Америкалық кардиолог Хелен Брук Тауссиг және педиатриялық кардиологияның негізін қалаушысы
Helen B. Taussig
Хелен Тауссиг – американдық кардиолог, педиатриялық кардиологияның негізін қалаушы. «Көк бала» синдромын емдеу үшін Blalock-Thomas-Taussig шунт әдісін жасады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық кардиолог (1898–1986)
American cardiologist (1898–1986)
Хелен Брук Тауссиг (24 мамыр 1898 – 20 мамыр 1986) – Балтимор және Бостон қалаларында жұмыс істеген американдық кардиолог, педиатриялық кардиология саласын қалаған. Ол Фалло тетрадасымен (көк бала синдромының ең көп таралған себебі) туған балалардың өмірін ұзартатын процедураның тұжырымдамасын жасаған деп есептеледі. Бұл тұжырымдама Blalock-Thomas-Taussig шанты деп аталатын процедура ретінде іске асырылды. Бұл процедураны Тауссигтің Джонс Хопкинс ауруханасындағы әріптестері Альфред Блэлок және Вивьен Томас жасаған. Тауссиг бала кезінде құлақ инфекциясынан кейін жартылай саңырау болды; ересек шағында бұл толық саңыраулыққа ұласты. Есту қабілетінен айырылғандықтан, ол науқастармен сөйлесу үшін тіл білу және есту аппараттарын пайдаланды. Тауссиг сондай-ақ жүрек соғуының ырғағын сезіну үшін стетоскоптың орнына саусақтарын қолдану әдісін әзірледі. Оның кейбір жаңалықтары жүрек ауруларын дыбыс емес, сезіну арқылы анықтау қабілетімен байланысты.
Helen Brooke Taussig (May 24, 1898 – May 20, 1986) was an American cardiologist, working in Baltimore and Boston, who founded the field of pediatric cardiology. She is credited with developing the concept for a procedure that would extend the lives of children born with Tetralogy of Fallot (the most common cause of blue baby syndrome). This concept was applied in practice as a procedure known as the Blalock Thomas Taussig shunt. The procedure was developed by Alfred Blalock and Vivien Thomas, who were Taussig's colleagues at the Johns Hopkins Hospital. Taussig was partially deaf following an ear infection in childhood; in early adulthood this progressed to full deafness. To compensate for her loss of hearing, she learned to use lip reading techniques and hearing aids to speak with her patients. Taussing also developed a method of using her fingers, rather than a stethoscope, to feel the rhythm of their heartbeats. Some of her innovations have been attributed to her ability to diagnose heart problems by touch rather than by sound.
Ерте өмір және білім
Хелен Брук Тауссиг 1898 жылдың 24 мамырында Массачусетс штатының Кембридж қаласында Ф. В. Тауссиг пен Эдит Томас Гилдтің отбасында төрт баланың ең кішісі ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Гарвард университетінде экономист болған, ал анасы әйелдер колледжі – Радклифф колледжінің алғашқы студенттерінің бірі болған. Бала кезінде ол жаздарды Массачусетс штатының Котуит қаласында өткізді, кейін өмірінде сол жерде үйі болды. Тауссиг 11 жасқа келгенде анасы туберкулезден қайтыс болды. Хелен де осы ауруға шалдығып, бірнеше жыл бойы ауырып, мектептегі оқуына үлкен әсер етті. Ол мектепте оқыған кезінде ауыр дислексиямен күресті және жартылай саңырау болды. Осыған қарамастан, ол жақсы оқыды, себебі тың күшпен еңбек етті және әкесінен жан-жақты оқыту алды. Содан кейін ол екі жыл Радклифф колледжінде оқыды, сосын 1921 жылы Берклидегі Калифорния университетінен бакалавр дәрежесін және Phi Beta Kappa мүшелігін алды. Бірақ ол қоғамдық денсаулық саясатын оқуға түсуді де ойлады, себебі әкесі бұл мамандықты әйелдерге лайықты деп есептеді.
Helen Brooke Taussig was born in Cambridge, Massachusetts, on May 24, 1898, to F. W. Taussig and Edith Thomas Guild, the youngest of four children. Her father was an economist at Harvard University, and her mother was one of the first students at Radcliffe College, a women's college. She spent summers as a child in Cotuit, Massachusetts, and later in life had a home there. When Taussig was 11 years old, her mother died of tuberculosis. Helen also contracted the disease and was ill for several years, severely affecting her ability to do schoolwork. She also struggled with severe dyslexia through her early school years and was partially deaf. Despite this, she did well at school due to diligent work and extensive tutoring from her father. then studied for two years at Radcliffe College before earning a bachelor's degree and Phi Beta Kappa membership from the University of California, Berkeley in 1921. Instead she considered applying to study public health, partially because her father thought it a more suitable field for women,
Тауссиг диплом алуды күтпей, Бостон университетінде гистология, бактериология және анатомия пәндерін оқыды. Профессоры Александр Беггтің ынталандыруымен Тауссиг Джонс Хопкинс университетінің медицина мектебіне түсуге өтініш берді, сол кезде әйелдерді қабылдайтын санаулы медициналық оқу орындарының бірі, және толық дәрежелі үміткер ретінде қабылданды. 1927 жылы Джонс Хопкинс университетінде медицина докторы дәрежесін алғаннан кейін, Тауссиг бір жыл кардиология саласында феллоу ретінде, ал екі жыл педиатрия интерні ретінде жұмыс істеді.
