурордың қорытындысын ұйықтап өткізді. Харди бостандыққа шыққаннан кейін қоғамдағы лауазымына оралмады. Осы сот процестері барысында тағы бірнеше адам тұтқындалды. Пол Томас ЛеМейтр, Джон Смит, Джордж Хиггинс және доктор Роберт Томас Кросфилд, «Попгун қастандығы» деп аталатын, король Георг III-ті пневматикалық қарудан улағы бар оқпен өлтіру жоспарында айыпталып, сотқа тартылды. 1796 жылдың мамыр айында олардың да ісі күшін жойды.
The weight of repression substantially reduced popular societies in the provinces. In London, Hardy and Margarot's successor as chairman, John Baxter, undaunted, had drawn up addresses to "the friends of peace and parliamentary reform" and to "His Majesty" calling for an end to the war against France. Prime Minister, William Pitt, responded by having the papers of the London societies seized and examined by a secret committee of the House of Commons. In May 1794, hard on the committee's "Report on Radical and Reform Societies", charges of treason were laid against thirty leading radicals including Hardy, Thomas Spence, the dramatist Thomas Holcroft, the poet, public lecturer and journalist John Thelwall, and sometime parliamentary candidate John Horne Tooke. Their trials in November misfired. The juries in London were not as ready as those in Edinburgh to accept the mere expression of political opinion as evidence of plots against King and Parliament. When the evidence running to four printed volumes failed to impress in the case of Hardy, the courts were unable to take seriously the charges against his associates: Horne Tooke jeered at the Attorney General and clowned in the dock, and the Lord Chief Justice slept through the prosecution's summary against Thelwall. On his release, Hardy did not return to his position in the Society. Beginning in the course of these trials further arrests were made. Paul Thomas LeMaitre, John Smith, George Higgins and Dr. Robert Thomas Crossfield, were indicted as accomplices in the so called "Popgun Plot", an alleged conspiracy to assassinate King George III by means of a poison dart fired from an airgun. In May 1796, their cases similarly collapsed.
Соңғы ралли
1795 жылдың жазында соғысқа қанағаттанбау мен егін шаруашылығының нашар өнімі жаңа наразылықтарға, оның ішінде Даунинг-стриттегі премьер-министр резиденциясына шабуылға алып келді. LCS 1795 жылғы 26 қазанда Ислингтондағы Копенгаген алаңында "үлкен жиынды" ұйымдастырды. Төзімді реформаторлар Джозеф Пристли, Джон Телуолл және Чарльз Джеймс Фокс, Хардиден кейін LCS хатшысы болған Джон Эшли (тағы бір аяқкиімші); төраға Джон Биннс (сантехник), Джон Гейл Джонс (хирург) және Уильям Дюэн (The Telegraph газетінің ирланд-американдық редакторы) 200 000-нан астам адам жиналған көпшілікке сөз сөйледі. Қоғам атынан Биннс пен Эшли британ халқы "қазіргі ұятты соғыстың жалғасуы, жақындап келе жатқан ашаршылықтың қаупі, ең бастысы, жемқорлықтың күшеюі және тергеу шаралары күшті және шешуші шараларды талап етсе", Лондондық корреспонденциялық қоғам "жалпыға бірдей сайлау құқығы мен жыл сайынғы парламенттердің қуанышты жаңалықтарын" жеткізетін "қуатты құрал" болады деп мәлімдеді. Үш күннен кейін үшінші Георг парламент ашылуына қатысып бара жатқанда, "Патша жоқ, Питт жоқ, соғыс жоқ!" деп ұрандаған халық оның каретасының терезелерін қиратты.
In the summer of 1795, weariness with the war combined with failed harvests to trigger renewed protest—including an attack on the Prime Minister's residence in Downing Street. The LCS called a "monster meeting" for 26 October 1795 at Copenhagen Fields, Islington. Veteran reformers Joseph Priestley, John Thelwall and Charles James Fox, joined Hardy's successor as LCS secretary John Ashley (another shoemaker); chairman John Binns (a plumber's labourer), John Gale Jones (surgeon), and William Duane (Irish American editor of The Telegraph) in addressing crowds estimated at upwards of 200,000. For the Society, Binns and Ashley declared that should the British nation, in the face of "the continuation of the present detestable War, the horrors of an approaching Famine, and above all, the increased Corruption, and Inquisitorial measures, demand strong and decisive measures", the London Corresponding Society would be "the powerful organ" ushering in "joyful tidings of peace universal suffrage and annual parliaments". Three days later, George III, in procession to the state Opening of Parliament, had the windows of his carriage smashed by crowd shouting "No King, No Pitt, No war".
