Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық консервативті саясаткер (1893–1961)
British Conservative politician (1893–1961)
Гарри Фредерик Комфорт Крукшанк, 1-ші виконт Крукшанк, (27 мамыр 1893 – 17 қазан 1961), британдық консервативті саясаткер болған. 1951-1952 жылдары Денсаулық сақтау министрі, ал 1951-1955 жылдары Халықтар палатасының басшысы қызметін атқарды.
Harry Frederick Comfort Crookshank, 1st Viscount Crookshank, (27 May 1893 – 17 October 1961), was a British Conservative politician. He was Minister of Health between 1951 and 1952 and Leader of the House of Commons between 1951 and 1955.
Өмірбаян және білім
Круксшенк Мысырдағы Каирде, Гарри Маул Круксшенк пен Нью-Йорк қаласының майоры Сэмюэл Комфорттың қызы Эмманың ұлы болып дүниеге келді. Әкесінің тарапынан ол Ирландияның Лонгфорд округінен шыққан Александр Круксшенктің ұрпағы, ол Ирландияның Төменгі палатасында Белфастты өкілдік етті және Ирландияның Ортақ соттарының судьясы болды. Ол Итон мен Оксфордтың Магдалена колледжінде білім алды. Бірінші дүниежүзілік соғыста ол Гемпшир полкіне қосылып, Гренадер гвардиясында капитан қызметін атқарды. Бір рет жарылыстан 20 минутқа тірідей көмілген, ал 1916 жылы шрапнельден жарақат алып, өмірінің соңына дейін хирургиялық белдеу тағуға мәжбүр болды. Сербия оған Ақ Бүркіт орденімен және Батырлық үшін алтын медальмен марапаттады. 1919 жылы дипломатиялық қызметке қабылданып, 1924 жылға дейін Вашингтондағы Ұлыбритания елшілігінде жұмыс істеді.
Crookshank was born in Cairo, Egypt, the son of Harry Maule Crookshank and Emma, daughter of Major Samuel Comfort, of New York City. On his father's side, he descended from Alexander Crookshank, of County Longford, Ireland, who represented Belfast in the Irish House of Commons and served as a Justice of the Court of Common Pleas in Ireland. He was educated at Eton and Magdalen College, Oxford. In the First World War, he joined the Hampshire Regiment and served as a captain in the Grenadier Guards. On one occasion he was buried alive by an explosion for twenty minutes, and on another in 1916 he was castrated by shrapnel, requiring him to wear a surgical truss for the rest of his life. He was awarded by Serbia the Order of the White Eagle and Gold Medal for Valour. He joined the Diplomatic Service in 1919 and worked at the British Embassy in Washington, D. C., until 1924.
Саяси мансап
Крукшанк 1924 жылы Гейнсбороу округінен Парламент мүшесі болып сайланды және келесі 32 жыл бойы осы мандатты сақтап қалды. 1934 жылы Рамзи Макдональд басшылығымен ол Ішкі істер министрлігінің мемлекеттік хатшысы болып үкіметке кірді. 1935 жылы Стенли Болдуин премьер-министр болғанда Крукшанк Тау-кен жөніндегі хатшы болып тағайындалды, ал 1937 жылы Невилл Чемберлен премьер-министр болғанда 1939 жылдың ақпанына дейін осы лауазымда қалды. Крукшанк Чемберленді Мюнхен келісімін қабылдағаны үшін "есінен жаңылып, ақылсыздыққа берілген" деп сынады және наразылық ретінде отставкаға кету туралы хат жолдады, бірақ одан бас тартуға көндірілді. Осы жылдың соңында ол Құпия кеңеске ант берді және Қаржы министрлігінің қаржы хатшысы болды. 1940 жылы Уинстон Черчилль билікке келгенде де осы лауазымда жұмыс істеді, содан кейін 1943 және 1945 жылдар аралығында Черчилль үкіметінде Пошта басқармасының басшысы болды. 1942 жылы ол "Шамыл" операциясы арқылы Алжир азат етілгеннен кейін Алжирдегі Жерорта теңізі аймағындағы Британдық өкілі лауазымын ұсынылды, бірақ ол бас тартты, оның орнына Гарольд Макмиллан тағайындалды. Консерваторлар 1951 жылы Черчилль басшылығымен қайтадан билікке келгенде Крукшанк Денсаулық сақтау министрі және Парламент палатасының басшысы болып тағайындалды, сонымен қатар кабинет мүшесі де болды. 1952 жылы ол Денсаулық сақтау министрлігіндегі лауазымын Лорд-приви-силдің атақсыз лауазымына алмастырды, бірақ Парламент палатасының басшысы қызметін сақтап қалды. Ол осы екі лауазымда 1955 жылдың желтоқсанына дейін, сэр Энтони Иденнің премьер-министрлігі кезіндегі соңғы жылға дейін қызмет етті. 1955 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету шарасында ол Құрметті серіктер орденінің мүшесі аталды. 1956 жылы ол Парламент палатасынан зейнеткерлікке шықты. 1940 жылдың ақпанында оған жұртшылыққа құрмет көрсету ұсынылған, бірақ ол одан бас тартты, себебі Бірінші дүниежүзілік соғыста алған жаралары оның титул иегеріне мұрагер болатын ұл таба алмауына себеп болды. Ұлттық мұрағат 2007 жылдың қараша айында жариялаған құжаттар Крукшанктың Гарольд Макмилланмен бірге үшінші Черчилль үкіметіндегі бір топқа жетекшілік еткенін көрсетті. Олар 1954 жылдың шілдесінде британдық термоядролық бомба бағдарламасын бекіту туралы мерзімінен бұрын шешім қабылдауға үкіметті мәжбүрлеуге тырысқан деп санады және оған қарсы болды.
