Жылысөзбен саясат құрбаны болған сәулетшінің тағдыры
John Poulson
Жон Poulson – британдық сәулетші, 1972 ж. сыбайлас жемқорлыққа қатысы бар саяси дауға себепкер болды. Reginald Maudling отставкаға кетті, Poulson түрмеге түсті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық сәулетші және кәсіпкер Джон Гарлик Льюэллин Полсон (14 сәуір 1910 – 31 қаңтар 1993) – британдық сәулетші және кәсіпкер, ол 1972 жылы пара берушілік әрекеттері әшкере болғанда үлкен саяси дау тудырды. Осы даудың салдарынан ең жоғары лауазымнан кеткен тұлға консерваторлық ішкі істер министрі Реджинальд Модлинг болды. Полсон түрме жазасын өтеді, бірақ өзінің кінәсіз екенін жалғастырып айтты, өзін "күнә жасағаннан гөрі күнәге ұшыраған адам" деп сипаттады.
British architectural designer and businessman
John Garlick Llewellyn Poulson (14 April 1910 – 31 January 1993) was a British architectural designer and businessman who caused a major political scandal when his use of bribery was disclosed in 1972. The highest ranking figure to be forced out due to the scandal was Conservative Home Secretary Reginald Maudling. Poulson served a prison sentence, but continued to protest his innocence, claiming that he was "a man more sinned against than sinning".
Отбасы және ерте өмірі
Поулсон қатаң методист отбасынан шыққан және өзін-өзі жетілдірудің маңыздылығын баса көрген мызғын сенімді мұра етті. Ол мектепте де, Лидс өнер колледжінде де жақсы оқымады, бірақ Понтефрактағы Гарсайд пен Пеннингтон архитектура фирмасында тәлімгерлікке алынды. Ол әкесінің қаржылық қолдауымен жеке архитектуралық практикасын құру үшін кетіп қалды. Поулсон тез арада жергілікті округтік кеңесте және ірі Батыс Ридинг округі кеңесінің шенеуніктерімен байланыс орнатуды бастады. Жұмыс келіп түсе бастады, және Поулсон достарына өзінің "жолда" екенін айтты. Поулсон сондай-ақ Ұлттық либералдармен саяси байланысқа түсті, бірақ саяси даулар оны мемлекеттік ғимараттарды тапсыруға жауапты "достар" табудан ешқашан тоқтатпады. Ол масондық ұйымның мүшесі болды.
Poulson came from a strict Methodist family and inherited a strong faith which stressed the importance of self help. He did badly at school and at Leeds College of Art but nevertheless was articled to a Pontefract firm of architects, Garside and Pennington. He left to found his own architecture practice with financial backing from his father. Poulson soon began to cultivate contacts in the local borough council and officials at the larger West Riding County Council. Work soon began to arrive and Poulson told friends that he was "on his way". Poulson also became politically involved with the National Liberals, although he never let political differences stop him from making "friends" who were in charge of commissioning public buildings. He was a Freemason.
Ұлттықлендірілген өндірістер
Поулсон ұлттастырылған өнеркәсіптерден комиссия алуға қолайлы жағдайға ие болды, себебі ол көптеген мемлекеттік қызметкерлерге олардың мансабының басында сыйлықтар ұсынған және жылдар өткен соң олардан алғыс күтіп, пайдасын көрген. Мысалы, Полсон соғыс кезінде теміржол қызметкері Грэм Тунбриджбен танысқан. Британ теміржолы ұлттастырылғаннан кейін Тунбридж оның Шығыс аймағының жер кадастры бойынша сарапшысы болды және Поулсонға станция басшыларының үйлерін жаңғырту бойынша бірнеше келісімшарт жіберді. Тунбридж BR Оңтүстік аймағының жер кадастры және бағалау сарапшысы болған кезде, Полсон Уотерлоо, Кэннон-стрит және Ист-Кройдон теміржол станцияларындағы келісімшарттарға көшті. Бұған дейін, Полсон Тунбриджге 8 547 фунт стерлинг ақша және түрлі заттар түрінде сыйлық берген. Тағы бір пайдалы байланыс – шотланд кеңсесінің мемлекеттік қызметкері Джордж Поттингер болды, ол 1950 жылдардың соңында Авиморды қысқы спорт кешені ретінде 3 миллион фунт стерлингке қайта жаңғыртуға жауапты болды. Поттингер Полсонды Авимор жобасының бас сәулетшісі етіп тағайындады. Ал, Полсон оған алты жыл ішінде 30 000 фунттан астам сыйлық берді. Поулсонның Ұлттық либералдармен байланысы 1960 жылдардың басында оның саяси мансабын дамытуға көмектесті. Ол 1961 жылдан бастап Ұлттық либерал кеңесінің атқару комитетінің вице-төрағасы болды және Лондонда Ұлттық либералдардың іс-шараларын жиі өткізіп, жоғары лауазымды үкімет министрлерімен кездесті. Ол сондай-ақ Лейборист партиясының депутаты Альберт Робертспен де байланыс орнатты. Кейіннен Робертс «Парламент стандартына қайшы әрекет жасады» деп айыпталды.
