Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс ақыны және драматургі (1815–1884)
German poet and playwright (1815–1884)
Эммануэль фон Гейбель (17 қазан 1815 – 6 сәуір 1884) – неміс ақыны және драматургі.
Emanuel von Geibel (17 October 18156 April 1884) was a German poet and playwright.
Өмір
Гейбель Любек қаласында, пастордың ұлы ретінде дүниеге келді. Ол бастапқыда әкесінің мамандығын жалғастыруға ниеттеніп, Бонн мен Берлинде оқыды, бірақ оның нағыз қызығушылығы теологияда емес, классикалық және романдық филологияда болды. 1838 жылы ол Афинада жетекшілік қызметке қабылданды, онда 1840 жылға дейін қалды. Сол жылы ол досы Эрнст Курциймен бірлесіп грек тілінен аудармалар жинағын жариялады. Оның алғашқы өлеңдері 1841 жылы «Zeitstimmen» атты жинақта жарық көрді. 1842 жылы ол Пруссия королі Фридрих Вильгельм IV-тің қызметіне 300 талерлік жылдық стипендиямен кірді; оның басшылығымен ол «Король Родерих» (1843) трагедиясын, «Король Сигурдс Браутфард» (1846) эпосын және «Юниуслидер» (1848) лирикалық өлеңдер жинағын жазды. 1851 жылы Гейбель Баварияның Максимилиан II-сінің шақыруымен Мюнхенге, университетте құрметті профессор ретінде келді және пруссиялық стипендиясынан бас тартты. Мюнхенде ол дәстүрлі формалармен айналысқан «Крокодилдер қоғамы» деп аталатын әдеби үйірменің ортасында болды. 1852 жылы ол Аманда Труммерге үйленді, келесі жылы олардың қызы Ада Мари Каролина дүниеге келді. 1857 жылы Мюнхенде жарық көрген «Neue Gedichte» жинағы, негізінен классикалық тақырыптардағы өлеңдерден тұрады, оның объективтілігінің одан әрі дамуын көрсетті. Бұл серия 1877 жылы жарық көрген «Spätherbstblätter» жинағымен аяқталды. Ол 1869 жылы Мюнхеннен шығып, Любекке оралды, онда өмірінің соңына дейін тұрды. Оның туындыларына тағы екі трагедия, «Брунхильд» (1858, 5-ші басылымы, 1890) және «Софонисба» (1869), сондай-ақ француз және испан халық поэзиясының аудармалары («Spanisches Liederbuch» (1852), Пол Хейземен бірлесіп) кіреді. 1848 жылғы төңкерістің жаршысы болған саяси ақындар тобының мүшесі ретінде бастаған Гейбель 1871 жылы Империяның құрылуын құттықтаған бас ақынға айналды. Алайда, оның күші саяси әндерінде емес, әдемі «Ада» айналымы және оның танымал махаббат әндері сияқты таза лирикалық поэзиясында болды. Ол 1848 және 1870 жылдар аралығындағы неміс лирикасының жетекші өкілі деп есептелуі мүмкін. Оның «Schön Ellen» өлеңін Макс Брух музыкаға қойды. Иоганнес Брамс Гейбелдің испан поэзиясынан жасаған бір парафразын «Дауыс, виола және фортепианоға арналған екі ән» атты екінші шығармасында пайдаланды.
Geibel was born at Lübeck, the son of a pastor. He was originally intended for his father's profession and studied at Bonn and Berlin, but his real interests lay not in theology but in classical and romance philology. In 1838 he accepted a tutorship at Athens, where he remained until 1840. In the same year he published, in conjunction with his friend Ernst Curtius, a volume of translations from Greek. His first poems were published in a volume entitled Zeitstimmen in 1841. In 1842 he entered the service of Frederick William IV, the king of Prussia, with an annual stipend of 300 thalers; under whom he produced König Roderich (1843), a tragedy, König Sigurds Brautfahrt (1846), an epic, and Juniuslieder (1848), lyrics in a more spirited and manlier style than his early poems. In 1851, Geibel was invited to Munich by Maximilian II of Bavaria as an honorary professor at the university, and he relinquished his Prussian stipend. While in Munich he was at the center of the literary circle called Die Krokodile (Crocodile Society), which was concerned with traditional forms. In 1852 he married Amanda Trummer and the next year they had a daughter, Ada Marie Caroline. A volume of Neue Gedichte, published at Munich in 1857, and principally consisting of poems on classical subjects, denoted a further considerable advance in his objectivity. The series was worthily closed by the Spätherbstblätter, published in 1877. He had left Munich in 1869 and returned to Lübeck, where he remained until his death. His works further include two tragedies, Brunhild (1858, 5th ed. 1890), and Sophonisbe (1869), and translations of French and Spanish popular poetry (Spanisches Liederbuch (1852), with Paul Heyse). Beginning as a member of the group of political poets who heralded the revolution of 1848, Geibel was also the chief poet to welcome the establishment of the Empire in 1871. His strength lay not, however, in his political songs but in his purely lyric poetry, such as the fine cycle Ada and his popular love songs. He may be regarded as the leading representative of German lyric poetry between 1848 and 1870. His poem Schön Ellen was set to music by Max Bruch. Johannes Brahms set one of Geibel's paraphrases after Spanish poetry in the second of his Two Songs for Voice, Viola and Piano.