Мерцарио: Итальяндық Формула-1 командасының тарихы

Кіріспе

Merzario – Италияның «Формула-1» және «Формула-2» командасы және шасси жасаушысы. Команда «Формула-1» әлем чемпионатының 38 Гран-присіне қатысты, бірақ ешқандай чемпионат ұпайын алған жоқ.

1977 жыл

Мерзарио 1977 жылы бұрынғы Ferrari, Williams және March жүргізушісі Артуро Мерзарио құрған, ол енді белгілі командамен келісімге келе алмаған соң, өз командасын құрды. Ол бастапқыда 1977 жылғы Ф1 маусымында March 761B көлігімен қатысты, ең жақсы нәтижесі 1977 жылғы Бельгия Гран-присінде 14-орынды иеленуі болды. Бұл, Формула-1-де үш жылдық қатысу ішінде олардың көлігінің Әлем Чемпионаты Гран-присінің финишіне жеткен жалғыз жағдайы еді. Маусымның басында Мерзарионың көлігі жүйелі түрде стартқа шыққан көптеген March 761 көліктерінің арасында ең жылдам болды, бірақ маусым өте келе ол старттық тізімде төмендеп, ақырында маусымды тоқтатып, келесі жылға және жаңа көлігіне көңіл бөлді.

1978 жыл

1978 жылы Мерзарио швейцариялық Формула-1 командасының қатысушысы Гульельмо Белласимен серіктестік құрып, өз командасының негізін қалады. Мерзарионың алғашқы дербес құрастырылған Формула-1 машинасы – A1, 1978 жылы пайда болды. Ол негізінен оның 761B March машинасына негізделген, қызыл түс схемасымен және Ferrari 312T2 машинасының кокпит жанындағы ауа түтікшелерін еске түсіретін қарапайым кузовпен жабдықталған еді. Ол сол кезде кең таралған Cosworth DFV қозғалтқышы мен Hewland қоробкасының комбинациясын пайдаланды. 1978 жылғы Монако Гран-приіне дейін қызыл түстен қара түске ауысқан машинаның дизайнын Мерзарио мен Саймон Хэдфилд жасады. 1979 жылғы маусымның еуропалық кезеңдеріне сол қозғалтқыш пен қоробкасымен дайын болды, және ол жер эффектісін қолданатын «қанатты» машинаға өңделді. Барлығы бір ғана данасы салынды. A2 машинасы алғаш рет 1979 жылы Артуро Мерзарио басқаруымен АҚШ-тың Батыс Гран-приінде жарыс жолына шықты. Мерзарио машинаны жарысқа қатысуға біліктілік алды, бірақ алдыңғы серпімелі іскекер бұзылғаннан кейін A1B машинасымен жарысқа қатысуға мәжбүр болды. Машина ресми түрде 1979 жылғы Испания Гран-приінде дебют жасады, онда Мерзарио квалификация кезінде 26-шы орынды иеленді және жарысқа қатыса алмады. Бельгиядағы келесі жарыста Мерзарио квалификация кезінде апатқа ұшырап, қолын сындырды. Монакода Мерзарио Жанфранко Бранкателлиден машинасына руль ұстауды сұрады, бірақ Бранкателли алдын ала біліктілікке өте алмады. Мерзарио Франция Гран-приінде қайтадан рульге отырды. Ол квалификация кезінде 26-шы орынды иеленді және соңғы біліктілікке өткен пилоттан екі секундтан астам уақытпен қалып қойды. A2 машинасы соңғы рет Австрия Гран-приінде жарыс жолына шықты, себебі Мерзарио A4 машинасына жаттығу кезінде зиян келтірген еді. Осы кезде Мерзарио мен Белласи Kauhsen командасының активтерін (және олардың пилоты Бранкателлиді) сатып алды, бұл оның ескі March машинасынан да нашар машиналарды иеленуге әкелді. A4 машинасы да сол Cosworth / Hewland жүйесін пайдаланды және серпімелі іскекері A2 машинасына ұқсас болды, бірақ кузовы аз көлемді болды және жақсы ауа ағыны үшін жақсы жақтағы бөлімдермен жабдықталды. Алайда, машина өзінің бұрынғы модельдерінен де баяу болды және қатысқан барлық Гран-прилерде біліктілікке өте алмады. A4 машинасы квалификацияда ең баяу болмаған жалғыз жағдай Италия Гран-приінде болды, онда Эктор Ребаке өзінің Rebaque HR100 машинасымен жеті ондықтан астам уақытпен баяу болды. Алайда Мерзарио Имолада өткен чемпионат емес Дино Феррари Гран-приінде машинамен жарысқа қатысты, онда ол екі айналым қалып, 11-ші және соңғы орынды иеленді.