Poulson was in a good position to gain commissions from the nationalised industries, partly due to his having offered gifts to many civil servants when they were relatively junior and calling upon them for a return of gratitude years later. As an example, Poulson had met Graham Tunbridge, a railway employee, during the war. After the nationalisation of British Rail, Tunbridge became estates surveyor for its Eastern Region and sent Poulson several contracts for modernisation of stationmasters' homes. When Tunbridge became Estates and Rating Surveyor for BR Southern Region, Poulson moved on to contracts at Waterloo railway station, Cannon Street station and East Croydon station. In return, Poulson had given Tunbridge £8,547 in cash and in kind. Another beneficial contact was Scottish Office civil servant George Pottinger, who in the late 1950s was put in charge of a £3 million redevelopment of Aviemore as a winter sports complex. Poulson was appointed by Pottinger as architect in charge of the Aviemore project. In return, Poulson gave Pottinger gifts worth over £30,000 over six years. Poulson's connections with the National Liberals began to give him political advancement in the early 1960s. He was Vice Chairman of the Executive Committee of the National Liberal Council from 1961 and frequently hosted National Liberal events in London at which he met senior government ministers. He also made contact with the Labour MP Albert Roberts. Roberts was later accused of having "acted inconsistently with the standards of the House of Commons".
Мадлинг
Тағы бір байланыс сол кездегі көлеңкелік Ұлт Достастығы хатшысы Реджинальд Модлинг болды, оны Полсон Ұлттық либералдық қызметінен білген. Модлинг табысын сақтап қалу үшін бизнес-карьерасын дамытуға мүкіндік іздеді, ал Полсон өзінің Construction Promotion компаниясының төрағасы ретінде белгілі бір беделге ие адамды қажет етті. 1966 жылы Модлинг төраға болу ұсынысын қабылдады. Қарсылығында, Модлинг Мальта үкіметіне Гозодағы жаңа Виктория ауруханасының құрылысына қатысты 1,5 миллион фунт стерлингтік келісімшартты Полсонға беру үшін ықпал жасады.
Another contact was the then Shadow Commonwealth Secretary Reginald Maudling, whom Poulson knew from his National Liberal activities. Maudling was anxious to build up a business career to keep up his income and Poulson needed a big name as chairman of one of his companies, Construction Promotion. In 1966 Maudling accepted an offer to be chairman. In return, Maudling helped to bring pressure on the government of Malta to award a £1.5 million contract for the new Victoria Hospital on Gozo to Poulson.
Қаржылық қиындықтар
Поулсонның бизнес-моделі бастапқыда өте табысты болды және өркендеген шағында жылдық кірісі 1 миллион фунт стерлингке жетті; назар аудару үшін жасаған әрекеттерінің бірі ретінде Поулсон жергілікті салық комиссары болып тағайындалды.
Poulson's business model was initially highly successful and, at its apogee, had an annual turnover of £1 million; As part of his attempts to gain attention, Poulson had become a local Commissioner of Taxes.
Жүктеу
1973 жылғы 22 маусымда Полсон тұтқындалып, құрылыс келісімшарттарын беруге байланысты сыбайлас жемқорлыққа қатысты айыптама тағылды. Лидс қалалық сотындағы сот процесі 52 күнге созылды және шамамен 1,25 миллион фунт стерлинг тұрақты шығынға түсті. Полсонды қорғаған Дональд Херрод QC: «Оның өмір сүруге ешқандай мағынасы жоқ, денсаулығының нашарлауынан жазасын толық өтей алмайтынынан қатты қорқады» деді. Дональд Херрод кейін клиентінің «екіжүзді, өзін-өзі дұрыс санаушы және, мүмкін, мегаломан» екенін айтты. Армли, Уэйкфилд және Оукхэм түрмелерінде жазасын өтегеннен кейін Полсон 1977 жылғы 13 мамырда Лорд Лонгфордтың шағымынан кейін Линкольн түрмесінен босатылды. Лонгфорд науқас адамды түрмеде ұстаудың «қорғауға келмейтін қатыгездік» екенін сәтті дәлелдеді. 1980 жылы оның банкроттығы жабылып, кредиторлар фунттың 10 пенисін алды. Шарттың бірі – оның автобиографиясының жартысы кредиторларға берілуі керек болды. Нәтижесінде жарық көрген «Бағасы» атты кітабында ол сыбайлас жемқорлыққа қатысты өз тұжырымын береді және өзінің кінәсіз екенін мәлімдейді. Кітаптың аз ғана данасы қалды, себебі баспагерлер сотқа шақырылуы мүмкін деген қорқынышпен оны кері қайтарып алды. Полсон 1993 жылғы 31 қаңтарда Батыс Йоркширдегі Понтефракт қаласындағы ауруханада қайтыс болды. Одан әйелі мен екі қызы қалды. 