Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық мұрагер және жарыс жүргізуші (1878–1944)
American heir and racing driver (1878–1944)
Уильям Киссам Вандербильт II (26 қазан 1878 – 8 қаңтар 1944) – американдық автоспорт әуесқой және яхтшы, әйгілі Вандербильт отбасының мүшесі.
William Kissam Vanderbilt II (October 26, 1878 – January 8, 1944) was an American motor racing enthusiast and yachtsman, and a member of the prominent Vanderbilt family.
Ерте өмір
Ол 1878 жылы 26 қазанда Нью-Йорк қаласында Уильям Киссам Вандербильт пен Альва Эрскин Смиттың екінші баласы және тұңғыш ұлы болып дүниеге келді. Оның шешесінің әкесі Мюррей Форбс Смит еді. Вилли К. деп танылатын ол Гарольд Стерлинг Вандербильт пен Консуэло Вандербильттің бауыры болды. Зәулім өмірге қадам басқан Вилли Вандербильдтердің сарайларында өсті, Еуропаға жиі саяхаттап, әкесіне тиесілі яхталарда әлемді шарлады. Оның біліміне жеке ұстаздар мен Сент-Марк мектебі қатысты. Вилли Гарвард университетіне қабылданды, бірақ екі жылдан кейін оқуын доғарды.
He was born on October 26, 1878, in New York City, the second child and first son of William Kissam Vanderbilt and Alva Erskine Smith. His maternal grandfather was Murray Forbes Smith. Known as Willie K., he was a brother to Harold Stirling Vanderbilt and Consuelo Vanderbilt. Born to a life of luxury, he was raised in Vanderbilt mansions, traveled to Europe frequently, and sailed the globe on yachts owned by his father. Willie was educated by tutors and at St. Mark's School. He attended Harvard University but dropped out after two years.
Мансап
Өмірінің көп бөлігі саяхаттар мен ойын-сауықтармен өткенімен, Виллидің әкесі оны Манхэттендегі Гранд-Сентрал терминалындағы New York Central Railroad кеңсесінде жұмысқа қойды. Осылайша, 1905 жылы ол Бесінші авенюдегі басқа Вандербильттермен бірге Уильям К. Вандербильт үйін, 660 Бесінші авеню мекенжайында салды. Бұрыннан-ақ сенім қорынан және New York Central Railroad Company президенті ретіндегі табысынан өте бай болған Вилли, 1920 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін көп миллион долларлық мүлік мұраға алды.
While a great part of his life was filled with travel and leisure activities, Willie's father put him to work at the family's New York Central Railroad offices at Grand Central Terminal in Manhattan. As such, in 1905 he joined other Vanderbilts on Fifth Avenue, building the William K. Vanderbilt House at 660 Fifth Avenue. Already extremely wealthy from a trust fund and from his income as president of the New York Central Railroad Company, on his father's death in 1920 Willie inherited a multimillion dollar fortune.
Әскери қызмет
1917 жылы 9 мамырда Вандербильт Бруклин теңіз жағалауында "USS Tarantula" (SP 124) кемесіне кіші лейтенант (junior grade) болып әскери қызметке кірісті. "Тарентула" Вандербильтке тиесілі яхта еді, ол оны соғыс мерзіміне Әскери-теңіз күштеріне жалға берді. Ол 3-ші Әскери-теңіз округінің суларында патрульдеу міндетін орындады және Нью-Йорк пен Нью-Джерси жағалауларында конвойлерді сүйемелдеді. 1917 жылы 1 қазанда ол әскери қызметтен босатылып, Нью-Йорк орталық темір жолының вице-президенті қызметін қайта бастау үшін уақытша демалысқа жіберілді. Бірнеше айдан кейін ол Нью-Йорк орталық темір жолының президенті болып сайланды және соғыс аяқталғанға дейін осы лауазымда қызмет етті. Соғыстан кейін Вандербильт 1921 жылы 17 мамырда Әскери-теңіз резервінде лейтенант-командир шеніне көтерілді. Ол 1941 жылдың 1 қаңтарында денсаулығына байланысты зейнетке шыққанға дейін Әскери-теңіз резервінде қызмет етті.
On May 9, 1917, Vanderbilt went into active service in the Navy as a lieutenant (junior grade) in command of USS Tarantula (SP 124) at the Brooklyn Navy Yard. The Tarantula was a yacht owned by Vanderbilt which he leased to the Navy for the duration of the war. He was assigned to patrol duty in the waters of the 3rd Naval District and performed convoy escorts in the waters off New York and New Jersey. On October 1, 1917, he was released from active duty and given a temporary leave of absence to resume his duties of vice president of the New York Central Railroad. A few months later, he was elected president of the New York Central Railroad and acted in this capacity for the remainder of the war. After the war, Vanderbilt was promoted to the rank of lieutenant commander in the Naval Reserve on May 17, 1921. He remained in the Naval Reserve until he was transferred to the Honorary Retired List on January 1, 1941, for physical disability.
