Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нацистік концлагерь күзетшісі (1900–1974)
Nazi concentration camp guard (1900–1974)
Йоханна Лангефельд (туған күні 5 наурыз 1900, Купфердрех, Германия – 26 қаңтар 1974) үш нацистік концлагерьде – Лихтенбург, Равенсбрюк және Аушвицте күзетші және бақылаушы болып жұмыс істеген. Ол Холокостқа қатысқандығы үшін тұтқындалып, түрмеге қамалған, бірақ түрмеден қашып, сотқа тартылмады.
Johanna Langefeld (née May; 5 March 1900, Kupferdreh, Germany – 26 January 1974) was a Nazi German guard and supervisor at three Nazi concentration camps: Lichtenburg, Ravensbrück, and Auschwitz. She was arrested and imprisoned for her role in the Holocaust, but she escaped prison and was never tried.
Жастық шағы мен нацизм
Купфердрехте (қазіргі Эссен, Германия) туған Йоханна Мей бір әпкесімен бірге лютерандық, ұлтшыл отбасында өсті. Ол неміс қаһармандығының символы болған Жоханна Штегеннің құрметіне аталған. Әкесі темірші болған. Ата-анасы оған және әпкесіне қатаң тәртіп пен «Балалар, асүй, шіркеу» (Kinder, Küche, Kirche) принциптерін сіңірді. 1924 жылы ол Мюльхаймге көшіп, Вильгельм Лангефельдке тұрмысқа шықты, ол 1926 жылы өкпе ауруынан қайтыс болды. 1928 жылы Лангефельд басқа бір еркекпен жүкті болып, одан кейін көп ұзамай оны тастап кетті.
Born in Kupferdreh (now Essen, Germany), Johanna May was brought up in a Lutheran, nationalistic family alongside a sister. She was named after a German heroine figure, Johanna Stegen. Her father was a blacksmith. Her parents instilled her and her sister with values of strict discipline and Kinder, Küche, Kirche. In 1924, she moved to Mülheim and married Wilhelm Langefeld, who died in 1926 of lung disease. In 1928, Langefeld fell pregnant with another man, left him soon afterward,
Сот, кейінгі өмір және өлім
1945 жылғы 20 желтоқсанда Лангефельд АҚШ армиясымен тұтқындалды, ал 1946 жылғы қыркүйекте Освенцимдегі SS қызметкерлеріне қарсы сот процесін дайындап жатқан Польша сот органдарына басып берілді. 1946 жылғы 23 желтоқсанда ол түрмеден қашып кетті. Осы неміс наци концлагеріндегі тұтқындарға бұрынғысынан салыстырмалы түрде жақсы қарым-қатынас жасағандығын ескере отырып, қашып кетуіне оны ұстаған түрменің поляк қызметкерлері көмектесті. Қашып кеткеннен кейін ол монастырда жасырынды, жеке үй шаруасында жұмыс істеді. Шамамен 1957 жылы ол Мюнхенге әпкесімен бірге тұру үшін заңсыз оралды. 1957 жылы ол Франкфурттағы үйіне Бубер Нейманды іздеп барып, кешірім сұрап, күнәсін өтеуді үміттенеді. Осы кезде оның бірнеше тісі болмады. Ол Кёгельдің ұзақ, негізсіз жазалау әдістерін жек көрді, бірақ оның өзінің әдістері де зорлыққа толы болды: орындау мүмкін емес немесе ұзақ уақыт бойы қолайсыздық тудыратын қатаң ережелерді енгізу, күзетшілердің бұзушылықтар үшін тұтқындарды ұрып-соғуы және оларды үнемі күшті күйзелісте ұстауы. Лангефельд өзі де кейде тұтқындарды нақтылап көрсету үшін шапалақтап отыратын. Алайда ол ешқашан ашудан тұтқындарды ұрмаған.
On 20 December 1945, Langefeld was arrested by the U. S. Army, and in September 1946, was extradited to the Polish judiciary preparing a trial in Kraków against SS personnel in Auschwitz. On 23 December 1946, she escaped from prison. Given her prior relatively positive treatment of inmates in this German Nazi concentration camp located on occupied Polish soil, the escape was assisted by Polish staff of the prison where she was held. After the escape she hid in a convent, working in a private home. Sometime around 1957, she returned illegally to live with her sister in Munich. During 1957, she tracked down Buber Neumann to her home in Frankfurt to apologize in hopes of absolution. At this point, she was missing multiple teeth. She hated Koegel's disciplinary methods of long, gratuitous beatings, but her own methods were also violent: imposing strict rules either impossible to obey or resulting in long periods of discomfort and having guards kick and slap prisoners for infractions to keep them constantly on their toes. Langefeld herself would sometimes slap prisoners for emphasis. However, she never struck prisoners out of anger.