«Хофманның әңгімелері» (1951) – Майкл Поуэлл мен Эмерик Прессбургердің фильмі, Жак Оффенбахтың операсы негізінде түсірілген. Актерлер: Роберт Раунсвилл, Мойра Ширер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1951 жылы Эмерик Прессбургер мен Майкл Пауэлл режиссерлік еткен фильм.
1951 film directed by Emeric Pressburger & Michael Powell
«Хоффманның әңгімелері» – 1951 жылғы британдық Technicolor комедиялық опералық фильмі. Сценарийін Майкл Пауэлл мен Эмерик Прессбургердің командасы жазған, түсірген және режиссерлік жасаған. Бұл Жак Оффенбахтың 1881 жылғы «Хоффманның әңгімелері» операсының бейімделуі, ол өз кезегінде Е.Т.А. Хоффманның үш повесіне негізделген. Фильмде Роберт Рунсвилл, Мойра Ширер, Роберт Хелпман және Леонид Массин рөлдерін сомдайды, сонымен қатар Памела Браун, Людмила Черина және Энн Айарс қатысады. Тек Рунсвилл мен Айарс өздерінің рөлдерін әнмен орындады. Фильмнің саундтрегі Сэр Томас Бичемнің дирижерлігімен Корольдік филармониялық оркестрімен жазылған. Рунсвилл мен Айарстан басқа, Дороти Бонд, Маргарита Гранди, Моника Синклер және Брюс Даргавел сияқты әншілер де қатысты. Фильмнің түсірілім тобында оператор Кристофер Чаллис және 1952 жылы жұмысы үшін екі «Оскар» сыйлығына ұсынылған суретші және костюм дизайні жасаушы Хайн Хекрот болды.
The Tales of Hoffmann is a 1951 British Technicolor comic opera film written, produced and directed by the team of Michael Powell and Emeric Pressburger working under the umbrella of their production company The Archers. It is an adaptation of Jacques Offenbach's 1881 opera The Tales of Hoffmann, itself based on three short stories by E. T. A. Hoffmann. The film stars Robert Rounseville, Moira Shearer, Robert Helpmann and Léonide Massine and features Pamela Brown, Ludmilla Tchérina and Ann Ayars. Only Rounseville and Ayars sang their own roles. The film's soundtrack consists of music conducted by Sir Thomas Beecham and played by the Royal Philharmonic Orchestra. In addition to Rounseville and Ayars, singers included Dorothy Bond, Margherita Grandi, Monica Sinclair and Bruce Dargavel. The film's production team included cinematographer Christopher Challis and production and costume designer Hein Heckroth, who was nominated for two 1952 Academy Awards for his work.
Сюжет
Прологта Хоффманн Стелланың, көрнекті балеринаның "Сиқырлы шырылдақ балеті" қойылымын тамашалап отырады. Стелла Хоффманға қосылысқаннан кейін кездесуге шақыратын хат жібереді, бірақ хатты оның қарсыласы, кеңесші Линдорф қолға түсіреді. Хат алмағандықтан, Хоффманн үзіліс кезінде тавернаға барады, онда ол клоун Клейнзах туралы және өзінің бұрынғы сүйіктілері – Олимпия, Джульетта және Антония туралы үш оқиғаны айтады, содан кейін мас болады. Бірінші оқиғада Олимпия – ғалым Спаланзани мен сиқырлы көріністер жасаушы Коппелиус жасаған автомат. Хоффманн оның жасалма екенін білмей қуыршаққа ғашық болады және ол ақыры автомат екенін білгенде қорланады. Екінші оқиғада Хоффманн Венецияда Джульеттаға, құрлысшы қызға ғашық болады, бірақ ол оны сиқыршы Дапертутто үшін оның көрінісін ұрлауға сүйіншілейді. Үшінші оқиғада Антония – емделмейтін аурудан зардап шегетін сопрано әнші, ән айтуға тиым салынған, бірақ зұлым доктор Керемет оны ән айтуға мәжбүрлейді, ол қайтыс болады, Хоффманн мен оның әкесі Креспелдің жүрегін ауырлатады. Соңында, эпилогта Хоффманн үш әйелдің де оның махаббатының бір бөлігі екенін түсіндіреді, Стелла, ол кейін тавернаға келеді және Хоффманнның мас және әрекетке қабілетсіз екенін көріп, кеңесші Линдорф оны алып кетеді.
In the prologue, Hoffmann is in the audience at a performance by Stella, a prima ballerina, of "The Ballet of the Enchanted Dragonfly". Stella sends Hoffmann a note asking him to meet her after the performance, but the note is intercepted by his rival, Councillor Lindorf. Not having received her note, Hoffmann goes to the tavern in the interval, where he tells the story of a clown, Kleinzach, and three stories of his past loves — Olympia, Giulietta and Antonia, and gets drunk. In the first story, Olympia is an automaton created by scientist Spalanzani and magic spectacle maker Coppelius. Hoffmann falls for the doll, ignorant of her artifice and is mocked when he finally discovers she is 'automatic'. In the second story, Hoffmann in Venice falls for Giulietta, a courtesan, but she seduces him to steal his reflection for the magician Dapertutto. In the third story, Antonia is a soprano suffering from an incurable illness and must not sing, but the evil Dr. Miracle makes her sing and she dies, breaking the hearts of Hoffmann and her father, Crespel. Finally, in the epilogue, Hoffmann explains that all three women are all aspects of his love, Stella, who then appears in the tavern and, seeing Hoffmann drunk and incapacitated, is led away by Councillor Lindorf.
