Сыростанған «Спокан, Портленд және Сиэтл» темір жолы

Кіріспе

Бұзылған американдық I сыныпты темір жолы (1908–1970)

Спокан, Портленд және Сиэтл темір жолы (SP&S;) – АҚШ-тың солтүстік-батысындағы темір жол. 1905 жылы құрылған, ол Ұлы Солтүстік темір жолы мен Солтүстік Тынық мұхиты темір жолының бірлескен жобасы болып табылды, мақсаты – Колумбия өзенінің сол жағалауымен темір жол салу. Кейіннен темір жол Орегон штатында басқа да бағыттарды салған немесе сатып алған. 1970 жылдың наурыз айында SP&S «Берлингтон Нортерн» темір жолына қосылды. Желінің қалдықтары қазіргі уақытта BNSF Railway және Portland and Western Railroad компанияларымен пайдаланылуда.

Тарих

Темір жол 1905 жылы Джеймс Хилл тарапынан өзінің екі трансконтинентальдық темір жолын – Солтүстік Тынық мұхиты (NP) және Ұлы Солтүстік (GN) темір жолдарын Портлендке (Орегон штаты) Спокан қаласынан (Вашингтон штаты) жалғау мақсатымен құрылды. Бұл Орегондағы ағаш саудасының бір бөлігін алуға мүмкіндік берді, бұл бизнес сол кезде Э.Х. Харриманның Юнион Пасифик және Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолдарының басты саласы болды. Құрылыс 1906 жылы «Портленд және Сиэтл темір жолы» деген атпен басталды, ол Ванкуверден шығысқа және оңтүстікке қарай жүргізілді. Жұмысқа Колумбия, Орегон және Уилламет өзендеріндегі үш ірі көпірдің салынуы кірді. Харриманның құқықтық шағымдарына қарамастан, бір жыл ішінде желі Колумбия өзені бойындағы Паскоға дейін салынды, онда ол NP темір жолымен қосылды. 1907 жылдың 15 желтоқсанында ашылған желінің алғашқы бөлігі Паскодан батысқа қарай Клиффс (Мэрихилл маңында) дейін 180 шақырым (112 миль) созылды. 1908 жылдың 15 қаңтарында операция батысқа қарай Лайлға дейін 53 шақырымға (33 миль) ұзартылды, ал Паскодан Ванкуверге дейінгі 356 шақырымдық (221 миль) бөлімде құрылыс жұмыстары жалғасты. 1908 жылдың 11 наурызында Шериданс-Пойнтта Колумбия бойындағы темір жолдың аяқталуын еске алу үшін «алтын тік» салтанаты өтті. SP&S жүк және жолаушылар тасымалы (Паскодан) Портлендке 1908 жылдың қараша айында басталды (Бірінші және Екінші бөлімшелер). 1909 жылы темір жол Снейк өзені бойындағы Споканға дейінгі желісін (Үшінші бөлімше) аяқтады. 1910 жылы SP&S Джеймс Дж. Хилл мен Ұлы Солтүстік екі жыл бұрын сатып алған Орегон электр қалааралық темір жолын бақылауына алды. SP&S (Тоғызыншы, Оныншы және Он бірінші бөлімшелер) бақылауында темір жол 1912 жылы Юджинге дейін оңтүстікке қарай ұзартылды. 1931 жылы Олбаниден Либан (Орегон штаты) және Свитт-Хоум (Орегон штаты) қалаларына дейін желі созылды. Сол жылы Доллар тармағының құрылысы аяқталды. SP&S сонымен қатар екінші еншілес темір жолды басқарды, оны Джеймс Дж. Хилл 1907 жылы Солтүстік-Батыс Орегонда 5 миллион долларға сатып алды. Бұл бұрын Астория және Колумбия өзені темір жолы болды, ол 1898 жылы Колумбия өзенінің оңтүстік жағалауында Портлендтен Астория және Сисайдқа дейін бағыт құрды. SP&S жұмыс істейтін үшінші бағыт Уишрамнан (Вашингтон штаты) Бендке (Орегон штаты) дейін оңтүстікке