Кіріспе
Vel's Parnelli Jones Racing, көбінесе жай ғана Parnelli немесе VPJ деп аталатын американдық жарыс командасы және құрастырушысы, Америка Құрама Штаттарынан шыққан мотор спорты құрастырушысы және командасы болды. Команданы 1969 жылы бұрынғы USAC жарыскері Парнелли Джонс және оның серіктесі Велко "Вел" Милетич құрды. Парнелли бастапқыда USAC жарыстарына ғана назар аударды, онда үлкен жетістіктерге ие болды; олардың пилоты Аль Унсер 1970 жылы Индианаполис 500 жарысын жеңіп алды, VPJ Colt көлігімен 200 айналымның 190-ын өтті. Унсер USAC чемпионатында жеңіске жетті. Унсер 1971 жылы 1971 жылғы ережелер бойынша заңсыз деп танылған сол жақ шассидің бұрылысынсыз жаңа Colt көлігімен Инди 500 жарысын қайта жеңіп алды, маусымды USAC пилоттарының ұпайлары бойынша төртінші орында аяқтады, ал командаласы Джо Леонард чемпион атанды.
Vel's Parnelli Jones Racing, commonly referred to simply as Parnelli or VPJ, was a motor racing constructor and team from the United States. The team was formed in 1969 by former USAC racer Parnelli Jones and his business partner Velko "Vel" Miletich. Parnelli was initially solely concerned with USAC racing, where success came quickly; their driver Al Unser won the Indianapolis 500 race in 1970, driving a VPJ Colt, after leading 190 of the 200 racing laps. Unser went on to win the USAC championship. Unser repeated the Indy 500 win in 1971 with a new Colt built without the left side chassis offset that had been made illegal by 1971 rules, ending the season in fourth place in the USAC drivers points while teammate Joe Leonard won the championship.
Жарыс
Парнелли 1970-ші жылдардың басында USAC жарыстары үшін бұрынғы Team Lotus дизайнері Морис Филипп пен жүргізуші Марио Андреттидің қызметтерін алды. 1974 жылы шина өндіруші Firestone компаниясының қаржылық қолдауымен Формула-1 жарыстарына көшуді шешті. 1974 жылғы F1 маусымының соңында Формула-1-ге қысқа ғана қатысқаннан кейін, Велдің Парнелли Джонс командасы 1975 жылғы F1 маусымында толыққанды қатысуға дайындық жасады. Олардың Parnelli VPJ4 машинасы Филипптің Lotus 72 дизайнының көптеген элементтерін мұра еткен болатын. Ол 1974 жылғы маусымның соңында Солтүстік Америкадағы жарыстарда пайда болды және 1975 жылға дейін жақсартулармен дамыды. Алайда, Firestone компаниясының 1974 жылдың соңында жарыстардан бас тартуы маңызды серіктестің жоғалтуына әкелді. Джонс командаға жаңа демеуші таба алмады және машинаға енгізілген жақсартуларға қарамастан, команда 1976 жылғы F1 маусымының үшінші жарысынан кейін таратылды. Андретти Формула-1 командасының болашағы туралы Лонг-Бич Гран-приіне қатысу алдында старттық торда отырғанда журналист Крис Экономакиден білді. Бұл Андретти мен Джонс арасында керісінше сезімдерге әкелді, нәтижесінде Андретти маусымның қалған бөлігінде Lotus командасына оралды. Барлығында Велдің Парнелли Джонс командасы 16 Гран-приге қатысып, 6 чемпиондық ұпай жинады. Формула-1 жобасымен қатар VPJ, Cosworth-тің легендарлы DFV V8 Формула-1 қозғалтқышының турбо зарядталған нұсқасын жасады, бұл үшін алдыңғы екі жылдағы тәжірибесін пайдаланды. Жұмыс Калифорния штатының Торранс қаласындағы олардың зауытында қозғалтқыш жасаушы Ларри Слюттер және дино инженері "Чики" Хирасиманың басшылығымен жүргізілді. Автомобиль 1975 жылы Формула-1 Парнелли шассиінің модификацияланған Indy нұсқасында дебют жасады, бірақ ол 1976 жылдың соңына дейін тұрақты түрде сынақтан өткізілмеді. Бұл жеке жоба Cosworth компаниясы тарапынан тез қабылданып, Парнелли қозғалтқышы 1978 және 1987 жылдар аралығында барлық Индианаполис 500 жарысын және USAC/CART чемпионатын жеңіп алған, дәл сондай легендарлы Cosworth DFX қозғалтқышына айналды.