Кіріспе
1980 жылы шыққан Дэвид Боуидің студиялық альбомы «Scary Monsters (and Super Creeps)» – ағылшын музыканты Дэвид Боуидің 1980 жылдың 12 қыркүйегінде RCA Records лейблы арқылы шыққан 14-ші студиялық альбомы. «Берлин трилогиясынан» («Low», «Heroes» және «Lodger») кейінгі алғашқы альбомы болған «Scary Monsters» – Боуидің трилогия өнер тұрғысынан табысқа жеткенімен, коммерциялық тұрғыдан одан да аз сәтті болғаннан кейін, көбірек коммерциялық табысқа жететін альбом жасауға жасаған әрекеті еді. Тони Висконтинің қосымша продюсерлігімен жасалған «Scary Monsters» 1980 жылдың ақпан және сәуір айлары аралығында Нью-Йорктегі Power Station, содан кейін Лондондағы Good Earth Studios студиясында жазылды. Бұрынғы альбомдарға қатысқан көптеген музыканттар жазу сессияларына оралды, оларға қосымша гитарамен Чак Хаммер мен Роберт Фрипп, ал қонақ ретінде Пит Тауншенд қатысты. Музыкада арт-рок, жаңа толқын және пост-панк элементтері жинақталған. Бұрынғы альбомдардың импровизациялық сипатынан ерекшелене, Боуи музыка мен өлеңдерді жазуға көп уақыт жұмсады; олардың бірнешесі жұмыс атауларымен жазылды, ал кейбіреулерінде бұрын жарық көрмеген әндердің өңделген бөліктері болды. Альбомның обложкасы – Боуидің Пьеро костюмін киген үлкен коллажы, ал артқы обложкасында оның бұрынғы альбомдарына сілтемелер бар. Альбомның жетекші синглы «Ashes to Ashes» – «Space Oddity» әніндегі майор Том кейіпкеріне қайта оралу болды және осы әнге ерекше музыкалық бейнежарнама түсірілді. «Scary Monsters» сыншылар мен тыңдарман тарапынан мақтауға ие болды: ол Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде бірінші орынға шықты және Боуидің АҚШ-тағы коммерциялық беделін қайта жаңғыртты, 12-ші орынға жетті. Кейін «Scary Monsters» Боуидің «соңғы ұлы альбомы» және келесі альбомдар үшін үлгі ретінде қарастырылды. Бұл Боуидің RCA үшін шығарған соңғы студиялық альбомы және оның Висконтимен 20 жылдан астам уақыт бойы жасаған соңғы ынтымақтастығы болды. Көптеген басылымдар оны барлық уақыттағы ең ұлы альбомдардың бірі деп санайды. Альбом бірнеше рет қайта басылды және 2017 жылы «Жаңа қаладағы жаңа мансап» (1977–1982) жинағының бір бөлігі ретінде қайта жаңартылды.
the David Bowie album
Scary Monsters (and Super Creeps), also known simply as Scary Monsters, is the 14th studio album by the English musician David Bowie, released on 12 September 1980 through RCA Records. His first album following the Berlin Trilogy (Low, "Heroes" and Lodger), Scary Monsters was Bowie's attempt to create a more commercial record after the trilogy proved successful artistically but less so commercially. Co produced by Tony Visconti, Scary Monsters was recorded between February and April 1980 at the Power Station in New York City, and later Good Earth Studios in London. Much of the same personnel from prior releases returned for the sessions, with additional guitar by Chuck Hammer and Robert Fripp, and a guest appearance by Pete Townshend. The music incorporates elements of art rock, new wave and post punk. Unlike the improvisational nature of prior releases, Bowie spent time writing the music and lyrics; several were recorded under working titles and some contained reworked elements of earlier, unreleased songs. The album cover is a large scale collage featuring Bowie donning a Pierrot costume, with references to his prior releases on the rear sleeve. The album's lead single, "Ashes to Ashes", revisited the character of Major Tom from "Space Oddity" and was promoted with an inventive music video. Scary Monsters garnered critical and commercial acclaim: it topped the UK Albums Chart and restored Bowie's commercial standing in the US, reaching No. 12. Scary Monsters would later be referred to by commentators as Bowie's "last great album" and a benchmark for subsequent releases. It was Bowie's final studio album for RCA and the final collaboration between him and Visconti for over 20 years. Several publications have considered it one of the greatest albums of all time. The album has been reissued multiple times, and was remastered in 2017 as part of the A New Career in a New Town (1977–1982) box set.