Taussig ended up taking classes at Boston University in histology, bacteriology, and anatomy, without expecting to receive a degree. With the encouragement of her professor Alexander Begg, Taussig applied to transfer to the Johns Hopkins University School of Medicine, one of the few medical schools to admit women at the time, and was accepted as a full degree candidate. After completing her MD degree in 1927 at Johns Hopkins, Taussig remained for one year as a cardiology fellow and for two years as a pediatrics intern,
Содан кейін ол Джонс Хопкинс университетінің балалар бөлімінде, Харриет Лейн үйінде бас дәрігер болып жұмысқа орналасты, ол қызметтен 1930 жылдан 1963 жылға дейін өтті. Тауссиг диагностикалық құрал ретінде флюороскопияны пайдаланды және көбінесе Фалло тетрадасы деп аталатын жүрек ақауынан туындаған цианозға (көкшіл түс) шалдыққан нәрестелерге ерекше қызығушылық танытты. Цианоз организмде жеткіліксіз оттегіленген қан айналымы болғанда пайда болады; нәрестелерде бұл "көк нәресте синдромы" деп аталады. Тауссиг осы жағдайды емдеу үшін жасалған хирургиялық әдіс, Блалок-Томас-Тауссиг шунтын әзірлеудегі рөлімен ең көп есте қалады. 1939 жылы Роберт Гросс жасаған жаңа операция балалардың кең таралған жүрек проблемасын – ашық артериялық каналды (patent ductus arteriosus) түзетті. Артериялық канал – өкпе артериясын ұрықтың аортасымен байланыстыратын кішкентай қан тамыр. Ұрық анасының плацентасы арқылы емес, өзінің өкпелері арқылы оттегі алады, өйткені олар сұйықтыққа толы және әлі жұмыс істемейді, сондықтан бұл тамыр өкпелерді айналып өтіп, ұрықтың денесіне оттегімен қанығудың тиімдірек жеткізілуін қамтамасыз етеді. Көптеген нәрестелерде артериялық канал туғаннан кейін бірнеше апта ішінде жабылады, сонда қан өкпеге оттегі алу үшін ағылады; егер ол ашық немесе "патентті" қалса, қан ағынының қалыпты жүруі бұзылады. Бұл жаңа хирургиялық процедура қан тамырын жасанды түрде жауып тастады. Осы уақытта Тауссиг Фалло тетрадасы немесе өкпе артериясының атризиясы сияқты цианоздық жүрек ақаулары бар нәрестелердің, егер оларда ашық артериялық канал болса, көбінесе жақсырақ жағдайға ие болатынын, симптомдары аз және ұзақ өмір сүретінін байқады.
She then was hired by the pediatric department of Johns Hopkins, the Harriet Lane Home, as its chief, where she served from 1930 until 1963. Taussig made use of fluoroscopy as a diagnostic tool, and developed a particular interest in infants with cyanosis (blue tinged appearance), often caused by the heart defect Tetralogy of Fallot. Cyanosis is caused when insufficient oxygenated blood is circulating around the body; in infants it can be known as "blue baby syndrome". Taussig is most remembered for her role in the development of a surgical treatment for this condition, the Blalock Thomas Taussig shunt. A new surgery first performed in 1939 by Robert Gross corrected a common pediatric heart problem: patent ductus arteriosus. The ductus arteriosus is a small blood vessel connecting the pulmonary artery to the aorta of a foetus. Since the foetus obtains oxygen via the mother's placenta and not via its own lungs, which are fluid filled and not yet functional, this vessel provides a shortcut, bypassing the lungs and allowing more efficient delivery of oxygenated blood around the foetus' body. In most infants, the ductus arteriosus closes within a few weeks of birth so that blood flows to the lungs to be oxygenated; if it remains open or 'patent', the normal flow of blood is disrupted. This new surgical procedure artificially closed the blood vessel. While this was going on, Taussig observed that infants with cyanotic heart defects such as Tetralogy of Fallot or pulmonary atresia often fared remarkably better if they also had a patent ductus arteriosus, with less severe symptoms and longer survival.