Уильям Бедлоу: Алаяқ және «Католиктер қастандығы» туралы жаңсақ хабаршы

Кіріспе

Уильям Бедло (20 сәуір 1650 – 20 тамыз 1680) – ағылшын алаяқ және «Католиктер қастандығы» ісі бойынша хабар беруші.

Өмір

Ол Монмутширдегі Чепстоу қаласында дүниеге келген; ол, мүмкін, Исаак Бедлоның ұлы, өзі ирланд армия офицерінің ұлы және 1678 жылы Монмутширдің жоғары шерифі болған Уильям Кемис (немесе Кемиш) туысы болған. Бедло жақсы білім алған сияқты көрінеді; ол, әрине, ақылды болды, 1670 жылы Лондонға көшіп келгеннен кейін, ол кейбір иезуиттермен танысты және кейде олармен жұмыс істеді. Бірде өзін капитан Уильямс, кейде Лорд Джерард, Лорд Ньюпорт немесе Лорд Корнуоллис деп атайтын ол Еуропаның бір бөлігінен екіншісіне, әдетте, ағасы Джеймспен бірге саяхаттап жүрді. 1670 жылдары ол алаяқтық үшін түрмеге қамалды және бірқатар қылмыстық іс-әрекеттердің сарапшысы болды. Тарихшы Джон Кенион оны "Біз білмейтін қылмыстар мен жамандықтарға толы Лондонның жасырын әлемінің тәжірибелі мүшесі" деп сипаттаған. 1678 жылы Титус Оутстың үлгісімен, ол ағылшын үкіметіне Папалық қастандық туралы есеп берді, ал сэр Эдмунд Берри Годфридің өлтірілуінің егжей-тегжейі туралы оның нұсқасы 500 фунт стерлингпен сыйландырылды. Кеньон Бедло Годфридің өлтірілуі туралы тікелей білмейтін болса да, ол қылмыстық әлемдегі кең байланыстарынан осы туралы жеткілікті білгенін және сенімді оқиғаны айтқандығын мәлімдеді. Оның сенім артушы ретінде танымалдығы соншалықты жоғары болды, ол бұл туралы тоқталып, қылмыскер ретінде өзінің мансабы оған қастандық жасаушылар туралы бірінші куәлік беруге мүмкіндік берді деп түсіндірді. Генри Ковентри сияқты кейбір мемлекеттік қызметкерлер осындай жаман қылмыскердің куәлігіне сенуден сақ болса да, жалпы пікір бойынша, ол Оутстың куәлігін растау үшін тым құнды болды. Алайда, оның куәлігі көбінесе аз құнды болды, Годфриді өлтіргені үшін Берри, Грин және Хиллдің соты кезінде, ол туралы біраз жеке білімі болуы мүмкін: куә ретінде ол шатасып, тұспа-тұс жүрді және маңызды емес наразылықтар мен жеке дауларды тарту әдеті болды. Эдвард Колман сияқты Папалық қастандық процестерінің көпшілігінде оның дәлелдемелері соншалықты әлсіз болғандықтан, сот оларды ескермеді. Ол өзінің табысынан жігерленіп, әртүрлі католиктерді айыптады, Анна Пуэрфой есімді ирланд әйелге үйленді және өте танымал болғандықтан сән-салтанатпен өмір сүрді. Кейіннен оның байлығы төмендеді, ол 1680 жылы 20 тамызда Бристольде қайтыс болды. Оның өлім алдындағы куәліктерін жалпы арыз-шағымдар сотының бас судьясы сэр Фрэнсис Норт қабылдады, бірақ маңызды ештеңе жоқ еді. Бедлоу «Жағдай және жағымсыз Папалық қастандық» (1679) туралы жария жазды, бірақ оның барлық мәлімдемелері сенімсіз деп саналады. Леди Ворстер, оның күйеуі Бедлоның айыптауларының тікелей нысанасы болды, оны «барлық өмірі сән-салтанат пен зұлымдыққа толы адам» деп атады және оның сөзі алты пенске қабылданбады. Брэйконнан депутат, кейіннен Килменхэм корольдік ауруханасының шебері Джон Джеффрис Бедлоны жеке таныған, оны да зұлым деп айыптады. Оутстың жалған куәлік үшін сотында, Бедло қайтыс болғаннан бірнеше жыл өткен соң, Бедлоның айғақтары бойынша кінәсіз адамдарды соттаған Лорд Бас судья Джеффрис оны «надан Бедло» деп атады.

He was born at Chepstow in Monmouthshire; he was probably the son of Isaac Bedloe, himself the son of an Irish Army officer, and a cousin of William Kemys (or Kemish), who became High Sheriff of Monmouthshire in 1678. Bedloe appears to have been well educated; he was certainly clever, and after moving to London in 1670 he became acquainted with some Jesuits and was occasionally employed by them. Calling himself at one time Captain Williams, at others Lord Gerard or Lord Newport or Lord Cornwallis, he travelled from one part of Europe to another, usually accompanied by his brother James. In the 1670s he was imprisoned for fraud and became an expert in a number of criminal enterprises. The historian John Kenyon described him as "an experienced member of a London underworld of crime and vice of which we know almost nothing". Then in 1678, following the lead of Titus Oates, he gave an account of a supposed Popish Plot to the English government, and his version of the details of the murder of Sir Edmund Berry Godfrey was rewarded with £500. Kenyon concluded that while Bedloe probably had no direct knowledge about Godfrey's murder, he had learned enough about it from his extensive contacts in the criminal underworld to tell a convincing story. His record as a confidence trickster was so notorious that he chose to dwell on it, explaining that it was his career as a criminal which enabled him to give first hand evidence about the plotters. While some government officials, like Henry Coventry, were wary of relying on the testimony of such a notorious criminal, the general view was that he was too valuable as a corroborative witness to Oates to be disregarded. However, his testimony was usually of little value, apart from during the trial of Berry, Green and Hill for Godfrey's murder, of which he may have had some personal knowledge: as a witness, he was rambling and incoherent, and had a habit of dragging in irrelevant grievances and private feuds. At most of the Popish Plot trials, like that of Edward Colman, his evidence was so weak that the Court disregarded it. Emboldened by his success he denounced various Roman Catholics, married an Irish woman named Anna Purefoy, and having become very popular lived in luxurious fashion. Afterwards his fortunes waned, and he died at Bristol on 20 August 1680. His dying depositions, which were taken by Sir Francis North, Chief Justice of the Common Pleas, revealed nothing of importance. Bedloe wrote a Narrative and impartial discovery of the horrid Popish Plot (1679), but all his statements are considered untrustworthy. Lady Worcester, whose husband was an indirect target of Bedloe's accusations called him "a man whose whole life has been pageantry and villainy and whose word would not have been taken at sixpence". John Jeffreys, MP for Brecon and later Master of the Royal Hospital Kilmainham, who knew Bedloe personally, also denounced him as a villain. At Oates's trial for perjury, some years after Bedloe's death, Lord Chief Justice Jeffreys, who had condemned innocent men on Bedloe's evidence, called him the "infamous Bedloe".