Өмірбаян
1976-1979 жылдары Дэвид Боуи "Берлин трилогиясы" деп белгілі болған "Low", "Heroes" (екеуі де 1977 жылғы) және Lodger (1979) атты альбомдарды жазды. Музыкант Брайан Ино және продюсер Тони Висконтимен бірлесіп жасалған бұл трилогия зор ықпалға ие болды. "Low" пост-рок пен пост-панк стилінің алға басушысы ретінде қарастырылып, Joy Division және The Human League сияқты әртістерге әсер етті, ал "Lodger" альбомындағы әлемдік музыка элементтері Talking Heads және Пол Саймон сияқты музыканттарға шабыт сыйлады. Көркемдік тұрғыдан маңызды болғанымен, трилогия коммерциялық тұрғыдан үлкен табысқа жете алмады. "Lodger" альбомының сатылымына Гари Нуман сияқты, бұрынғы Берлин туындыларынан әсер алған әртістердің табысы кедергі келтірді. Боуидің жанкүйері болған Нуманды Боуидің өзінің жанкүйерлері қара еліктеуші деп есептеді. Боуидің Нуманды сынауы екеуінің арасында ұзаққа созылған жанжалға әкелді. Биограф Дэвид Баклидің сөзіне сүйенсек, Нуманның танымалдылығы Боуиді келесі альбомында коммерциялық бағытты ұстануға итермеледі.
Жазу және өндіріс
1980 жылдың ақпан айында Боуи келесі альбомын жазу үшін Нью-Йорктегі Power Station студиясына келді. "Берлин трилогиясынан" Висконти оралды, Боуи оған бұл альбомының бұрынғыларына қарағанда коммерциялық болатынын айтты. Ено, Lodger альбомынан кейін Боуимен ынтымақтастығын аяқтағаннан соң, қайтып келмеді, ол "Берлин трилогиясы" сол альбоммен аяқталды деп ойлады. Сессияларға Денис Дэвис, Карлос Аломар және Джордж Мюррейдің негізгі құрамы қайта келді; бұл құраммен Боуидің бесінші және соңғы альбомы болды, олар 1976 жылдан бері бірге жұмыс істеп келді. Боуимен әрі қарай жұмыс істейтіні тек Аломар ғана болды. Lodger альбомында ойнаған Адриан Белев, Баклиге сессияларда ойнау үшін аванс алғанын және оның қатысуынсыз альбом жазылғанын білгенде таңқалды. Белевтің орнына "Heroes" әнінде ойнаған King Crimson гитарисі Роберт Фрипп шақырылды, сондай-ақ Боуи бір жыл бұрын Лондонда Лу Ридпен ойнағанын естігеннен кейін жаңадан келген Чак Хаммер де шақырылды. NME редакторы Рой Карр мен Чарльз Шаар Мюррейдің айтуынша, Хаммер гитара синтезін пайдаланып, әртүрлі дыбық қабаттар қосты, ал Фрипп "Heroes" әніне берген ерекше дыбысын қайтадан әкелді. Пианист Рой Биттен, Брюс Спрингстиннің E Street Band тобының мүшесі, Station to Station сессияларына оралды. Power Station студиясындағы алғашқы сессиялар екі жарым аптаға созылды, ал үстіне жазу үшін тағы бір апта жұмсалды. Осы уақыт ішінде "It's No Game (No. 2)" әні толыққанды жазылып аяқталды. Қалған тректер тек аспаптық болды. Сессиялар барысында Аломар Том Верлейннің "Kingdom Come" әнін каверлеуді ұсынды. Боуи бұл тректі Верлейннің 1979 жылғы осы аттас жеке альбомының ең кереметі деп санады, "Бұл жай ғана шашыраңқы схемаға сәйкес келеді" деді. Боуи Верлейннің әнге жетекші гитара ойнауын сұрады. Верлейн келісті, бірақ студияға келгеннен кейін Боуи мен Висконти оны жалғыз қалдырғанда, "дұрыс дыбыс табу" үшін көптеген гитара күшейткіштерін сынап көрді. Висконти еске алды: "Егер біз оны жазған болсақ та, оның ойнаған нотасын пайдаланбадық деп ойлаймын". Оның орнына Фрипп жетекші гитараны орындады. Осы сессиялар кезінде "Crystal Japan" атты аспаптық ән жазылды; бастапқыда бұл ән альбомның соңғы трегі болуы тиіс еді, бірақ "It's No Game" әнінің қайталануына орын беру үшін алынып тасталды. Оның орнына ол Жапонияда сингл ретінде шығарылды, алғаш рет 1980 жылы Жапон теледидарындағы Shōchū сусындары Crystal Jun Rock жарнамасында пайда болды. Боуи бұрынғы альбомдарындағыдай ән мәтіндерін және музыканы импровизациялаудың орнына, Висконтиге ән мәтіндерін және әуендерін жазуға және дамытуға уақыт беруге болатынын айтты; Висконти еске алды: "Дереу аяқталған әуендер мен ән мәтіндерін жазудың орнына, Дэвид бәрін ойлап табу үшін ұзақ үзіліс жасауын өтінді, сондықтан біз екі айдан кейін Лондонда қайта жиналдық". Бакли Боуи Висконтиге ұсынған әндер "оның мансабындағы ең инновациялық әуендер" деп