қарай созылып, Орегон магистральдық теміржол компаниясы (Бесінші бөлімше) болды. Эдвард Харриманның Орегон темір жолы және навигациялық компаниясы да Колумбия өзенінен оңтүстікке қарай Бендке темір жол салуда болды, нәтижесінде Дешут өзенінің екі жағында «темір жол соғысы» болды, онда әр темір жол екіншісін саботаж етуге тырысты. Ақырында темір жол Oregon Trunk желісін көбінесе Oregon & Washington Railway & Navigation Company желісінің қысқа бөлігімен пайдаланып ашылды, ал екі темір жол да маршрутты пайдаланды (БНСФ желісінің көпшілігіне иелік етеді және UP трассалық құқықтарға ие). Голдендейлге (Төртінші бөлімше) дейінгі 41 шақырымдық тармақ, Вашингтон штатындағы жалғыз тармақ желісі Лайл қаласынан (Вашингтон штаты) басталды. Бұл темір жол 1903 жылы Колумбия өзені және Солтүстік темір жолы ретінде аяқталды және 1908 жылы Колумбия өзенінің солтүстік жағалауы бойынша аяқтағаннан кейін SP&S тарапынан тез сатып алынды. Бұл тармақ 1992 жылы жабылды. Біріккен темір жол кейіннен SP&S (Сегізінші бөлімше) тармағы болды. Аяқталған Біріккен темір жол желісі Уилксбородан Banks, Manning, Buxton және Vernonia (Орегон штаты) арқылы солтүстікке қарай жүрді. Бұл жерде желі батысқа бұрылып, ақырында Кизи қаласына жетіп, Клатсоп және Колумбия округтері арасындағы округтік шекараға дейін жалғасты. Бірнеше ағаш өндіруші компаниялар бұл аймақта жұмыс істей бастады және Біріккен темір жолды белгілі бір дәрежеде пайдаланды. Алайда, Орегон америкалық тасымалы желінің ең үлкен пайдаланушысы болып қала берді. 1944 жылы Біріккен темір жолдар таратылып, Спокан Портленд және Сиэтл темір жолы толыққанды иеленді. 1953 жылы желі Лонг Белл ағаш компаниясына сатылды, ал 1956 жылы Лонг Белл Интернешнл Паперге сатылды. Интернешнл Папердің бұл аймаққа қатысты басқа жоспарлары болды, ал 1957 жылдың қыркүйегінде темір жол қозғалысы тоқтатылды. Вернониядан батысқа қарай өтетін жол 1958 жылы тоқтатылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде SP&S Тынық мұхит театрына әскери материалдарды жеткізді; Колумбия өзенінің бойында орналасқан жаңа өндірістер өзендегі су электр стансаларынан, соның ішінде Бонневилл бөгеті, Даллс бөгеті және Макнари бөгетінен арзан электр қуатын пайдаланды. SP&S қызмет көрсеткен жаңа өндірістерге алюминий зауыттары, пилорамалар, химиялық зауыттар және астық көтерушілер кірді. 1954 жылы Бендке (Орегон штаты) бағытындағы жолда тас көшкініне соқтығысқан SP&S пойзы апатқа ұшырады, нәтижесінде барлық экипаж мүшелері қаза тапты. Пойыздың бір бөлігі, соның ішінде бір вагон, Дешут өзеніне құлады, ол кейіннен оқиғадан кейін «Вагон Рапидсы» деп аталды. 1970 жылдың наурыз айында SP&S Burlington Northern Railroad (BN) құрамына біріктірілді. BN төрт ірі темір жолдың бірігуінің нәтижесінде құрылды: Ұлы Солтүстік темір жолы (GN), Солтүстік Тынық мұхиты темір жолы (NP), Спокан, Портленд және Сиэтл темір жолы (SP&S) және Чикаго, Burlington және Quincy темір жолы (CB&Q). Темір жол тарихы SP&S тарихи қоғамымен тіркелді және сақталды.