2007 жылы Лидстегі Халықаралық бассейн жабылып, 2009 жылы бұзылды. Қазір ол жер көлік тұрағы ретінде пайдаланылуда. Полсон тікелей болмаса да, Ұлыбританияның телерадио хабар тарату мәдениетіне үлес қосты. ITV телеканалының «World in Action» бағдарламасының арнайы саны «Джон Л. Полсонның достары мен ықпалы» Ұлыбританияның теледидар реттеушілерінің тележурналистикаға араласуы туралы пікірталасқа түрткіс болды. Полсонның бағдарламасын сол кездегі реттеуші ITA тыйым салған, тіпті оның мүшелері оны көрмеген болатын. Осыдан кейін газеттер «цензураны» тоқтатуға шақырып, қызу пікірталас өрбіді. «Әлемді іс-әрекетке кірістіру» сериалын түсірген Granada Television тыйымға наразылық ретінде экранды қара қылды. Мұнда бір ирония бар: «Әлемді іс-әрекетке кірістіру» бағдарламасының редакторы Реймонд Фицвольтер болды, ол бұрын Брэдфордтағы Telegraph & Argus газетінің жаңалықтар бөлімінің орынбасары ретінде Полсонның қызметін тергеп, газетке жариялаған. Ақырында, фильм ITA-ға көрсетілгеннен кейін 1973 жылғы 30 сәуірде, үш ай кешігіп, және басқа атаумен – «Джон Полсонның өрлеуі мен құлдырауы» деген атпен көрсетілді. 1996 жылы Питер Фланнери жазған BBC теледидар драмасы «Солтүстіктегі достарымыз» Полсонға негізделген Джон Эдвардс (Джеффри Хатчингс ойнады) кейіпкерін қамтиды. Драманың экранға шығуына көп уақыт кеткен себептердің бірі – Фланнери оны 1982 жылы сахнаға арнап жазған – BBC Полсон мен драмадағы басқа да ойдан шығарылған кейіпкерлер сотқа шақыруы мүмкін деген қорқынышпен байланысты болды. 1993 жылы Полсон мен Т. Дэн Смит қайтыс болғаннан кейін ғана өндіріс басталды.
On 22 June 1973, Poulson was arrested and charged with corruption in connection with the award of building contracts. The trial at Leeds Crown Court lasted 52 days, and cost an estimated £1.25 million. Defending Poulson, Donald Herrod QC , said: "He has nothing to live for and his abiding fear is that he will never complete his sentence because of ill health". Donald Herrod later described his client as "hypocritical, self righteous and perhaps something of a megalomaniac". After serving periods in Armley Gaol, Wakefield and Oakham prisons, Poulson was released on 13 May 1977 from Lincoln Prison after Lord Longford had appealed on his behalf. Longford had successfully argued that to keep a sick man in gaol was an "indefensible cruelty". His bankruptcy was discharged, with creditors receiving 10p in the pound, in 1980. A condition of the discharge was that half the proceeds of his autobiography would go to his creditors; the resulting book, The Price, gives his side of the corruption scandal and maintains his innocence. Only a few copies of the book remain in circulation as it was withdrawn and pulped by the publishers through fear of libel actions. Poulson died in the General Infirmary in Pontefract, West Yorkshire, on 31 January 1993. His wife and two daughters survived him. The International Pool in Leeds was closed in 2007 and razed to the ground in 2009. The site is now used for car parking. In an indirect way, Poulson did make a contribution to the UK's broadcasting culture. A special edition of the investigative ITV series World in Action, The Friends and Influence of John L Poulson, became a cause célèbre in the debate about the power of Britain's television regulators to interfere with broadcast journalism. The Poulson programme was banned by the then regulator, the ITA, even though its members had not seen it. A furious debate followed in which newspapers united in calling for an end to such "censorship". Granada Television, the makers of World in Action, broadcast a blank screen as a protest against the banning. There was some irony in this: the editor of World in Action was Raymond Fitzwalter, who earlier, as deputy news editor of the Telegraph & Argus in Bradford, had led an investigation into Poulson's activities, which the newspaper published. Eventually, after the film was shown to the ITA, it was transmitted on 30 April 1973, three months late, and under a different title, The Rise and Fall of John Poulson. The 1996 BBC television drama serial Our Friends in the North, written by Peter Flannery, contains a character, John Edwards (played by Geoffrey Hutchings), who is closely based on Poulson. One of the reasons the production took so long to reach the screen—Flannery had originally written it for the stage in 1982—was the fear of the BBC that Poulson and others fictionalised in the drama might take legal action. In the event, the deaths of Poulson and T. Dan Smith in 1993 finally allowed the production to commence.