1963 жылғы сот драмасы: «Бос, ақ және жиырма бір» фильмі
Free, White and 21
1963 ж. түсірілген «Free, White and 21» фильмі – Далласта болған зорлау ісіне негізделген, нәсілдік дискриминация мен сот процесі туралы фильм. Ларри Бьюкененнің туындысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1963 жылы Ларри Бьюкененнің түсірген фильмі. "Free, White and 21" – өзін "schlockmeister" режиссер деп атаған Ларри Бьюкененнің 1963 жылғы фильмі. Фильм 1960 жылдары Техас штатының Даллас қаласында ақ әйелді зорлағаны үшін айыпталған қара нәсілді адамның қырқысты сот процесіне негізделген нағыз оқиғаны көрсетеді. Атауы – "бос, ақ және жиырма бір" деген ежелгі американдық идиоманың бір түрі, ол "ешкімге қарызы жоқ" деген мағынаны білдіреді.
1963 film by Larry Buchanan
Free, White and 21 is a 1963 movie by self proclaimed "schlockmeister" director Larry Buchanan. It was based on the true story of the controversial trial of a black man accused of raping a white woman in Dallas, Texas in the 1960s. The title is a version of the archaic American idiomatic phrase "free, white, and twenty one", which means "beholden to no one".
Сюжет
Фильмдегі басты қақтығыс – афроамерикалық кәсіпкер Эрни Джонс (Фредерик О’Нил сомдаған) швед иммигранты және азаматтық құқықтар үшін күрескен Грета Мей Хансенді (Аналена Лунд сомдаған) зорлаған-зорламағаны мәселесі. Джонс Хансеннің Далласта болған кезінде тоқтауға шешім қабылдаған қонақ үйдің иесі еді. Фильм көбінесе соттағы оқиғаларға арналған, маңызды жайттар Джонс пен Хансен куәлік бергенде көрсетілетін кері көріністер арқылы баяндалады.
The central conflict in this film is whether African American businessman Ernie Jones (played by Frederick O'Neal) raped Swedish immigrant and civil rights Freedom Rider Greta Mae Hansen (played by Annalena Lund). Jones was the proprietor of the hotel at which Hansen decided to stay during her time in Dallas. The movie is primarily a courtroom drama, with many of the key events portrayed in flashback sequences as Jones and Hansen testify.
Өндіріс
Фильм ағылшын қызының қара түсті диско-жокей Тони Дэвисқа тиесілі мотельде болған оқиғаға негізделген, бұл оқиға шын мәнінде болған. Кейін ол Дэвис зорлағанын мәлімдеді, соның салдарынан Дэвис тұтқындалды. Дэвис Бьюкененнің досы болғандықтан, сот аяқталмас бұрын оның фильмінде жұмыс істеуге келісті. Фильм толыққаннан кейін, Бьюкенен оның монтаждалған нұсқасын American International Pictures (AIP) компаниясының өкілдері Джеймс Х. Николсон мен Самуэль З. Аркоффқа көрсетті, олар фильмді таратуға келісті.
The movie was based on a true story about an English girl who stayed at a motel owned by Tony Davis, a black disc jockey. She later claimed Davis raped her and he was arrested. Davis was a friend of Buchanan, and agreed to work with him on the film even before the trial concluded. Before the film was completed, Buchanan showed an assembly cut to James H. Nicholson and Samuel Z. Arkoff of American International Pictures (AIP), who agreed to distribute it.
Шығару
Фильм көрермендерді қазылар рөлінде қатыстырып, айыпталған адам кінәлі ме, әлде кінәсіз бе, деген шешімді дауыс беру арқылы қабылдау мүмкіндігімен шығарылды.
The film was released with the gimmick of having the audiences act as a jury and be given ballot papers to mark deciding whether the accused was innocent or guilty.
Сыни жауап
"Нью-Йорк Таймс" газетінің заманауи шолуында фильм "төмен бюджетті сот драмасы" деп сипатталған, онда "екі басты кейіпкер де ұнамсыз және көңілсіз тұлғалар болып шығады", сондай-ақ "кейбір әлеуметтік жағдайына жауапкершілікпен қарайтын көрермендер фильмнің сөйлеуіне сенбеуі, актерлердің тартымсыз ойыны мен кинематографиялық шеберліктің толық жоқтығына қарамастан, тақырыбын маңызды деп таба алады".
A contemporary review in The New York Times described the film as a "low budget courtroom drama" in which "both protagonists emerge as unpleasant and unsympathetic characters," and that "some socially conscious spectators will find the subject matter significant enough to overlook the film's unconvincing dialogue, awkward acting and total absence of cinematic technique."