Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уругвайдың диктаторлық президенті Грегорио Конрадо Альварес Армелино (26 қараша 1925 – 28 желтоқсан 2016), сондай-ақ «Эль Гойо» деп те белгілі, 1981 жылдан 1985 жылға дейін Уругвай президенті қызметін атқарған Уругвай армиясының генералы және әскери-азаматтық диктатураның соңғы тірі президенті болды.
Dictatorial President of Uruguay
Gregorio Conrado Álvarez Armelino (26 November 1925 – 28 December 2016), also known as El Goyo, was an Uruguayan Army general who served as president of Uruguay from 1981 until 1985 and was the last surviving president of the civic military dictatorship.
Ерте өмір және әскери мансап
Альварес 1925 жылы Минас департаментінде дүниеге келді, кейін 1927 жылы Лаваллежа деп аталды. 1940 жылы Уругвай әскери мектебіне қабылданды және 1946 жылы атқыштар полкінің офицері болып бітірді (1946-59).
Álvarez was born in the Minas Department in 1925, later renamed Lavalleja in 1927. He entered the Uruguayan Military School in 1940 and graduated as an officer of the cavalry regiment (1946 59).
Уругвай президенті
1980 жылы Уругвай демократияға қайта оралу үшін референдумда дауыс бергеннен кейін, Ұлттық қауіпсіздік кеңесі 1981 жылдың 1 қыркүйегінде Альваресті уақытша президент етіп тағайындады. Еңбек одақтарына қарсы репрессияны жалғастыра отырып, ол халықтың қолдауын, сондай-ақ әскерилердің көпшілігінің сенімін жоғалтты. 1984 жылғы қарашада заң шығару және президенттік сайлау өткізуге келісті, ал оған 1982 жылы партия ішіндегі сайлаулар басталды. «Колорадо» партиясынан Хулио Мария Сангуинетти президент сайлауында жеңіске жеткенде Альварес отставкаға кетті (12 ақпан 1985 жылы). Содан кейін Жоғарғы сот төрағасы Рафаэль Аддиего Сангуинетти 1 наурызда қызметке кіріскенге дейін уақытша президент міндетін атқарды. Альварес 1984 жылы Хорхе Сангуинеттидің кандидатурасын жақсы қабылдамаса да, өмірінің соңғы жылдары Сангуинеттиде күмәнді жақтас тапты, ол 1973-1985 жылдардағы диктатураға қатысты кешірім туралы шешімді қайта қарап, Альварес сияқты сол кезеңде көзге түскен, тікелей әскери және жағымсыз тұлғаларды соттауға рұқсат етпеу керек деп мәлімдеді. Альварестің 1984 жылғы сайлауға дейін Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің (салыстырмалы түрде) умеренный мүшелерінің қолдауын жоғалтуы және одан кейінгі отставкасы Кеңес, әскерилер және конституциялық партия басшылары арасындағы қарым-қатынасты зерттеуге шақырады. Кейбіреулер Альварестің 1981 жылы президенттік лауазымға тағайындалуын оның билігінің шыңы деп санайды, ол отставкаға дейін сақталды. Басқалары Альварестің 1973 жылы Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің тұрақты хатшысы лауазымын алуын оның маңызды атқарушы билікке ие болған нақты сәті деп есептейді. Қай көзқарас болмасын, генерал Альварестің әскери тұлға ретіндегі қоғамдық рөлі 1973-1985 жылдардағы үкіметке азаматтардың белсенді қатысуының кең фонында қалыптасты. Сондай-ақ Альварес президенттік кезінде де белгілі бір дәрежеде ықпалдан тыс қалды. Уругвай сияқты декрет арқылы азаматтық билік дәстүрі бар елде (мысалы, Габриэль Терра президенттігі кезінде, оның ішкі істер министрі Альберто Демичели кейіннен 1976 жылы президент болды), декрет арқылы билікті әскери билікпен теңестірудің қате екенін айтуға болады, бірақ олар кейде сәйкес келуі мүмкін.
