Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джеймс Давенпорт (1716–1757) – американдық конгрегациялық пастор және Бірінші Ұлы ояну кезінде көшпелі уағыздаушы болған, оның жиі дау тудыратын әрекеттерімен әйгілі болды.
James Davenport (1716–1757) was an American Congregational clergyman and itinerant preacher noted for his often controversial actions during the First Great Awakening.
Түпбасқасы және ерте өмір
Дэвенпорт Коннектикут штатының Стэмфорд қаласында ескі пуритан отбасында дүниеге келді. Дэвенпорттың бес атасы, пастор Джон Дэвенпорт, Нью-Хейвен қаласын құрушылардың бірі және алғашқы дін қызметкері болды. Ол 1732 жылы Йель колледжін бітіргенде курстың үздік студенті атанды. Дэвенпорт пен оның достары Йельді бітірген көптеген түлектер заң, саясат немесе бизнеспен айналысса да, уағызшы болуға ниеттенді. Олар Йель студенттерінің мінез-құлқының өзгеруін көрсететін клубтар құрды және көбінесе университетпен қарым-қатынаста қарсы тұрды. Осыдан бастап Дэвенпорттың орнаған институттарға деген сенімсіздігі қалыптасты. 1738 жылдың қазан айында ол Лонг-Айленд аймағындағы Саутсольд қауымдық кеңесі тарапынан пастор ретінде тағайындалды.
Davenport was born in Stamford, Connecticut, to an old Puritan family. Davenport’s great grandfather, Reverend John Davenport, was a founder and first minister of New Haven. He attended Yale College where he was ranked at the top of the class in 1732. Davenport and his friends were determined to become preachers even though most Yale graduates were pursuing law, politics, or business. They started clubs that would attest the changing character of the Yale student body, and frequently found themselves in adversary positions with the university. This is the beginning of Davenport's mistrust with established institutions. He was ordained as a minister by the Congregational Council of Southold, Long Island in October 1738.
Кейінгі өмірі
1740-шы жылдардың соңы мен 50-ші жылдары Дэвенпорт өзін діни қызметкерлердің бағытымен үйлестіруге тырысты. 1742 жылы Коннектикут және Массачусетс штаттарындағы екі сот оны ақылсыз деп шешкеннен кейін, әріптес пасторларына өзін қабылдауға көндіру қиын болды. 1744 жылы Коннектикут штатының Плейнфилд қаласына уақытша пастор ретінде келгені де қиындыққа толы болды, себебі ол 1745 жылы аймақтың Ескі және Жаңа Тоқсандықтарынан қолдау таба алмады, екі тараптан да сынға ұшырады. 1749 жылы Нью-Йорк Синоды оны солтүстік колонияларға пасторларды жіберу комитетіне мүше етіп тағайындады. 1750 жылы Вирджиния штатының Хановер қаласындағы қызметі жақсарғанмен, уағыздары бұрынғыларынан өзгеше болды – азырақ құйылысқан, тәжірибеге аз ден қойған және әнсіз. 1754 жылдың 27 қазанында Дэвенпорт Нью-Джерси штатының Мейденхед және Хопвелл қалаларының пасторы болды және 1757 жылдың 10 қарашасында қайтыс болғанға дейін осы лауазымды атқарды. Ол Пеннингтон (Н.Ж.) Пресвитериан шіркеуінің ескі зират алаңына жерленді.
In the late 1740s and 50s, Davenport struggled to reposition himself in the clerical mainstream. It was hard for him to convince his fellow ministers that he could be taken seriously after being judged insane by two tribunals in Connecticut and Massachusetts in 1742. Moving to Plainfield Connecticut in 1744 as a supply minister proved difficult, as he departed in 1745, unable to find support from the Old and New Lights of the area, receiving criticism from both sides. In 1749 the New York Synod appointed him to a committee that assigned visiting clerics to northern colonies. Though his career saw improvements in 1750 as a minister in Hanover, Virginia, his preaching differed from that of his earlier sermons—less fiery, less experimental, and without song. On 27 October 1754, Davenport became pastor of Maidenhead and Hopewell, New Jersey, an office he held until his death on 10 November 1757. He was buried in the Old Cemetery lot of the Pennington (N. J.) Presbyterian Church.