The railroad was chartered in 1905 by James J. Hill to connect the two transcontinental railroads owned by him, the Northern Pacific (NP) and Great Northern (GN), to Portland, Oregon from Spokane, Washington, to gain a portion of the lumber trade in Oregon, a business then dominated by E. H. Harriman's Union Pacific and Southern Pacific railroads. Construction began in 1906 under the name Portland & Seattle Railway, proceeding to the east and south from Vancouver, Washington. The work included construction of three major bridges over the Columbia River, the Oregon Slough, and the Willamette River. Despite legal challenges from Harriman, within a year the line had been built as far as Pasco along the Columbia River, where it connected with NP. The first section to open was from Pasco west to Cliffs (near Maryhill), a length of 112 mile (180 km), on December 15, 1907. Operation was extended west to Lyle, 33 mile (53 km) further west, on January 15, 1908, as construction continued on the 221 mile (356 km) section from Pasco to Vancouver. A "golden spike" ceremony was held on March 11, 1908 at Sheridan's Point to commerate the completion of the railroad along the Columbia. SP&S freight and passenger service (from Pasco) to Portland was inaugurated in November 1908. (First & Second Subdivisions) By 1909 the railroad had completed construction of its line up to Spokane along the Snake River (Third Subdivision). In 1910 the SP&S gained control of the Oregon Electric interurban railway, which James J. Hill and the Great Northern had acquired two years before. Under the control of the SP&S (Ninth, Tenth, & Eleventh Subdivision) , the railroad was extended southward to Eugene by 1912. The line was extended from Albany into Lebanon, Oregon and Sweet Home, Oregon in 1931. The Dollar branch was completed from Sweet Home to Dollar, Oregon later that same year. SP&S also operated a second subsidiary railroad, which James J. Hill purchased in 1907 for 5 million dollars, in northwestern Oregon. This was previously the Astoria and Columbia River Railroad, which created a route in 1898 along the south bank of the Columbia River, from Portland through to Astoria and Seaside. A third route on which the SP&S operated extended southward from Wishram, Washington, to Bend, Oregon, was the Oregon Trunk Railway Company (Fifth Subdivision). Edward Harriman's Oregon Railroad and Navigation Company also was building a railroad south from the Columbia River to Bend resulting in a "railroad war" across opposite sides of the Deschutes River in which each railroad attempted to sabotage the other. In the end, the railroad opened using mostly the track of the Oregon Trunk, with a short portion of the Oregon & Washington Railway & Navigation Company track, and both railroads used the route (an arrangement that still exists with BNSF owning the majority of the line and UP having trackage rights). The 41 mile branch to Goldendale (Fourth Subdivision), the only branch line in Washington State, began at Lyle Washington. This railroad was originally completed in 1903 as the Columbia River & Northern Railway and was quickly acquired by the SP&S after the 1908 completion along the north bank of the Columbia River. This branch was shut down in 1992. United Railways later became a branch line of the SP&S (Eighth Subdivision). The finished United Railways line went north from Wilkesboro through Banks, Manning, Buxton and Vernonia, Oregon. At this location, the line turned west, eventually reaching the town of Keasey, and continued on to the county line between Clatsop and Columbia Counties. Several logging companies started operation in the area, and used the United Railways to some extent. However, Oregon American traffic continued to be the largest user of the line. In 1944, the United Railways was dissolved and taken over completely by the Spokane Portland & Seattle Railway. In 1953, the line was sold to Long Bell Lumber Company and in 1956 Long Bell was sold to International Paper. International Paper had different plans for the region, and by September 1957 the rail traffic was gone. The line from Vernonia westward was abandoned in 1958. During World War II the SP&S carried war materials to the Pacific Theatre; new industries located along the Columbia River, taking advantage of cheap electricity from hydroelectric dams on the river, including the Bonneville Dam, The Dalles Dam, and the McNary Dam New industries served by the SP&S included aluminum plants, sawmills, chemical factories and grain elevators. In 1954, a SP&S train derailed after hitting a rockslide on the route to Bend, Oregon, killing all crew members. Part of the train landed in the Deschutes River, including a boxcar, which landed in a rapid that was later named "Boxcar Rapids" after the incident. In March 1970, the SP&S was merged into the Burlington Northern Railroad (BN). The BN was the product of the merger of four major railroads: the Great Northern Railway (GN), the Northern Pacific Railway (NP), the Spokane, Portland and Seattle Railway (SP&S) and the Chicago, Burlington and Quincy Railroad (CB&Q). The history of the railroad is chronicled and preserved by the SP&S Historical Society.

