Кіріспе
1850 жылғы канжилер тізімі, Жапонияда Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін стандартталған. Тойо канжи, сондай-ақ тойо канжихё (当用漢字表, "жалпы қолданысқа арналған канжилер тізімі") деп белгілі, жапон жазу тіліндегі қытай текті канжилерді реформалаудың нәтижесі болып табылады. Олар 1946 жылдың 16 қарашасында Жапонияның Білім, мәдениет, спорт, ғылым және технология министрлігі (Білім министрлігі) ресми үкімет құжаттарында қолдануға болатын "ресми" деп жариялаған канжилер еді. 1850 таңбадан тұратын тізім толық болмады, себебі сол кезде және бүгінде кеңінен қолданылып жүрген көптеген таңбалар оған енбеді. Бұл жапон тіліндегі қанағаттанарлық функционалдық сауаттылықтың базалық деңгейі ретінде орта білім беру деңгейінде қарастырылды, өйткені тізімдегі барлық таңбалар жалпыұлттық міндетті білім беруде оқытылатын болды. 1981 жылы олар бастапқыда 1945 таңбадан тұратын, бірақ кейбір түзетулерден кейін 2010 жылы 2136 таңбаға дейін ұзартылған жоё канжимен алмастырылды.
The tōyō kanji, also known as the tōyō kanjihyō (当用漢字表, "list of kanji for general use") are the result of a reform of the Kanji characters of Chinese origin in the Japanese written language. They were the kanji declared "official", i. e. characters that could be used in official government documents, by the Japanese Ministry of Education, Culture, Sports, Science and Technology (Japan) (Ministry of Education) on November 16, 1946. The 1,850 character list was not meant to be exhaustive, as many characters that were in common use at the time, and are today, were not included. It was meant as a baseline for satisfactory functional literacy in Japanese at a secondary education level, as all of the listed characters were to be taught nationwide in compulsory education. They were replaced in 1981 by the jōyō kanji, which initially included 1,945 characters, but was expanded to 2,136 characters in 2010 following several revisions.
Реформа
Мыңдаған канджи таңбалары әртүрлі жазу жүйелерінде қолданылып, жапон жазуын үйренуге үлкен қиындықтар туғызды. Сонымен қатар, бірнеше таңбалардың мағынасы бірдей болса да, олар бір-бірінен әртүрлі жазылды, бұл күрделілікті одан әрі арттырды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Білім министрлігі ең көп қолданылатын кандзиді таңдап, қазіргі әдебиетте жиі кездесетін қарапайым кандзилермен (Синдзитай қараңыз) бірге тойо кандзиін құру арқылы кандзи санын азайтуға шешім қабылдады. Бұл жапон ұлттық жазуының соғыстан кейінгі реформасының ажырамас бөлігі болды. Бұл, қытай таңбаларын жоюға бағытталған бұрынғы сәтсіз реформасын қайта енгізуге дайындық ретінде қарастырылды. Соғыстан кейінгі жағдай жапон жазуының болашағы туралы қоғамдық пікірталас өткізілмеуіне әкеп соқты, бірақ түпнұсқа кандзи жүйесін қорғаушылар тойо кандзиін ақылға қонымды келісім ретінде қарастырып, қабылдады. Осы келісімнен кейін одан да радикалды реформаға көшу мүмкін болмағандықтан, кандзиді жою туралы пікірталас тоқтатылды. Жапон жазуына тағы өзгерістер енгізуге отыз бес жыл уақыт кетті. Кандзидің айтылу кестесі 1948 жылы, ал өзгертілген таңба формаларының (Синдзитай) сипаттамасы 1949 жылы жарияланды. 1981 жылы Білім министрлігі тойо кандзиін көбірек бейімделген жүйемен алмастыруға шешім қабылдады, бұл "жойо кандзи" жариялануына әкелді. Осымен тойо кандзи ескірді.
Мазегаки
Көптеген таңбаға негізделген сөздер екі (немесе одан да көп) канжиден тұратындықтан, көп сөздердің біреуі ғана Тоё канжиге енді, ал екіншісі енбеді. Мұндай жағдайда, енген бөлігін канжимен, ал енбеген бөлігін канамен жазу ұсынылды, мысалы, 埠頭 үшін ふ頭 және 危惧 үшін 危ぐ. Бұл сөздер мазегаки (交ぜ書き) деп аталды.