"Қоңыр іс-әрекеттер"
Осы оқиғаны пайдаланып, алдыңғы соттағы ұятты жағдайға жауап ретінде үкімет 1795 жылы "Gagging Acts" деп аталатын заңдарды қабылдады. Көтеріліс жиналыстары туралы заң мен мемлекетке опасыздық туралы заң жазу мен сөйлеуді ашық әрекеттермен тең сатқындық деп жариялады және үкіметке қарсы арандатуды "ауыр қылмыс" деп белгіледі. Бұған қоса, қоғамдық жиналыстарға, дәрістерге және оқу залдарына лицензия алу міндетті болды.
Seizing upon this incident, and in response to their earlier humiliation in the courts, the government introduced the so called "Gagging Acts" of 1795. The Seditious Meetings Act and the Treason Act made writing and speaking as much treason as overt acts, and made inciting hatred of the Government a "high misdemeanour". They also required licences for public meetings, lectures and reading rooms.
Біріккен британдықтар
Үкіметтің реформаларды үгіттеудің бейбіт жолдарын жабуы және француз көмегінің мүмкіндігі радикалды топты Копенгаген даласындағы сөз сөйлеуде айтылған қауіпті қарастыруға итермеледі: физикалық күшпен жалпы еркек сайлау құқығына және жыл сайынғы парламенттерге қол жеткізу. Оларға Біріккен ирландтар қолдау көрсетті. Біріккендер Стокпорт, Болтон, Уоррингтон және Бирмингем қалаларында ұйымдасты. Біріккен шотландтар сияқты, жаңа қоғамдардың конституциялары "Біріккен ирландтардың тікелей көшірмесі" болды. Дублиндегі Біріккен Ирландияның атқару комитетінің өкілі ретінде таныстырған Койгли LCS-тің жетекші мүшелерімен – ирланд Эдвард Деспард, ағайынды Бенджамин және Джон Биннс, Уильям Генри Гамильтон және Александр Галлоуэймен кездесті. Кездесулер Холборндағы Фурнивал мейрамханасында өтті, онда Лондон, Шотландия және аймақтардан келген Біріккен делегаттар "қазіргі үкіметті құлатуға және француздар Англияға қоныс тепкенде оларға қосылуға" француз директориясына міндеттеме берді, деп хабарланды. Бұл жаппай қозғалыстың көтеріліске дайын екенін көрсетуі сенімді болмаса да, француз басқыншылығын шақыру және ынталандыру ниетінің жеткілікті дәлелі болды. Койгли маусым айында дарға асылды. Алайда Францияға деген көңілі тоңғандар көп болды және Койгли тұтқындалған кезде көпшілік пікір бойынша директориямен және Біріккен Ирландиямен келісімге келудің бәрі зиянды алапаттық болды. Орталық делегаттар комитеті үкімет француз басқыншылығының қаупін асыра сілтеп көрсетіп отыр деп күдіктенді, бірақ егер мүшелері жергілікті, үкімет мақұлдаған жасақтарға қосылса, келісімге келді. 1798 жылдың 19 сәуірінде, бұл мәселе Дрюри-Лейндегі пабта шешіліп жатқанда, полиция комитетке шабуыл жасады. Бірмезгілде Бірмингем және Манчестердегі ұқсас қоғамдарға жасалған шабуылдар нәтижесінде Томас Эванс, Эдвард Деспард, Джон Боун, Бенджамин Биннс, Пол Ле Майтр, Ричард Ходжсон және Александр Галлоуэй барлығы 28 адам тұтқындалды. Келесі күні Питт хабеас корпустың тоқтатылуын жаңартты, бұл үкіметті Койглинің миссиясына қатысы бар екенін дәлелдеу қажеттілігінен босатты. Тұтқындар 1801 жылы Амен келісіміне дейін Франциямен соғыс тоқтағанға дейін айыпсыз күйде ұсталды. Фрэнсис Плейстің айтуынша (LCS және реформа қозғалысының абыройын сақтау үшін Біріккен заговоршылар туралы хабарлаумен қорқытқан), бұл әрекет қоғамды тоқтатып тастады. Мүшелер қайтадан жиналуға тырыспады, тіпті ешқандай бөлімде де, өздерінің делегаттарын тастап кетті. 1803 жылы британдықтардың опасыздығын "намыссыздық" деп айыптаған Деспард олардың қалдықтарымен байланысы үшін – соқпақ Деспардтың қастандығы – өлім жазасына кесілді.
