Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Йован "Йово" Станисавльевич (1897 жылы туған, 1925 жылғы 27 ақпанда қайтыс болған), "Чаруга" лақап атымен белгілі, 20 ғасырдың басында Славониядағы серб барымташысы (хайдук) болды.
Jovan "Jovo" Stanisavljević (; 1897–27 February 1925), known by his nickname Čaruga (Чаруга), was a Serbian outlaw (hajduk) in Slavonia in the early 20th century.
Ерте өмір
Станисавльевич 1897 жылы Хорватия Славония Автономды Корольдігінің Вировитика округіндегі Славонецке Баре ауылында (Зденцидің бір бөлігі) серб православтық отбасында дүниеге келді. Ол әкесінің әкесі Жованның құрметіне аталған, ол отбасы ішінде Čaruga ("бұзақы") деген лақап атымен танымал болған. Оның әкесі Прокопий шаруа болса, анасы Ика оның он жасында қайтыс болды. Әкесі қайтадан үйленді, соның салдарынан балалық шағы қиын болды. Кейін ол үйден қашып Осиекке келді, онда құлыпшылық мектебінде білім алды.
Stanisavljević was born in 1897, into a Serb Orthodox family in the village of Slavonske Bare (part of Zdenci) in the Virovitica County, autonomous Kingdom of Croatia Slavonia, Austro Hungary. He was named after his paternal grandfather Jovan, who went by the family nickname of Čaruga ("troublemaker"). His father Prokopija was a peasant, and his mother Ika died when he was ten. His father remarried, and he had a tough upbringing, later running away from home to Osijek, where he went to a locksmith school.
Қылмыстық мансап
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол оқуын тоқтатып, Австрия-Венгрия армиясына қабылданып, бірақ офицер болып көрсетіп, майданнан дезертирлік жасап қашып кетті. Ұзақ уақыт өткен соң, ол өзінің сүйікті қызына махаббат білдірген ер адамды өлтірді, ал жергілікті дворян оны тұтқындаумен қорқытқаннан кейін, оны да өлтірді. Соңында ол ұсталды, сотталып, айыпталды және жазасын Сремска Митровица түрмесінде өтеуге кірісті. Ол түрмеден қашып құтылуға үміттенді, оны ұстауға ордер берілді, ол үйіне қайтты, бірақ онда оны жылы қарсы алмады. Чаруга орманға кетіп, көбінесе дезертирлерден құралған "Коло горских тића" ("Тау құстарының тобы") деген топқа қосылды. Олардың барлығы бай славониялық шаруаларды жек көріп, оларды аяусыз тонады және адам өлтіруден сескенбеді. Ол Никола Дрезгич және Миле Барич деген жалған есімдерді пайдаланды. Соғыс ұзақ бұрын аяқталған еді, бірақ Чаруга мен оның тобы әлі де елді тонап, Югославия жандармериясының қудалауына түсті. 1922 жылы ол Загребке кетіп, Винковциден келген бай адам болып көрсетіп, ұрлық өмірін жалғастырды. Кейін ол Славонияға оралып, топ мүшелерімен бірге ұрлық жасауды жалғастырды. Бірақ 1923 жылдың 14 қазанында олар Винковци маңындағы Иванководағы Эльтцтердің үйін тонауға тырысты. Олар бір адамды оқиға орнында өлтірді, ал екіншісі жасырын түрде қашып, жандармерияны шақырды. Соңғы қақтығыстан кейін олар қашып құтылуға үлкерді, бірақ тонаудан ештеңе ала алмады. Ең маңыздысы, полиция олардың ізіне түсіп, көп ұзамай ұстап алды. 1925 жылдың ақпан айында Осиектегі сотта Чаруганың ісі аяқталды, содан кейін ол 3000 адамның алдында дарға асылды. Чаруганың өлімі сол кезде көпшіліктің қызығушылығын тудырды және көптеген танымал кітаптар жарық көрді. 1991 жылы Райко Грлич "Чаруга" фильмін түсірді. Ол Балқан аймағындағы танымал тарихи тұлға болып қала береді.
When World War I broke out, he stopped his studies and enrolled in the Austro Hungarian Army. However, he posed as an officer and deserted the front lines. Shortly afterwards, he killed a man who was courting his girlfriend, and after a local nobleman threatened to arrest him, he killed him too. He was eventually apprehended, tried, and convicted, and started serving his sentence in the Sremska Mitrovica penitentiary. He managed to escape from prison and had a warrant for his capture, returning home where he was unwelcome. Čaruga left for the woods, where he befriended a gang, Kolo gorskih tića ("Band of Mountain Birds"), composed mostly of deserters, who all detested the rich Slavonian peasants and robbed them mercilessly, and were not afraid of killing people. He used the false names Nikola Drezgić and Mile Barić. The war was long over, but Čaruga and the gang were still pillaging the countryside, and became hunted by the Yugoslav gendarmerie. Eventually in 1922 he decided to leave for Zagreb, where he posed as a rich gentleman from Vinkovci and also continued his life of thievery. He would later return to Slavonia to continue stealing together with his group members. On 14 October 1923, however, they attempted to rob the Eltz family estate in Ivankovo near Vinkovci. They killed a man on site, while another snuck out and called the gendarmerie. After the skirmish that ensued they managed to escape but without their loot. More importantly, the police got on their trail and soon captured them. By February 1925, Čaruga's trial at the court in Osijek was finished, and he was subsequently hanged in front of a crowd of 3,000. Čaruga's demise attracted a lot of popular attention at the time, and numerous popular books. In 1991 the movie Čaruga was directed by Rajko Grlić. He remains a well known historic figure in the Balkans.