Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Контрабас саксофонынан туындаған музыкалық аспап. Тубакс – 1999 жылы неміс аспап жасаушысы Бенедикт Эппельсхайм жасаған, өзгертілген контрабас саксофоны. Ол саксофон сияқты саусақтармен тартатын болса да, Эппельсхаймнің дизайны түтіктің ұзындығына шаққанда конустық бөлігінің кеңеюін азайтады, нәтижесінде резонанстық ауа бағанының көлемі кішірейеді. Бұл оған кішкентайрақ ауыздық (ірі контрабас ауыздықтарының орнына баритон немесе бас) және ықшамдау түтіктерді пайдалануға мүмкіндік береді. Тубакс E♭ контрабас және B♭ немесе C субконтрабас өлшемдерінде кездеседі. Оның аты "туба" және "саксофон" сөздерінің қосылуынан жасалған.
Musical instrument derived from the contrabass saxophone
The tubax is a modified contrabass saxophone developed in 1999 by the German instrument maker Benedikt Eppelsheim. Although it has the same fingering as the saxophone, Eppelsheim's design reduces the amount of expansion of its conical bore in relation to the length of tubing, resulting in a smaller volume of resonant air column. This allows for it to use a smaller mouthpiece (baritone or bass, instead of a larger contrabass mouthpiece), and more compactly folded tubing. The tubax exists in E♭ contrabass and B♭ or C subcontrabass sizes. Its name is a combination of the words "tuba" and "saxophone".
Тарих
Эппельсхайм тұңғыш рет 1992 немесе 1993 жылы бавариялық аспап жасаушы «Мюнхнер Блех» компаниясында жұмыс істеген кезде тубакс идеясын ойластырды. Осыған дейін Мюнхендегі Франц Трауттың шеберханасында жұмыс істегенде, ол көп уақытын S-тәрізді иілімдермен тәжірибе жасауға және саксофондарды жөндеуге арнады, сондай-ақ екі тәжірибелік аспап құрастырды. «Мюнхнер Блех» компаниясында ол контрабас және бас саксофондармен, сондай-ақ саррусофондармен жұмыс істеу мүмкіндігіне ие болды. Қазіргі заманғы өндірісте контрабас саксофондардың жоқтығын байқап, ол Адольф Сакстың бастапқы патенттік суретіндегі саррусофонға немесе саксофон бордтонына ұқсас пішіндегі бір данасын жасау туралы ойға келді. Үлкен B♭ (субконтрабас) тубакс одан көп ұзамай пайда болды және субконтрабас саксофонымен тең келеді (Адольф Сакс 1846 жылғы патентында оны саксофон бордтоны ретінде көзделгенімен, алғаш рет 2010 жылы бразилиялық өндіруші «Ж'Эль Стейнер» жасады). C форматындағы субконтрабас тубакс та бар, бірақ одан тек бір модель ғана жасалды, ол 2002 жылдың шілде айында Швейцарияның Томас Межерге сатылды.
Eppelsheim's first conception of the tubax came in 1992 or 1993, while working at Bavarian instrument maker Münchner Blech. Prior to this time, while working in Franz Traut's workshop in Munich, he had spent much time experimenting with S bows and repairing saxophones, and built two experimental instruments. At Münchner Blech he was able to work on contrabass and bass saxophones, as well as sarrusophones. Noting that there were no contrabass saxophones in modern production, he had the idea to build one in a shape reminiscent of the sarrusophone, or the saxophone bourdon on Adolphe Sax's original patent drawing. The larger B♭ (subcontrabass) tubax appeared soon after and is equivalent to the subcontrabass saxophone (which, although envisioned as the saxophone bourdon by Adolphe Sax in his 1846 patent, was only first built in 2010 by Brazilian manufacturer J'Élle Stainer). The subcontrabass tubax is also available in C, but only one model has been manufactured, sold to Thomas Mejer of Switzerland in July 2002.
Құрылыс
E♭ және B♭ тубакстардың құбырларының ұзындығы сәйкесінше контрабас және субконтрабас саксофондармен бірдей, бірақ олар әлдеқайда ықшам. Олар тар конустық тесікке ие, қарапайым саксофон мен контрабас саррусофонның арасында, салыстырмалы түрде кішкентай баритон немесе бас саксофон мундштуктарын қолданады. Саксофондар ең көп үш рет бүктеледі, бұл баритоннан үлкен саксофонды биік және қолдануға қиын жасайды, ал тубакс төрт рет бүктеледі, E♭ тубакс үшін биіктігі баритоннан аспайды, бірақ октава төмен дыбыстайды. Сол сияқты, B♭ тубакс та биік, шамамен субконтрабас саксофонының биіктігінің жартысына жуық. Бұған қарамастан, тубакс стандартты саксофон сияқты саусақтарды басқару жүйесін сақтайды, соның ішінде альтиссимо F♯ пернесін де. Бұл үшін кілттердің толыққанды жаңа дизайны қажет болды, сонымен қатар қолдарды ыңғайлырақ қалпына келтірді. Кішірек өлшемдері мен кілттердің қолайлы орналасуы портативті және эргономикалық аспаптарды қамтамасыз етеді. Тубакс толық өлшемді саксофондарға қарағанда шоғырланған және тығыз тембрге ие, сондай-ақ тубакс саксофон отбасының нағыз мүшесі ме деген пікірталас тудырды.
The E♭ and B♭ tubax have the same lengths of tubing as the contrabass and subcontrabass saxophones respectively, but are much more compact. They are built with a narrower conical bore, somewhere between a regular saxophone and a contrabass sarrusophone, and use comparatively smaller baritone or bass saxophone mouthpieces. While saxophones are folded a maximum of three times, rendering saxophones larger than the baritone tall and unwieldy, the tubax is folded four times, to stand only high for the E♭ tubax, not much taller than a baritone saxophone, yet an octave lower. Similarly, the B♭ tubax stands tall, nearly half of the enormous height of an equivalent subcontrabass saxophone. Despite this, the tubax retains identical fingering to a standard saxophone, including an altissimo F♯ key. This required completely redesigned keywork, which also brings the hands to a more comfortable position. The smaller size and more accessible key placements result in more portable and ergonomic instruments. The tubax also has a more focused and compact timbre than that of the full sized saxophones, and have also led to some debate over whether the tubax is really a member of the saxophone family.