Кіріспе

Шешімді кейінге қалдыру – бұл танымдық процесс және рационалды ой-сана, онда адам әсіресе моральдық немесе этикалық тұжырымдар жасағанда, шешімдерді қабылдаудан аулақ тұрады. Шешімді кейінге қалдырудың қарама-қарсысы – алғашқы шешім, көбінесе ол преюдис деп аталады. Алғашқы шешім қабылдау дегеніміз, тиісті ақпаратты жинамай тұрып қорытынды жасау немесе үкім шығаруға тырысу, ал шешімді кейінге қалдыру барлық фактілерді күтіп, содан кейін шешім қабылдауды білдіреді.

Заң

Сот үкімінің күшін тоқтату азаматтық құқықта сот шешімін жою туралы шешімді білдіреді. АҚШ-тың аудандық соттарында азаматтық істер бойынша сот шешімдерін күшінен шығару туралы өтініштер Азаматтық іс жүргізудің федералды ережелерінің 60-бабымен реттеледі, ол былай деп басталады: "Тарап немесе оның заңды өкілі соңғы шешімнен, бұйрықтан немесе сот процесінен, өтініш бойынша және әділ шарттар сақталған жағдайда, босатылуы мүмкін". Бұл ереже өте түсінікті және сотта қолданылуы көбінесе осылай болады. "New York Law Journal" журналында Дэвид Бливен тоқтатылған үкімнің отбасылық құқық бұзушылықтарында (азаматтық іс түрі) балама шешім болуы керек деп мәлімдейді, әсіресе отбасылық шешімді тұтқындауға себеп ретінде емес, мінез-құлықты өзгерту үшін қолданған жағдайларда. Жалпы заң ғылымында, қазылар алқасы сотта қаралып жатқан адамның кінәсіздігін болжауға тиіс. Ал сотталған жағдайда, шартты жаза соттың таңдауына берілген жазалардың бірі болып табылады.

Ғылым

Үкім шығаруды тоқтату – стандартты зерттеу әдістемесінің негізгі тасы. Ғылыми әдістің көп бөлігі бақылаулар жасалып, тексеріліп, пьерлік сараптама арқылы расталғанға дейін үкімдерді кейінге қалдыруға бағытталған. 1877 жылы Чарльз Сандерс Пирс (1839–1914) зерттеуді жалпы алғанда, шындықты табу емес, көңілді қоздыратын, қиындық тудыратын күмәндерден – мысалы, тосынсыздан туған келіспеушіліктерден арылып, берік сенімге жету үшін күрес ретінде сипаттады. Сенім – ол адамның іс-әрекетке дайын тұратын нәрсе. Ол ғылыми зерттеуді кең ауқымды спектрдің бір бөлігі ретінде қарастырды және жалпы зерттеулер сияқты, тек сөздік немесе гиперболалық емес, нақты күмәндермен ынталандырылады, оны жеміссіз деп санады. Ол ғылыми әдістің басқа да ойлау әдістерінен артықшылығы – ең сенімді сенімдерге жету үшін құрылғандығында деп есептеді. Әлеуметтік ғылымның дамуы көбінесе көптеген түрлері белгілі когнитивтік бұрмалауды жоюға байланысты.