After Uruguay voted for a return to democracy in a referendum in 1980, the Consejo de Seguridad Nacional named Álvarez transitional president on September 1, 1981. Continuing the repression against labor unions, he lost more popular support and also the support of the majority of the military. He agreed to the holding of legislative and presidential elections in November 1984, which had been preceded by internal party elections in 1982. When Julio María Sanguinetti of the Colorado Party won the presidential election, Álvarez resigned (on February 12, 1985). Rafael Addiego, president of the Supreme Court, then took office as interim president until Sanguinetti was sworn in on March 1. It might be added that while Alvarez did not look favourably upon Jorge Sanguinetti's candidacy in 1984, in his last years found a slightly unlikely defender in Sanguinetti, who argued that the amnesty relating to the dictatorship of 1973 1985 should not be set aside to prosecute even the more overtly military and unpalatable figures such as Álvarez, who were prominent during that period. Álvarez's loss of support from the (relatively) more moderate members of the National Security Council in the run up to the 1984 elections and his subsequent resignation invites scrutiny of the relationship between the Council, the military, and the constitutional party leaders. Some would argue that Álvarez's accession to the office of president in 1981 marked a high point of his power, which continued until his resignation. Others would argue that Álvarez's assumption of the permanent secretaryship of the National Security Council in 1973 marked the real point at which he gained what amounted to substantial executive powers. From whichever perspective, however, the fact remains that General Álvarez's public role as a military figure was set against the background of sizeable civilian participation in government in the 1973 1985. It is also the case that Álvarez was to some extent sidelined even during his presidency. In a country such as Uruguay which had some tradition of civilian rule by decree (e. g., during the presidency of Gabriel Terra, whose interior minister Alberto Demicheli later became president in 1976), it is arguably not accurate to equate rule by decree with military rule, although these may at times coincide.
Әскери атағы
1973 жылдан 1985 жылға дейін жалғасқан әскери-азаматтық басқару кезеңінде Уругвай президенті болған бес адамның ішінде Альварес, шын мәнінде, әскери шен-қызметке ие болған жалғыз адам еді. Бұл бес адам: Хуан Мария Бордаберри, Альберто Демичели, Апарисио Мендес, Альварес және Рафаэль Аддиего. Кейбір сарапшылар бұл фактінің режимде азаматтық қатысу деңгейін бағалауда маңызды екенін айтады. Ал басқалары сайланбаған, бірақ әскери қолдауға ие президент кейде тек сыртқы әсемдік үшін тағайындалған қуыршақтай болуы мүмкін деп санайды.
Among the five individuals who became President of Uruguay in the civilian military administration that lasted from 1973 to 1985, Álvarez, was, in fact, the only one to carry a military title. These five individuals were: Juan María Bordaberry, Alberto Demicheli, Aparicio Méndez, Álvarez, and Rafael Addiego. Some would argue that this fact is significant when assessing the degree of civilian participation in the regime. Others would argue that an unelected president backed by the military may sometimes merely constitute a cosmetic figurehead.
Зейнеткерлікке шығу және тұтқындалу
Ол 1986 жылы кешірілгенімен, 2004 жылдың қараша айында Фронте Амплио партиясынан Табаре Васкес президент болып сайланғаннан бастап, Альварестің адам құқықтарын бұзуы, 1973 жылғы Бордаберри төңкерісіне қатысқаны және одан кейінгі оқиғалар үшін қудалауға шақырулар қайта жанданды. 2009 жылдың 22 қазанында ол 37 адам өлтіру және адам құқықтарын бұзу фактісі үшін 25 жылға сотталды; алайда, ол ауру болғандықтан үкімді тыңдауға сотқа келмеді. Альварес 2016 жылдың 28 желтоқсанында түрмеде 91 жасында қайтыс болды.
Although he was covered by a 1986 amnesty, since the election to the presidency of Tabaré Vázquez of the Frente Amplio in November 2004, there had been renewed calls for the prosecution of Álvarez for human rights abuses, for his part in Bordaberry's 1973 coup, and subsequent events. On October 22, 2009, he was convicted and sentenced to 25 years in prison for 37 counts of murder and human rights violations; however, he was not in court to hear the verdict as he was ill. Alvarez died in prison on December 28, 2016, at the age of 91.