жазады. Биограф Николас Пеггтің айтуынша, қолмен жазылған ән мәтіндерінің кейбіреулері 2013 жылғы "David Bowie Is" көрмесіне қосылды. Көптеген тректердің бастапқыда жұмыс атаулары болды. Висконтидің архивіндегі 1980 жылдың наурызындағы кассетада "People Are Turning to Gold" (кейін "Ashes to Ashes"), "It Happens Everyday" (кейін "Teenage Wildlife") және "Jamaica" (альбомның дамуында "Fashion" аталды) тректері болды. Альбомның дамуының осы кезеңінде "Up the Hill Backwards" әні "Cameras in Brooklyn" деп, ал "Scream Like a Baby" әні "I Am a Laser" деп аталды, ол 1973 жылы жазылған және сол жылы Olympic Studios студиясында Боуидің әріптестері Ава Черри мен Джефф МакКормактан тұратын Astronettes тобы жазған. Пегг "Некеден кейін өмір бар ма?" деген ән жазылғанын және сессия кезінде аяқталмай қалғанын жазды. Cream тобының "I Feel Free" әнінің аспаптық кавері де жазылды және аяқталмады, бірақ ол 1993 жылғы Black Tie White Noise альбомына қайта оралды. Пеггтің айтуынша, атау трегінің мәтіні "Қорқынышты монстрлар мен супербатырлардың" жаңа ойыншықтарын ұсынған Kellogg's жүгері ұнтақтарының жарнамалық кампаниясына жауап ретінде жазылды. Сессиялар 1980 жылдың сәуір айында Лондондағы Good Earth Studios студиясында қайта басталды, бұл Висконтидің сол кездегі студиясы болды. Мұнда барлық вокал жазылды, оның ішінде актриса Мичи Хиротаның "It's No Game (No. 1)" әніне жапонша баяндамасы да жазылды. Қосымша аспаптық аудармаларды Фрипп пен клавишашы Энди Кларк жасады, сондай-ақ "Because You're Young" әнінде Who гитарисі Пит Тауншенд қонақ ретінде өнер көрсетті. Ол кезде көптеген жеке мәселелерді шешетін Тауншенд студияға жаман көңіл-күйде келді; Тауншенд Боуи мен Висконтиден не қалағанын сұрағанда, олар "Пит Тауншенд аккордтары" деп жауап берді. Оның үлесі ақырында дыбыстың төменгі деңгейіне орналастырылды.
Музыка және әндер
Комментаторлар Scary Monsters-ті арт-рок, жаңа толқын және пост-панк жанрларына жатқызды. AllMusic үшін жазған Стивен Томас Эрлвин "Қорқынышты монстрлар" альбомын Боуидің 1970-ші жылдардағы жұмыстарының жемісі деп есептейді. Ол сондай-ақ, альбомның дыбысы "80-ші жылдар басындағы пост-панктан көп айырмашылығы жоқ" екенін айтады. Боуи өзі бұл дыбысты "сол кездегі жаңа толқынның ең көрнекті үні" деп санаған. Карр мен Мюррей альбомның дыбысын бұрынғыдан да қаталдап, ал оның көзқарасын Diamond Dogs (1974) альбомынан бері шығарған ешбір жұмысынан да бейшарарақ деп сипаттайды. Биограф Кристофер Сэндфордтың пікірінше, "Қорқынышты монстрлар" альбомының мәтіні Боуи мансабында осы уақытқа дейін зерттеген тақырыптарды – ақылсыздық, бөтендік және "махаббаттың құтқару күші" – қайтадан бекітеді. Бірақ бұл жолы Боуи тыңдаушыны "қабақтап жіберудің" орнына, оны өз ішіне тарта алады.
Бірінші жағы
Альбом ашылады "It's No Game (No. 1)" әнімен, онда Боуидің зұлым гитаралық циклдары мен айқайлаған вокалдық орындаушылығы бар, Крис О'Лири бұл орындауды Джон Леннонның Plastic Ono Band (1970) альбомындағы өнерімен салыстырады. Ән "Tired of My Life" атты ескі әннен алынған, оның сөздерін жапондық актриса Мичи Хирота оқып берді, ал оларды Хисахи Миура аударды. Хирота Баклидің айтуынша, "мачо, самурай дауысымен" орындайды, мұны Боуи "әйелдерге қатысты сексистік көзқарастың белгілі бір түрін бұзу" мақсатымен талап еткен. Джеймс Перон бұл әннің альбомның "қорқынышты оқиғалар" тақырыбын қалыптастыратынын жазады. "Up the Hill Backwards" әнінің сөздері дағдарысқа қарсы күресті бейнелейді. Боуи Томас Энтони Харристің 1967 жылғы "Мен жақсымын, сен жақсысың" атты өзін-өзі дамыту кітабынан дұрыс емес цитата келтіреді, бұл кітап некедегі қарым-қатынастарды қалай сақтау керектігі туралы нұсқаулық; Карр мен Мюррей мұны Боуидің Энжи Боуиден ажырасуына байланысты деп санайды. Музыкалық тұрғыдан ән ерекше уақыт өлшемдерімен және Бо Диддлидің ықпалымен жасалған ритммен ерекшеленеді. Атау трекі 1975 жылы "Running Scared" деп аталған әнге негізделген, оны Дэвид Боуи алғаш Игги