Жолаушылар пойыздары

SP&S жолаушылар тасымалы көбінесе Empire Builder және North Coast Limited сияқты бас пойыздармен байланыс ұйымдастыруды қамтыды, олар Streamliner (No. 1/No. 2) құрамына біріктірілді. Oriental Limited, Mainstreeter және Western Star (No. 3/No. 4) пойыздарымен де байланыс жасалды. Дегенмен, бұл SP&S пойыздарының кейбіреулеріне ат қойылған. Inland Empire Express (күндізгі) және North Bank Limited (түндегі) пойыздары Портленд пен Спокан қалалары арасында күнделікті, тікелей қызмет көрсетті. Columbia River Express (No. 5/No. 6) Портленд пен Паско қалалары арасында жүріп, Паскода Northern Pacific No. 5/No. 6 пойызымен Споканға/Споканнан қатынау үшін байланыс жасады. 1908 жылдан 1920 жылдарға дейін SP&S Солтүстік Банк депосын Портлендтегі бас станциясы ретінде пайдаланды. 1920 жылдардан кейін жолаушылар станциясына келу және аттандыру үшін Портленд (Юнион станциясы) қолданылды. SP&S компаниясының жалғыз сақталған бизнес-вагоны, (екінші) No. 99 немесе "The Ruth M." (кейінірек жеке меншік иесі берген лақап аты) жұмыс жағдайында және одан әрі қалпына келтірілуде. Ол 1915 жылы Barney and Smith компаниясымен салынды және темір жол тарапынан 1927, 1948 және соңғы рет 1959 жылдары қайта жабдықталды. 2017 жылдан бері Chehalis–Centralia темір жолында орналасқан. Вагон "премиум орындықтар" ретінде пайдаланылады, ал кешкі тамақ пойыздарында салон мен асханасында сегіз адамға дейін жеке кеш өткізуге болады. 2023 жылы вагон қайта боялды және одан әрі косметикалық және механикалық жөндеулер қажет. SP&S тарихи қоғамы бұл жұмыстарға көмек көрсетуде. Құлап қалған екі SP&S Sleeper/Lounge вагоны темір жолдың екі шетінде орналасқан мұражайларда сақтаулы. Бұл вагондар Чикагодағы Pullman Standard Manufacturing Co. компаниясымен 1950 жылы шамамен 250 000 долларға салынды. Бұл вагондар Empire Builder қызметінде (No. 1/No. 2 пойыздары) Портленд пен Спокан қалалары арасында жүрді. Салмағы 131 000 фунт, салонға 22 орындық қоса 37 адамға дейін отыруға арналған, бұл салон вагондары жолаушыларға тамақ және сусын сатып алып, ыңғайлы орындықтарда тамашалауға мүмкіндік берді. Mt. St. Helens No. 601 вагоны Спокан қаласының жанындағы Inland NW теміржол мұражайында орналасқан. Mt. Hood No. 600 вагоны Ұлттық теміржол тарихы қоғамының Тынық мұхитының солтүстік-батыс бөлімшесіне тиесілі және Портлендтегі Орегон теміржол мұралық орталығында сақтаулы. Бұл вагондардың шатырында толық ұзындығында антенна орнатылған. Салонның ерекшелігі – Farnsworth AM радиосының түймесі. Вагондарда 6 бір адамдық жатын бөлме және 3 үлкен 2 адамдық бөлімше бар, олардың екеуін біріктіріп 4 адамдық бөлме жасауға болады. Төрт жолаушылар вагоны, багаж вагоны, бақылау вагоны, пошта сақтау вагоны және Pullman 6-5-2 типті жатын вагоны Вашингтон штатының Snoqualmie қаласындағы Солтүстік-Батыс теміржол мұражайында сақталған. 213 және 218 ағаш вагондары (Barney & Smith, 1912) 2007 және 2019 жылдар аралығында музейдің түсіндіру теміржолында жұмыс істеуге келтірілді. 275 және 276 болат вагондары да Barney & Smith компаниясының өнімдері, олар 1915 жылы салынған. 275-ші вагон қалпына келтіруді күтіп сақтаулы, ал 276-шы вагон музейдің түсіндіру теміржолында жұмыс істеуге дайын. 272-ші багаж вагоны (Barney & Smith, 1915) бастапқыда вагон ретінде салынған, бірақ кейін багаж бөлімі қосылып өзгертілген. 556-шы ағаш бақылау вагоны (Barney & Smith, 1912) және 52-ші болат пошта сақтау вагоны (Barney & Smith, 1915) қалпына келтіруді күтіп сақтаулы. 52-ші пошта сақтау вагоны бастапқыда 40-шы пошта және экспресс вагоны болған. 701-ші "Wapinitia Pass" (1950) болат Pullman жатын вагонының қалпына келтіру жұмысы 2023 жылы басталды. Бұл барлық құрылғылар 1970 жылдардың басында және 1980 жылдардың басында Солтүстік-Батыс теміржол мұражайымен сатып алынған.