Мұрагер ретінде өмір
Ол ат жарысы мен яхтаға қызығушылық танытса да, ең бастысы автомобильдерді ұнатты. 10 жасында Францияның оңтүстігінде болғанда, ол Булье-сюр-Мерден Монте-Карлоға дейін 7 шақырымдық қашықтықты бумен жүретін үш дөңгелекті велосипедпен басып өтті. 20 жасында, 1898 жылы ол француздық De Dion Bouton моторлы үш дөңгелекті велосипедін тапсырыс етіп, Нью-Йоркке жеткізді. Көп ұзамай ол басқа да моторлы көліктерге ие болды, ал көп кешікпей Лонг-Айленд, Нью-Йорк қалалары мен ауылдарынан өте, Оукдейлдегі ата-анасының жазғы сарайына бара жатқанда азаматтар мен шенеуніктерді ашуландыра бастады. Ол шебер теңізші болғандықтан яхта жарыстарына қатысып, 1900 жылы өзінің жаңа қалыңдығының құрметіне Вирджиния деп атаған 21 метрлік (70 фут) яхтасымен Сэр Томас Липтон кубогын жеңіп алды. 1902 жылы Вандербильт Лонг-Айлендтегі Успейк көлінде "Дипдейл" деп атаған жеке үйін салуға кірісті. Алайда, теңізде жүзу оның жылдам көлікке деген құштарлығына қарағанда екінші орында қалды. 1904 жылы Уилли Флорида штатының Ормонд-Бич қаласындағы Дейтона-Бич трассасында Мерседес көлігімен жаңа жер үсті жылдамдық рекордын орнатты. Сол жылы ол американдық автожарыстардағы алғашқы маңызды жүлде – Вандербильт кубогын іске қосты. Американдық өндірушілерді жарысқа ынталандыру мақсатындағы халықаралық жарысқа үлкен ақшалай сыйлық тартылып, Еуропаның Гордон Беннет кубогында бәсекелескен үздік жүргізушілер мен олардың көліктері Атлант мұхитынан келді. Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Нассау округінде өткен жарысқа американдық машиналар еуропалық машиналарды жеңеді деген үмітпен көп көрермен жиналды. Алайда, француздық Panhard көлігі жарысты жеңіп алды, ал жанкүйерлер 1908 жылға дейін күтуге мәжбүр болды, ол кезде Гарден-Ситиден (Нью-Йорк) шыққан 23 жастағы Джордж Робертсон Вандербильт кубогын жеңген алғашқы америкалық атанды. Вандербильт кубогы автожарыстары көрермендерді бақылауда үнемі қиындықтарға тап болды, ал 1906 жылғы жарыста бір көрермен қаза тапты. Жарысқа қатысуды жақсартумен қатар қауіпсіздік мәселесін шешу мүмкіндігін көріп, AAA шенеунігі А. Р. Пардингтонның ықпалымен Вандербильт Лонг-Айленд моторлық тас жолын салу үшін корпорация құрды – елдегі алғашқы заманауи асфальтталған тас жолдардың бірі. Бұл жол жарыс үшін ғана емес, сонымен қатар Лонг-Айлендке оңай қол жеткізуді қамтамасыз етуге және экономикалық дамуға мүмкіндік беруге арналған. 1907 жылы Куинс округінің Киссена дәлізінен Ронконкома көліне дейін, көптеген көпірлер мен эстакадалар арқылы өтетін, миллиондаған долларлық жол құрылысы басталды, оның ұзындығы 77 шақырымды (48 миль) құрады. Алайда, ақылы жол тұрақты табыс әкеле алмады және 1938 жылы ол ресми түрде округтік үкіметтерге берілді, өтеу ретінде 80 000 долларлық артта қалған салық төленді. Вандербильттың Галапагос аралдарына жасаған сапасына қатысқан Уильям Беланске осы мұражайдың толық уақытты кураторы болып тағайындалды.