In 1978 Merzario partnered with Swiss Formula One entrant Guglielmo Bellasi and laid the foundation for his own team. Merzario's first self built Formula One effort, the A1, appeared in 1978 and was a basically conventional car based largely on his March 761B, with a red colour scheme and crude bodywork vaguely reminiscent of a Ferrari 312T2 in its use of cockpit side ducting for an air intake. It used the then common combination of the Cosworth DFV engine and Hewland gearbox. The livery changed from red to black before the 1978 Monaco Grand Prix, designed by Merzario and Simon Hadfield and based on the first A1, was ready in time for the European rounds of the 1979 season with the same engine and gearbox combination, and it had been modified into a ground effect 'wing' car. Only one example was built. The A2 first took to the racetrack at the 1979 United States Grand Prix West in the hands of Arturo Merzario. Merzario qualified the car for the race but after the front suspension failed he had to start the race in the A1B. The car officially made its debut at the 1979 Spanish Grand Prix, where Merzario set the 26th time during qualifying and failed to make the race. At the next race in Belgium, Merzario crashed during qualifying and broke his arm. For Monaco Merzario asked Gianfranco Brancatelli to drive his car, but Brancatelli failed to pre qualify. Merzario was back at the wheel at the French Grand Prix. He set the 26th time during qualifying and was more than two seconds slower than the last qualifier. The A2 took to the track for the last time at the Austrian Grand Prix, after Merzario damaged the A4 in a practice accident. By this time, Merzario and Bellasi had purchased the assets of the Kauhsen team (and their driver Brancatelli), arguably taking on cars even worse than his old March based vehicle. The A4 employed the same Cosworth / Hewland running gear and the suspension was similar to the A2, but the bodywork was less bulky, with better sidepods for improved airflow. However, the car again failed to qualify for every Grand Prix that it entered, proving even slower than its predecessors. The only time the A4 was not the slowest car in qualifying was at the Italian Grand Prix, where Héctor Rebaque was seven tenths slower in his Rebaque HR100. However, Merzario did qualify and race the car in the non championship Dino Ferrari Grand Prix at Imola, where he finished 11th and last, two laps down.

Формула 1-ден кейін

Қаржылық қиындықтарға байланысты A4 моделін A5 моделіне өзгерту жоспарлары орындалмағаннан кейін, Мерзарио Формула 2 машиналарын жасауға көшті. Ол 1980 жылғы BMW қозғалтқышы бар M1 F2 машинасының қозғалтқыш бөлімі Cosworth DFV F1 қозғалтқышына оңай бейімделуі мүмкін екенін айтты, бірақ осындай әрекет ешқашан жасалмады. Көлік Формула 2-де үлкен жетістікке жете алмады, сондықтан Мерзарио 1981 жылы March шассилерін пайдалануға шешім қабылдады. March 812 машиналарымен команда, Пьеро Некки рульде отырғанда, Формула 2-де екі мәрте тұғырға көтерілді, бірақ 1982 жылғы сәтсіз маусымнан кейін, Мерзарио 1983 жылы тағы да өз машиналарын жасады, бірақ нәтижесі шамалы болды. Италия Формула 3-ке ауысқаннан кейін, ол 1980-ші жылдардың ортасында команда иелігінен бас тартты.