The SP&S's passenger operations mostly involved hosting connections with parents' trains, such as the Empire Builder and North Coast Limited, which were combined to form the Streamliner (No. 1/No. 2). Oriental Limited, Mainstreeter, and Western Star connected with (No. 3/No. 4). However, some of these SP&S trains were named. The Inland Empire Express (daytime) and North Bank Limited (overnight) provided daily, through service between Portland and Spokane. The Columbia River Express (No. 5/No. 6) operated between Portland and Pasco, connecting at Pasco with Northern Pacific No. 5/No. 6 for service to/from Spokane. From 1908 until the 1920s, the SP&S used the North Bank Depot as its Portland Terminus. After the 1920s, it used Portland (Union Station) for their passenger station arrivals and departures. The only surviving SP&S Business car, the (second) No. 99 or "The Ruth M." (as nicknamed by a later private owner) is in operating condition and being further restored. It was built in 1915 by Barney and Smith and reconfigured by the railroad in 1927, 1948, and lastly in 1959. It resides at the Chehalis–Centralia Railroad since 2017. The car will be used as "premier seating", and during dinner trains can host a private party of up to eight in its lounge and dining room. As of 2023, the car has been repainted, and is in need of further cosmetic and mechanical repairs. The SP&S Historical Society is assisting with the efforts. Two surviving SP&S Sleeper/Lounge cars are housed at museums, located at both ends of the reach of the railroad. These were built by the Pullman Standard Manufacturing Co. of Chicago and delivered to the railroad in 1950 at a cost of about $250,000. These cars ran in the Empire Builder service (Trains No. 1/No. 2) between Portland and Spokane. Weighing 131,000 pounds and seating up to 37 (with seating for 22 in the lounge), these lounge cars allowed passengers to buy food and drinks to enjoy with comfortable seating. The Mt. St. Helens No. 601 is at the Inland NW Rail Museum near Spokane. The Mt. Hood No. 600 is owned by the Pacific Northwest Chapter of the National Railway Historical Society and is housed at the Oregon Rail Heritage Center in Portland. These cars had a full length antenna on the car roof. Of special note in the lounge was the push button Farnsworth AM radio. The cars contained six single person roomettes and three large 2 person compartments, two of them can be opened to provide a 4 person room. Four passenger coaches, a baggage coach, an observation car, a mail storage car, and a Pullman 6 5 2 sleeper car are preserved at the Northwest Railway Museum in Snoqualmie, Washington. Wood coaches 213 and 218 (Barney & Smith 1912) were restored to running order between 2007 and 2019 on the museum's interpretive railway. Steel coaches 275 and 276 are also Barney & Smith products, built in 1915. Coach 275 is in storage awaiting restoration, and 276 is in running order on the museum's interpretive railway. Baggage coach 272 (Barney & Smith 1915) was built as a coach but later modified to include a baggage section. Wood observation car 556 (Barney & Smith 1912) and steel mail storage car 52 (Barney & Smith 1915) are both in storage awaiting restoration. Mail storage car 52 was originally mail and express car 40. Restoration of the steel Pullman sleeper 701 "Wapinitia Pass" (1950) began in 2023. All of these units were acquired by the Northwest Railway Museum between the early 1970s and early 1980s.