Попқа ойнаған. Ритм бөлімі Joy Division-нан шабыт алды; Дэвистің барабан орындаушылығы Стивен Морристің "She's Lost Control" (1979) әніндегі орындаумен салыстырылады. Перон бұл әнді панк-рок деп сипаттайды, музыкасы қатты бұрмаланған, Фрипптің күшті гитаралық орындауы, Дэвистің қуатты барабандары және Боуидің кокни акценті естіледі. Лирикалық тұрғыдан ән әйел (Боуидің берлин кезеңінен бастап) мен ер адам (Боуидің ішкі қиындықтары) арасындағы тұйық қарым-қатынасты көрсетеді. "Ashes to Ashes" әні "Space Oddity" (1969) әніндегі майор Том кейіпкеріне оралады. Он жылдан кейін майор Том "есірткіге тәуелді" деп сипатталады, бұл Боуидің 1970-жылдардағы есірткіге қарсы күресімен салыстырылады. 1990 жылы Боуи "Ashes to Ashes" әнінің өзінің өткенімен бетпе-бет кездесу екенін мойындады: "Адам өзінің өткенін тұлғасында қабылдауы керек. Неліктен оны басынан өткергенін түсінуі керек. Оны елемеуге, ойынан шығаруға, немесе оның болмағанын көрсетуге, немесе 'Мен бұрын басқаша болдым' деуге болмайды." Музыкалық тұрғыдан "Ashes to Ashes" әні Хэммердің гитаралық синтезатор тақырыбына негізделген, ал Кларк синтезаторымен толықтырылған. "Space Oddity" сияқты, бұл ән де кезең-кезеңмен құрастырылған және әртүрлі аспаптардың қабаттарынан тұрады. "Fashion" әні Боуидің бұрынғы "Golden Years" синглімен ұқсас, оның фанк пен регги элементтері бар. Ән Кларк синтезаторында бастаған регги "пародиясынан" өркендеген және Фрипптің гитаралық "шыңырлауларын" қамтиды. Би кезеңдік ән болғандықтан, ән фашизмнің элементтерін қозғайды, мысалы, "біз гоон тобымыз" және "солға бұрыл, оңға бұрыл" сияқты сөздері бар. "Бип бип" дыбыстары "Rupert the Riley" атты бұрын жарық көрмеген әннен алынған.
Екінші жағы
"Teenage Wildlife", альбомдағы ең ұзақ трек, "Heroes" трегімен құрылымдық жағынан ұқсас, бірақ рефрен жоқ; оның куплетері тек Фрипптың гитаралық сололарында айтылатын атаумен аяқталады. Оның қосымша вокалы Ронеттстерді еске түсіреді, ал фортепианода Рой Биттан ойнайды. Әннің мәтіні кеңінен интерпретацияланды. Бір интерпретация бойынша, ол 1970-ші жылдардың соңында пайда болған Боуидің имитаторларына қарсы бағытталған, мысалы, Гарри Нуман, ол өзін сол мақсаттың нысаны деп есептеген. Карр мен Мюррей бұл әннің Боуидің өзінің жастық шағына деген ойды жеткізетінін айтады, ал Пегг оны 1970-ші жылдары Боуидің эволюциясына кедергі келтіруге тырысқан сыншылармен тікелей қақтығыс ретінде қарастырады. Боуи 2008 жылы мәтіннің "өмірге қысқа көзбен қарау, тым алшақта қарамай, алдағы қиындықтарды болжамау" туралы екенін жазды. "I Am a Laser" әнінен бастау алған "Scream Like a Baby" әні 1970-ші жылдардың ортасынан бастап қазіргі заманғы жаңа толқынның дыбысына ие, тұрақсыздық және саяси тұтқындық туралы мәтіндері бар, бұл тақырыптар The Man Who Sold the World (1970) альбомында да кездеседі. Боуи вокалын жазу үшін вариспид техникасын қолданды, бұл "ерекше тұлғаның бөлінуі" эффектін береді. Station to Station альбомынан бері студиялық альбомдағы оның алғашқы кавері "Kingdom Come" Верленнің түпнұсқасымен бірдей тоналдықта, бірақ стиль жағынан әлдеқайда сәнді. Доггет аранжировканы "Motown дыбысы мен американдық AOR стерильдігі арасындағы бақытсыз келісім" деп сипаттайды. Мәтін жағынан ән басқа тректермен ұқсас, оның ішінде наразылық, жалықу және қайталау сезімдері бар. Боуи "Because You're Young" әнін тоғыз жасар ұлы Дунканға арнады. Әннің мәтіні басқа Scary Monsters тректерімен ұқсас, Боуи жас буынға ой-кеңес береді. Тауншендтің үлесі дыбыс араластыруда төмендетілген. Альбом "It's No Game (No. 2)" әнімен аяқталады, ол "No. 1" трегімен күрт контраст жасады; ол жаңа мәтінге ие және бүкіл ән бойында жұмсақ және медитативтік. Доггет былай деп жазады: "Егер 'No. 1' 'ақылсыздық белгілерімен аяқталса', 'No. 2' 'жай ғана аяқталады, айналасындағы барлық нәрседен түсті кетіреді'". Альбомның басындағыдай, ол да таспаның кері оралып, ойналатын дыбысымен аяқталады, бірақ бұл жолы ол баяулап, тоқтап қалады.