The government's closure of peaceful avenues for reform agitation, and the prospect of French assistance, encouraged a radical rump to consider the threat implicit in the Copenhagen Fields address: to achieve universal male suffrage and annual parliaments by physical force. In this, they were supported by the United Irishmen. the United men went on to organise in Stockport, Bolton, Warrington and Birmingham. Like the United Scotsmen,. in their constitutions the new societies were "direct copies of the United Irishmen". Presenting himself as an emissary of the United Irish executive in Dublin, Coigly met with leading members of the LCS, among them the Irishmen Edward Despard, the brothers Benjamin and John Binns, William Henry Hamilton, and Alexander Galloway who had succeeded as the Society’s chairman when, in protest against the violent turn in rhetoric, Francis Place resigned. Meetings were held at Furnival's Inn, Holborn, where United delegates from London, Scotland and the regions were reported to have committed themselves "to overthrow the present Government, and to join the French as soon as they made a landing in England" to the French Directory from the "United Britons". While its suggestion of a mass movement primed for insurrection had been scarcely credible, it was sufficient proof of the intent to invite and encourage a French invasion. Coigly was hanged in June. Yet the disillusionment with France was widespread and by the time of Coigly's arrest the majority view was that the entire business of coordinating with the Directory and the United Irish was a destructive diversion. The Central Committee of Delegates suspected that the government exaggerated the threat of a French invasion, but agreed that in the event members would join their local, government approved, militias. On 19 April 1798, just as this was being resolved in a pub in Drury Lane, the committee was raided by the police. Together with parallel raids on corresponding societies in Birmingham and Manchester, a total of 28 persons were arrested, among them Thomas Evans, Edward Despard, John Bone, Benjamin Binns, Paul Le Maitre, Richard Hodgson and Alexander Galloway. The next day, Pitt renewed the suspension of habeas corpus absolving the Government of the need to present evidence of complicity in Coigly's mission. The prisoners were held without charge until hostilities with France were (temporarily) halted with the Treaty of Amiens in 1801. According to Francis Place (who, for the good name of the LCS and the reform movement as a whole, had threatened to inform on United conspirators) this stroke extinguished the Society. Members made no attempt to meet again, not even in any division and abandoned their delegates. Despard, who had protested a betrayal of the United Britons as "dishonourable", was executed for treasonable association with their remnants—the so called Despard Plot—in 1803.
Мұра
"Англия жұмысшы сыныбының қалыптасуы" (1963) атты еңбегінде, онда ол "кедей тоқымашыны, луддиттердің егіншісін, "ескірген" қол тоқымашыны, [және] "утопиялық" шеберді" ұрпақтың жоғарыдан қарауынан құтқаруды көздеген Э. П. Томпсон Лондон корреспонденттік қоғамын Англияда "жұмысшы сыныбының санасының" пайда болуының маңызды кезеңі деп атады. Бұл ағылшын жұмысшыларының арасында олардың "бір-біріне ұқсас мүдделері және басқа адамдардың мүдделерінен өзгеше (көбінесе оларға қарсы) мүдделері" бар деген сезімінің қалыптасуының бастапқы нүктесі болды. Сонымен қатар, LCS Харди тілегендей, жұмысшы сыныбының "әдептілікке, салауатты ойлауға, хабардар пікірталасқа және бейбіт жиналуға" қабілетті екенін көрсеткені айтылады. Бұл жетістіктер халық агитациясының көрінісі болды және 19 ғасырдағы реформалық парламенттік заңдардың қабылдануына үлкен үлес қосты. Франсис Плейс 1832 жылғы реформа заңына қолдау көрсету үшін жүргізілген агитацияда белсенді болып қала берді. 1839 жылы Плейс Лондон жұмысшыларының қауымдастығынан 1790 жылдардағы хат алмасу қозғалысының өндірістік жұмысшы табының жалғасы саналатын Ұлттық конвенцияға Лондондық делегат ретінде қатысуға шақырылды.
In The Making of the English Working Class (1963), in which he proposes to "rescue the poor stockinger, the Luddite cropper, the 'obsolete' hand loom weaver, [and] the 'utopian' artisan from the enormous condescension of posterity", E. P. Thompson identified the London Corresponding Society as a key incident in the emergence of a "working class consciousness" in England. It was a waypoint in the developing sense among English working people that they have "an identity of interests as between themselves, and as against other men whose interests are different from (and usually opposed to) theirs". At the same time, it is suggested that the LCS demonstrated, as Hardy had wished, that the working class was "capable of civility, rational thought, informed debate, and peaceable assembly". These were achievements that prefigured and contributed to the popular agitation that secured passage of the 19th century Reform Parliamentary Bills. Francis Place survived to be active in the agitation for the first of these, the Reform Act of 1832. In 1839, Place was invited by the London Working Men's Association to become one of the London delegates to the National Convention of what might be considered as the industrial working class continuity of the Correspondence movement of the 1790s, the Chartists.