Although he developed an interest in horse racing and yachting, he was particularly fascinated with automobiles. At age 10, during a stay in the south of France he had ridden in a steam powered tricycle from Beaulieu sur Mer the 7 kilometers to Monte Carlo. As a twenty year old, in 1898 he ordered a French De Dion Bouton motor tricycle and had it shipped to New York. Soon, he acquired other motorized vehicles and before long began to infuriate citizens and officials alike as he sped through the towns and villages of Long Island, New York, en route to Idle Hour, his parents' summer estate at Oakdale. A skilled sailor, he participated in yacht racing, winning the Sir Thomas Lipton Cup in 1900 with his new 70 feet (21 m) yacht he had named Virginia in honor of his new bride. In 1902, Vanderbilt began construction on his own country place at Lake Success on Long Island that he named "Deepdale." However, sailing would take second place to his enthusiasm for fast cars. In 1904, Willie set a new land speed record of in a Mercedes at the Daytona Beach Road Course at Ormond Beach, Florida. That same year, he launched the Vanderbilt Cup, the first major trophy in American auto racing. An international event, designed to spur American manufacturers into racing, the race's large cash prize drew the top drivers and their vehicles from across the Atlantic Ocean who had competed in Europe's Gordon Bennett Cup. Held at a course set out in Nassau County on Long Island, New York, the race drew large crowds hoping to see an American car defeat the mighty European vehicles. However, a French Panhard vehicle won the race and fans would have to wait until 1908 when 23 year old George Robertson of Garden City, New York, became the first American to win the Vanderbilt Cup. The Vanderbilt Cup auto races repeatedly had crowd control problems and at the 1906 race a spectator was killed. Seeing the potential to solve the safety issue as well as improve attendance to his race, and with encouragement from AAA official A. R. Pardington, Vanderbilt formed a corporation to build the Long Island Motor Parkway, one of the country's first modern paved parkways that could not only be used for the race but would open up Long Island for easy access and economic development. Construction began in 1907 of the multimillion dollar toll highway that was to run from the Kissena Corridor in Queens County over numerous bridges and overpasses to Lake Ronkonkoma, a distance of 48 mile (77 km). However, the toll road was never able to generate sustainable profits and in 1938 it was formally ceded to the county governments in lieu of the $80,000 due in back taxes. William Belanske, who had accompanied Vanderbilt on his Galapagos voyage, was employed as the full time curator of this museum.
Тұрғын үйлер
1925 жылы ол "Игл" сәнді яхтасын Флоридадағы Фишер аралына иелік етуге саудалады, оны қысқы тұрақты мекені ретінде пайдаланды. Ол яхтасы үшін тұрақ, су ұшағы ангары, теннис корты, бассейн және он бір лункалы гольф алаңы бар сарай салды. Бұл үй Альва База деп аталды, ал архитекторы Морис Фатио болды. Осы мүліктен және Лонг-Айлендтегі Уоррен мен Уетмор жобалаған "Иглз Нест" иелігінен басқа, Вандербильтке Теннессидегі ферма және Канаданың Нью-Брансуик провинциясындағы Рестигуш өзеніндегі, архитекторы Стэнфорд Уайт оның әкесі үшін жобалаған Kedgwick Lodge аң аулау үйі де тиесілі болды.
In 1925, he traded the luxury yacht Eagle for ownership of Fisher Island, Florida, a place he used as a winter residence. He built a mansion complete with docking facilities for his yacht, a seaplane hangar, tennis courts, swimming pool, and an eleven hole golf course. This home was called Alva Base and the architect was Maurice Fatio. In addition to this property, and his Long Island estate, Eagle's Nest, which was designed by Warren & Wetmore, Vanderbilt also owned a farm in Tennessee and Kedgwick Lodge, a hunting lodge designed for his father by architect Stanford White, on the Restigouche River in New Brunswick, Canada.
Мұра
1931 жылы Вандербильт Германияның Киль қаласындағы Крупп Германияверфтің тапсырысымен өзіне 264 футты дизельдік яхта, "Альва" жасатты. Вандербильт 1941 жылдың 4 қарашасында "Альва" кемесін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне сыйға берді. "Альва" канонерлік қайыққа айналдырылып, 1941 жылдың 29 желтоқсанында "Плимут" (PG 57) деп қабылданып, құрамына енгізілді. "Плимут" көбінесе Шығыс жағалауында және Кариб теңізінде конвойлерді сүйемелдеуге қолданылды және 1943 жылдың 5 тамызында сағат 21:39-да неміс U-кемесінен атылған торпедадан батып, 95 адам қаза тапты. 1940 жылдары Вандербильт өсиетнамасын осылай ресімдеді: ол қайтыс болғаннан кейін "Eagle's Nest" мүлігі және 2 миллион долларлық күтім қоры Нью-Йорк штатының Саффолк округіне халыққа ашық мұражай ретінде қызмет ету үшін беріледі. 1950 жылдан бері бұл орын Саффолк округінің Вандербильт мұражайы ретінде жұмыс істеп келеді.
In 1931, Vanderbilt had the Krupp Germaniawerft in Kiel, Germany, build for him the 264 foot diesel yacht Alva. The Alva was donated by Vanderbilt to the U. S. Navy on November 4, 1941. The Alva was converted to a gunboat and commissioned as the USS Plymouth (PG 57) on December 29, 1941. The Plymouth was primarily employed as a convoy escort on the East Coast and in the Caribbean and was sunk by a torpedo from a German U boat on August 5, 1943, at 21.39 with the loss of 95. By the 1940s, Vanderbilt had organized his will so that, upon his death, the Eagle's Nest property along with a $2 million upkeep fund would be given to Suffolk County, New York, to serve as a public museum. Since 1950, the site has operated as the Suffolk County Vanderbilt Museum.