Сурет және таңбалау
Scary Monsters әртісі Эдвард Беллдің жасаған ірі масштабты коллажы, онда Боуи "Ashes to Ashes" музыкалық видеосында киген Пьеро костюмімен және фотограф Брайан Даффи түсірген фотосуреттермен бейнеленген. Даффи соңғы суретті көргенде көңілі қалған, өйткені ол мультфильм оның фотосуреттерін кемсітеді деп ойлаған. Алғашқы LP-нің арт жағында төрт бұрынғы альбомға сілтеме жасалған, атап айтқанда, бірден алдыңғы "Берлин трилогиясы" және 1973 жылғы "Аладдин Сейн", соңғысы да Даффи жобалаған және түсірген. Low, "Heroes" және Lodger альбомдарының мұқабалары – соңғысында Боуидің денесі "Аладдин Сейн" суретіне қосылған, ол қапталдағы суретте – трек тізімінің сол жағында шағын ақ түсті рамкаларда көрсетілген. Қолданылған әріптер Джеральд Скарфтың Pink Floyd's The Wall үшін жасаған әріптерінің өңделген нұсқасы болды, ол кейінгі жылдары көптеген альбом мұқабаларында қайта пайдаланылды. Бұл суреттер 1992 жылы Rykodisc қайта басылымында жарияланбады, бірақ 1999 жылы EMI/Virgin қайта жаңартылған басылымында қалпына келтірілді. Алғашқы рамкаланған альбом суреті Дэвид Боуи туралы көшпелі мұражай көрмесінде көрсетілді.
Шығару
"Ashes to Ashes" атты бірінші сингл RCA Records компаниясы 1980 жылы 1 тамызда шығарылды, ал B-сайд ретінде Lodger альбомынан "Move On" трекі қосаылды. Ол үш түрлі мұқабамен шығарылды, алғашқы 100 000 данасы әннің музыкалық видеосында Боуи киген Пьеро костюмін бейнелейтін төрт түрлі маркадан біреуін қамтыды. Әннің жарнамасына музыкалық видео түсірілді, ол сол кезге дейін жасалған ең қымбат музыкалық видео болып есептеледі – £250,000 (1980 жылы 250 000 фунт стерлинг, қазіргі шақта шамамен <есептелген сома>). Видеоны Lodger альбомының барлық музыкалық видеоларын түсірген Дэвид Маллет режиссерлік етті, онда Боуи бұрынғы әріптесі Наташа Корнилов жасаған Пьеро костюмімен бейнеленген. Биографтар бұл сингл мен видеоны Боуидің ең үздік туындыларының бірі деп санайды, ал Пегг оның жаңа романтикалық қозғалысты бастағанын айтады. Сингл Ұлыбританиялық синглдер тізімінде 4-орыннан дебют жасады, ал музыкалық видео Top of the Pops бағдарламасында көрсетілгеннен кейін 1-орынға көтеріліп, Боуидің ең жылдам сатылатын синглі атанды және ABBA-ның "The Winner Takes It All" әнін жеңіп алды. Бұл "Space Oddity" әнінің қайта шығарылуынан кейін Боуидің Ұлыбританиядағы екінші 1-орын синглі болды. Алайда, АҚШ-тағы шығарылым, B-сайд ретінде "It's No Game (No. 1)" әнімен, нашар нәтиже көрсетті, Cash Box Top 100 тізімінде 79-орынға, ал Billboard Bubbling Under the Hot 100 тізімінде 101-орынға ие болды. RCA 1980 жылы 12 қыркүйекте Scary Monsters альбомын шығарды, каталогтық нөмірі RCA BOW LP 2 болды. RCA осы альбомды "Көбінесе көшіріледі, бірақ теңдессіз" деген жарнамалық слоганымен таныстырды, бұл Боуи жылдар бойы шабыттандырған жаңа толқын әртістеріне тікелей сілтеме ретінде қарастырылды. Альбом коммерциялық тұрғыдан үлкен жетістікке жетіп, Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 1-орынға көтерілді, бұл Diamond Dogs (1974) альбомінен бері алғашқы рет болды, және 32 апта бойы тізімде тұрды, бұл Aladdin Sane (1973) альбомінен бері ең ұзақ уақыт болды. Альбом Боуидің АҚШ-тағы коммерциялық беделін қайта жаңғыртты, Billboard Top LPs & Tape тізімінде 12-орынға көтеріліп, 27 апта бойы тізімде тұрды. Бакли Scary Monsters альбомымен Боуинің шығармашылық пен кең таралған табыстың "мүкемел тепе-теңдігін" қол жеткізгенін жазады. Екінші сингл "Fashion" 1980 жылы 24 қазанда "Scream Like a Baby" әнімен бірге, өңделген күйде шығарылды. Сингл де коммерциялық тұрғыдан сәтті болды, Ұлыбританияда 5-орынға, ал АҚШ-та 70-орынға көтерілді. Бірінші сингл сияқты, оның да жарнамасын Малет режиссерлік еткен музыкалық видео арқылы іске қосты. Видеода Боуи мен оның қосалқы музыканттары "жеміріп тұрған, қатал жігіттер" ретінде бейнеленген, ал олармен бірге бишілердің репетицияларын және жаңа романтикалық жанкүйерлерді көрсететін кадрлар да бар. "Ashes to Ashes" сияқты, бұл видео да жоғары бағаланды, Record Mirror екеуін де 1980 жылдың ең жақсы музыкалық видеолары деп таныды. Альбомның атау әні 1981 жылы 2 қаңтарда "Because You're Young" әнімен бірге үшінші сингл ретінде шығарылды. Сингл Боуидің Ұлыбританиядағы коммерциялық табысын жалғастырды, 20-орынға көтерілді. Төртінші және соңғы сингл "Up the Hill Backwards" 1981 жылы наурыз айында шығарылды, ал B-сайд ретінде альбомға енбеген жапондық сингл "Crystal Japan" әні қосаылды. Сингл Ұлыбританияда 32-орынға ие болды, бұл барлық синглдердің арасындағы ең нашар нәтиже болды.