Crookshank was elected Member of Parliament (MP) for Gainsborough in 1924, a seat he held for the next 32 years. He entered the government as Under Secretary of State for the Home Department in 1934 under Ramsay MacDonald. When Stanley Baldwin became prime minister in 1935 Crookshank was appointed Secretary for Mines, a post he retained when Neville Chamberlain became prime minister in 1937 until February 1939. Crookshank called Chamberlain "crazed and hypnotised by a loony" to have accepted the Munich Agreement and sent a letter of resignation in protest, but was convinced to rescind it. In the latter year, he was sworn of the Privy Council and made Financial Secretary to the Treasury. He continued in this post also when Winston Churchill came to power in 1940, and was then Postmaster General under Churchill between 1943 and 1945. In 1942 he was offered the post of British Minister Resident in the Mediterranean at Algiers following the liberation of Algeria by Operation Torch but he declined, Harold Macmillan being appointed instead. When the Conservatives returned to office under Churchill in 1951, Crookshank was appointed Minister of Health and Leader of the House of Commons, with a seat in the cabinet. In 1952 exchanged his post at the Ministry of Health for the sinecure post of Lord Privy Seal, while he remained as Commons Leader. He continued in these two positions until December 1955, the last year under the premiership of Sir Anthony Eden. In the 1955 New Year Honours he was made a Member of the Order of the Companions of Honour. He retired from the House of Commons in 1956 He had been offered a peerage in February 1940 but declined, having considered it at the time an insult because his First World War wounds had left him incapable of fathering any heir to a title. Papers released by The National Archives, London, November 2007, show that Crookshank, with Harold Macmillan, led a faction within the third Churchill ministry who opposed what they perceived to be an attempt to bounce the Cabinet into a premature decision to authorise a British thermonuclear bomb programme in July 1954.
Жеке өмір
Лорд Круксшенк шотланд ақыны және Линкольнширдің Ұлы Мастері болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста алған жараларының салдарынан бала сүюге қабілетсіз болғандықтан, Круксшенк өмір бойы үйленбеді. Ол сонымен қатар (жарияланбаған) гомосексуал ретінде белгілі болды және 1958 жылы оның еркек серігі Гримсби сайлау округінен Консервативтік партияның үміткері болып бекітілді, бірақ кейіннен кандидаттығы алынып тасталды. Крис Брайанттың сөзіне сүйенсек, ол гей болған және "Glamour Boys" тобының мүшесі еді. 1937 жылдан бастап оның үйі Лондон қаласы, Кенсингтон, Понт-стрит, 51 нөмірде орналасқан, онда 1947 жылы ол консервативтік партияның басшысы Черчилльді қызметтен босатуды талап еткен, бірдей ойлы депутаттардың жиынын өткізді.
Lord Crookshank was a Scottish Rite Freemason and Grand Master of Lincolnshire. Incapable as result of his First World War wounds of fathering children, Crookshank was a lifelong bachelor. He was also (not publicly) known as a homosexual and caused a near scandal when a male lover of his was adopted as Conservative Party candidate for the Grimsby constituency in 1958 but later withdrawn. According to Chris Bryant he was gay and was a member of the Glamour Boys. His home from 1937 was at 51 Pont Street, Kensington, London, where in 1947 he hosted a meeting of like minded backbench MPs who unsuccessfully demanded Churchill's removal as Leader of the Conservative Party.