Бейімделу
Түпнұсқа француз либреттосы ағылшын тілінде берілсе де, фильм Оффенбахтың соңғы операсының дәстүрлі қойылымдарына салыстырмалы түрде адал және оның аяқталмаған партитурасын сюжет желісімен үйлестіреді. Дегенмен, оқиғаны фильмге бейімдеу кезінде маңызды өзгерістер енгізілді: фильмнің прологында Линдорфтың барлық музыкасы жойылды, ол үнсіз кейіпкерге айналды. Стелланың мамандығы Моцарттың «Дон Джованни» операсындағы әнші қызынан балет бишісіне өзгертілді. «Антонияның әңгімесі» қысқартылып, Антония, анасының көлеңкесі және доктор Мираклдың қуатты триосымен аяқталады, Антонияның өлімі көрсетілмейді. Бұл әңгіме әсіресе үшінші актіге көшірілді, Джульетта әңгімесін алмастырып, акттардың ретін өзгертті. Никлаус рөлі қысқартылған, бірақ Никлаус (Памела Браун сомдаған) әлі де көрінеді.
Though the original French libretto is presented in an English translation, the film is relatively faithful to the traditional adaptations of Offenbach's last opera and incorporates his unfinished score with the thread of the plot. However, certain important changes were made in the process of adapting the story to film:
In the prologue of the film, all of Lindorf's music is excluded, making him a silent character. Stella's profession is changed from an opera singer appearing in Mozart's Don Giovanni to a ballet dancer. "The Tale of Antonia" is shortened, ending with the powerful trio for Antonia, the ghost of her mother, and Dr. Miracle rather than Antonia's death scene. This tale was especially moved to the third act, replacing the Giulietta tale and thus causing a switch to each act. The role of Nicklaus is abridged, though Nicklaus (as played by Pamela Brown) still appears.
Марапаттар
24-ші "Оскар" сыйлығының марапатталуында "Хоффманның ертегілері" екі номинация алды, екеуі де Хейн Хекрот үшін, "Үздік көркемдік безендірілуі, түсті" және "Үздік костюм дизайны, түсті" номинациялары бойынша; алайда екі номинация бойынша да сыйлық "Париждегі америкалық" фильмінің жасаушыларына берілді. Пауэлл мен Прессбургер 1951 жылғы Канн кинофестивалінің Гран-приіне үміткер болып, "Ерекше сыйлықты" жеңіп алды. Сонымен қатар, олар 1-ші Берлин халықаралық кинофестивалінде үздік музыкалық фильм үшін "Күміс аю" сыйлығын иеленді.
At the 24th Academy Awards, The Tales of Hoffmann received two nominations, both for Hein Heckroth, for Best Art Direction Set Decoration, Color and Best Costume Design, Color; the awards in both cases went to the crew of An American in Paris. Powell and Pressburger were nominated for the Grand Prize of the 1951 Cannes Film Festival and won the Exceptional Prize. They also won the Silver Bear award for best musical at the 1st Berlin International Film Festival.
Саундтрек
Саундтрек 1950 жылдың мамыр және қыркүйек айлары аралығында Сэр Томас Бичэм жетекшілігімен Шеппертон студиясында жазылды. Decca компаниясы саундтрек альбомын шығаруға London Films-тен рұқсат алды. Оған жауап ретінде Бичэм сотқа шағымданып, фильмге енгізілген өзгерістер операның оның түсінігін дұрыс көрсетпейтіні үшін альбомды шығаруға келіспеді. 1951 жылдың 20 наурызында ол альбомның шығуына жоғары соттан тыйым салуға қол жеткізе алмады, бірақ альбомның саундтректен алынғаны анық көрсетілетініне келісім алды.
The soundtrack was recorded at Shepperton Studios between May and September 1950, conducted by Sir Thomas Beecham. Decca obtained permission from London Films to release the soundtrack album. In response, Beecham sued, as he had not approved the release because the soundtrack did not truly represent his interpretation of the opera because of the changes made for the film. On 20 March 1951, he failed to obtain a high court injunction to prevent the release but received assurances that the album would be clearly labelled as having been taken from the soundtrack.
2015 жылғы қайта шығару
2015 жылдың наурыз айында Мартин Скорсезенің The Film Foundation, Ұлыбритания кино институты және Studiocanal компаниялары жасаған фильмнің 4K сапасында жаңартылған нұсқасы АҚШ-та Rialto Pictures арқылы көрсетілді. Жаңартылған нұсқа 136 минуттық, соның ішінде бұрынғы көрсетілімдерде көрінбеген барлық орындаушылар мен әншілердің есімдері тізілген соңғы титрлер де бар.
In March 2015, the 4K restoration of the film, produced by Martin Scorsese's The Film Foundation, the British Film Institute and Studiocanal, was released in the U. S. by Rialto Pictures. The restored version runs 136 minutes, including a final credits sequence of all the performers and singers not seen in any previous releases.