Сыни қабылдау
Scary Monsters музыка сыншыларынан бірауызды мақтау алды. Record Mirror оған бес жұлдыздың жетісін берді; ал Billboard «Бұл Боуидің жылдар бойы ең қолжетімді және коммерциялық тұрғыдан сәтті LP-сы болуы керек» дегенді дұрыс болжады. The Guardian журналының Робин Денселлоу да келісіп, Scary Monsters-ті «жекеше, өте жаңа әуендерге толы, бірақ олардың қолжетімділігі азайып бара жатыр» деп сипаттады. Rolling Stone журналының Дебра Рей Коэн осы жазбаны Боуидің Иномен бірлескен жұмысының «анықтамасы» деп тапты және оны Aladdin Sane-ға ұқсас санады, сондай-ақ Боуидің Scary Monsters арқылы «ескі есеп айдасатындығын» байқады. Сол сияқты сыншы Дэв Марш оны Боуидің ең жақсыларының бірі деп есептеді, «Егер бұл жаңа арт-рок болса, мен оны қолдаймын» деді. Evening Standard-тың Джеймс Джонсон да альбомды «ерекше» деп атап, жылдың ең жақсыларының бірі деп сипаттады және «Боуи қашан қаласа роктің бағытын өз қолында ұстай алатынын дәлелдейді» деді. The Boston Globe-тың Джим Салливан екінші жағын бірінші жақтан нашар деп тапты, бірақ «Боуи күрделі, қуаттандыратын сынға ұсынуын жалғастыруда» деген қорытынды жасады. Том Сова The Spokesman Review-те көңілді пікір білдірді. Ол Scary Monsters-ті төрт жылдағы Боуидің ең жақсы альбомы деп атады, Фрипптің үлесін ерекше атап, «Ashes to Ashes» және «Because You're Young» әндерін бөліп көрсетті, бірақ «Teenage Wildlife» әнін «қатты қызған, шатасқан және толығымен ұятты төрт минуттық пластик» деп сынады. Мюррей NME-де альбомға ара-жібірлі баға берді: «Scary Monsters барлық үміттен айырылған, бірақ ол қаруға шақыруды білдіреді. Бұл альбом жеңіліске дайын екенін білдіреді, бірақ ол ұялмай, тікелей қарсы тұрады». Ол оны «реалисттердің» Боуи альбомы деп атады. The New York Times газетінде Джон Роквелл альбомның «өте бұрмаланған, ұнтақтап ұсатылған және мақтанды, өзін-өзі шектеуге бейім» болғандықтан барлық рок тыңдаушыларына ұнамайтынын айтты. Дегенмен, ол оны «өзінің ерекше түріндегі керемет жазба» деп бағалады. Record Mirror оны The Jam-ның Sound Affects альбомынан кейін жылдың екінші үздік альбомы деп атады, ал NME оны жылдың тоғызыншы үздік альбомы деп санайды.
Кейінгі оқиғалар
1980 жылдың ақпан айында «Scary Monsters» альбомдарына дайындық кезінде Боуиге Бродвейдегі «Сіл адам» пьесасының режиссері Джек Хофсис Джозеф «Джон» Меррик рөлін ойнауға ұсыныс жасады. Ол 1880-ші жылдардағы Викториялық Англияда хирург Фредерик Тревс фрик-шоудан құтқарып алған, ауыр деформациясы бар ағылшын еркегі еді. Хофсис Боуиді «Жерге құлаған адам» (1976) фильмінде көрген және оның қатысуы рөлге сай келеді деп ойлаған. Боуи 1980 жылдың маусымында рөлді қабылдап, дайындық барысында Меррик туралы жан-жақты зерттеулер жүргізді. Ол Меррикті макияжсыз, тек мимика арқылы бейнеледі. Пьесаның премьерасы Денверде, Колорадо штатында 1980 жылдың шілдесінен 1981 жылдың қаңтарына дейін өтті, Боуи өнерлегені үшін зор мақтауға ие болды. Пьесаның көрсетіліп жатқан кезінде Боуи басқа да жобалармен айналысты, соның ішінде Ули Эдельдің «Кристиан Ф.» (1981) фильмінде түсіп, қазан айында «Fashion» музыкалық видеосын түсірді. 1980 жылдың 8 желтоқсанында Боуидің досы Джон Леннон, ол «Жас американдықтар» (1975) альбомында бірге жұмыс істеген, Нью-Йорктегі үйінің алдында қанымен өлтірілді. Кейін оның өлтірушісі Марк Дэвид Чэпменнің бұл пьесаның алғашқы көрсетіліміне келгені және тіпті Боуиді нысана санағаны анықталды. Леннонның өлімі Боуиге үлкен әсер етті, ол қаңтар айының басында пьесаға қатысу шартын жаңартудан бас тарды және 1981 жылы «Scary Monsters» альбомын концерттік тур арқылы насихаттау жоспарларын тоқтатты. Содан кейін Боуи Швейцариядағы үйіне қайтып, уақытша өмірден жалтара бастады. Дегенмен, Боуи жұмысын тоқтатпады; 1981 жылдың шілдесінде ол Джорджио Мородермен бірлесіп Пол Шредердің «Cat People» (1982) фильміне арналған тақырыптық әнді жазды. Сол сессияда ол Queen рок-тобымен бірге «Under Pressure» әнін жазды. Кейіннен ол Алан Кларк режиссерлік еткен Бертольд Брехттің «Баал» пьесасының BBC нұсқасындағы басты рөлді ойнау үшін репетиция бастады. Пьеса 1981 жылдың тамызында жазылып, 1982 жылдың наурызында көрсетілді. Боуи сондай-ақ пьесаға саундтрек EP жазды, ол RCA компаниясымен 1982 жылдың ақпанында көрсетіліммен бірге шығарылды. Премьерасынан кейін «Баал» жақсы қабылданып, Боуидің орындау өнері ерекше аталып өтті. 1982 жылы Боуи «The Hunger» және «Merry Christmas, Mr. Lawrence» фильмдерінде де түсті, олар 1983 жылы шықты. Боуи келесі студиялық альбомын 1983 жылғы «Let's Dance» альбомына дейін шығармады. «Scary Monsters» Боуидің RCA Records үшін соңғы студиялық альбомы болды, ол 1971 жылғы «Hunky Dory» альбомынан бері оның лейблі болған еді. Боуи лейблдің өзінің бұрынғы каталогтарын «сүтіп» жатқандай сезімге келді және оған наразы болды. Боуи сондай-ақ 1975 жылы бұрынғы менеджері Тони Дефриске жасаған келісімшартының аяқталуын күтті, ол 1982 жылдың қыркүйегінде аяқталуға тиіс еді. RCA компаниясы келісімшартты қайта жаңартуға дайын болғанымен, Боуи EMI America Records компаниясымен жаңа келісімшартқа қол қойды және «Let's Dance» альбомымен үлкен коммерциялық жетістіктер дәуірін бастады.
Табысы мен мұрасы
Артқа қарап қарағанда, «Қорқынышты монстрлар» әлі де мақтау алуда. Spin журналының Джон Долан 1980-ші жылдар әртіс үшін шығармашылық тұрғыдан аса жарқын онжылдық болмағанын, бірақ ол осы онжылдықты «Қорқынышты монстрлармен» күшті бастағанын, Боуидің вокалдық шеберлігін жоғары бағалап, әсіресе «Ashes to Ashes» әнін «тамаша» деп сипаттады. Автор Питер Доггет «Қорқынышты монстрларды» Боуидің «ең құнды мәлімдемелерінің» бірі деп атап, ол «көрермендердің күтулерін жоққа шығарды» және «оның ізімен жүруге батылы барларға ескерту жасады» деп жазды. 2017 жылы шыққан «A New Career in a New Town» (1977–1982) жинағына енген альбомның қайта жазылған нұсқасын қарастырған PopMatters журналының Криc Герард Боуидің вокалдық орындалуын оның ең жақсыларының бірі деп атап өтті, сондай-ақ әндердің аранжировкалары мен үйлесімдерін «рок-н-ролл әлемінде кездесетін кез келген нәрседен де керемет» деп мақтады. «Қорқынышты монстрлардың» сыншылар тарапынан және коммерциялық сәттілігін бағалаған Висконти: «Біз, соңғы есепте, өзіміздің «Sgt. Pepper»-імізге қол жеткіздік деп ойладық, бұл мақсатқа «Дүниеге сатылған адамнан» бергісіз жеттік», – деді. Висконти сондай-ақ: «Бұл менің ең сүйікті Боуи альбомдарымның бірі», – деп қосты. Альбомға жасаған жоғары бағасына қарамастан, «Қорқынышты монстрлар» Боуи мен Висконтинің 20 жылдан астам уақыт бойы соңғы бірлескен жұмысы болды, себебі Боуи «Let's Dance» альбомын шығару үшін Найл Роджерсті таңдады. Боуи келесі жылдары әлемдік деңгейде үлкен жетістіктерге қол жеткізгенімен, әсіресе «Let's Dance» альбомымен, көптеген сарапшылар «Қорқынышты монстрларды» «оның соңғы ұлы альбомы» және әр жаңа шығарылым үшін «өлшем» деп санайды. «Outside» (1995), «Earthling» (1997), «Heathen» (2002) және «Reality» (2003) сияқты кейінгі жұмыстар «Қорқынышты монстрлардан кейінгі ең жақсы альбом» деп аталды. Бакли Боуидің келесі альбомына «Қорқынышты монстрлардан кейінгі ең жақсы» деген жапсырманы алдын ала жабыстыруы керек екенін ұсынды. Биограф Марк Шпиц альбомды Боуидің «соңғы «жас» альбомы» деп атауды дұрыс деп санайды, себебі ол оның соңғы «толық сенімді мәлімдемесі» және Боуидің «дыбыс әлеміндегі «жаңа» іздеуінің өзін-өзі сатпай, таза сезілген» соңғы мүмкіндігі болды. Боуидің өмірбаянын жазғандар «Қорқынышты монстрларды» мақтап жатыр. Пегг «Қорқынышты монстрлар» әрқашанғыдай «жаңа және динамикалық» естілетінін және «Боуидің алдыңғы қатарлы альбомдарының алтын дәуірін» аяқтағанын жазды. О’Лири 2019 жылы оны Боуидің ең «қазіргі заманғы» дыбысталатын альбомы деп сипаттады. Шпиц бұл жазбада оның кейінгі «жақсы» альбомдарында жоқ энергия бар деп санайды («Outside» және «Heathen» альбомдарын атады). Доггет оны Боуидің «ең құнды мәлімдемелерінің» бірі деп санайды, ол тыңдаушылардың күтулерін асып, сонымен бірге оның ізімен жүруге батылы барларға ескерту жібереді. Сэндфордтың айтуынша, «Қорқынышты монстрлармен» Боуи жылдар бойы тәжірибеден өткеннен кейін «өз дауысын қайта тапты». Перон альбомды «Боуидің поп және эксперименталды жақтарының тамаша тепе-теңдігі» деп мақтап, ол әртістің «ең маңызды және тұрақты альбомдарының» бірі болып қала береді. 2011 жылы Пол Тринка: «Қорқынышты монстрлар әлі күнге дейін жарқырайды. Оның қарқынды, ырғақты саздары таңғаларлықтай қазіргі заманғы естіледі, бірақ оның күрделілігіне қарамастан, оның қарапайымдылығы көптеген сәттерде сақталады». Ол альбомның «тығыз, қатал, рок-фанк қосалқысын» Blur және The Strokes сияқты кейінгі топтарға әсер еткеніне назар салады.
Рейтингтер
Scary Monsters бірнеше басылымдардың барлық уақыттағы ең ұлы альбомдар тізіміне енді. 2000 жылы Q журналы Scary Monsters альбомын "Ең ұлы 100 британдық альбом" тізімінде 30-шы орынға қойды. 2002 жылы Pitchfork оны 1980-ші жылдардың ең жақсы 100 альбомы тізімінде 93-ші орынға орналастырды. 2012 жылы Slant Magazine альбомды 1980-ші жылдардың 100 үздік альбомы тізімінде 27-ші орынға қойып, былай деді: "Боуи Берлин трилогиясының эксперименттерін бақылап, сол синтезатордың әсемдігі мен ерекше гитара ойнауларын онжылдықтың ең есімді поп-альбомының біріне шоғырландырды". 2013 жылы NME журналы альбомды барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомы тізімінде 381-ші орынға орналастырды. 2018 жылы Pitchfork оны 1980-ші жылдардың 200 ең жақсы альбомының жаңартылған тізімінде 53-ші орынға қойды. 2020 жылы Rolling Stone оны барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомының жаңартылған тізімінде 443-ші орынға орналастырды.
Қайта шығарылғандар
Альбом қазірге дейін бес рет қайта шығарылды, барлығы компакт-дискіде. Ол алғаш рет 1980 жылдардың ортасында RCA Records компаниясы арқылы CD форматында жарық көрді. 1992 жылы Rykodisc және EMI компаниялары шығарған екінші CD нұсқасында төрт қосымша трек болды. 1999 жылы EMI/Virgin компаниясы бонус тректерсіз, 24 биттік цифрлық түрде жаңартылған дыбыспен CD-ді қайта шығарды. 2003 жылы альбом EMI компаниясымен Super Audio CD форматында қайта шығарылды, онда да қосымша тректер болған жоқ. 2017 жылы альбом Parlophone компаниясы шығарған "A New Career in a New Town" (1977–1982) жинақ жинағы үшін қайта өңделді. Ол CD, винил және цифрлық форматтарда, осы жинақтың бір бөлігі ретінде және келесі жылы жеке түрде жарық көрді.
Трек тізімі
Девид Боуи жазған барлық әндер, ескерілген жағдайлар болмаса.