Кіріспе

Фредерик Бейкер (19 маусым 1908 - 1 маусым 1958) – Жаңа Зеландия сарбазы, екінші дүниежүзілік соғыста қызмет етіп, 1942 жылдың 13 шілдесінен 2 қарашасына дейін 28-ші (маори) батальонына басшылық еткен. Ол Эль-Аламейннің екінші шайқасы басталғанда жараланды, ал жараларының ауырлығына байланысты Жаңа Зеландияға қайтарылды. Кейін ол Жаңа Зеландияның мемлекеттік қызметінде жұмыс істеді, соғыстан оралған әскерилердің азаматтық өмірге бейімделуіне қаржы, оқу және тұрғын үймен көмектесетін оңалту департаментіне жетекшілік етті.

Ерте өмір

Фредерик Бейкер 1908 жылғы 19 маусымда Жаңа Зеландияның Солтүстік аралының солтүстігіндегі Хокиангада, орманшы және оның әйелінің отбасында дүниеге келді. Анасы арқылы Нгапухи руынан тараған ол, жергілікті мектептерде оқыды. Білімін аяқтаған соң мемлекеттік қызметке қабылданып, 1928 жылы Гамильтонға көшер алдында Вангарейдегі Қоғамдық жұмыстар департаментінде жұмыс істеді. 1931 жылдың соңында бухгалтер дипломын алды. 1933 жылы Веллингтонға ауысып, Аудит кеңсесінде жұмыс істеді және сол жылы Эдна Мейвис Кэрриге үйленді. Олардың екі баласы болды. 1935 жылға қарай ол Жаңа Зеландияның ипотекалық корпорациясында жұмыс істеді.

Әскери мансап

Бейкер жасөспірім шағында Территориалды күштерге қосылып, лейтенант ретінде Нортленд және Уайкато атқыштар полкінде қызмет етті. 1933 жылы Веллингтонға жұмысқа көшіп келгенде, Веллингтонда атқыштар бөлімдері болмағандықтан, ол резервтегі офицерге ауыстырылды. Әскери іске деген қызығушылығын сақтап, соғыс қаупінің артуына алаңдаған Бейкер 1939 жылдың мамырында белсенді тізімге енгізуді сұрады. Мамыр айында батальон 1940 жылдың мамырында 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының бірінші эшелонымен бірге Таяу Шығысқа аттанды, бірақ Англияда қорғаныс міндеттеріне бағытталды. 1941 жылдың басында немістердің басып кіру қаупі азайды және батальон, ақыры дивизияның қалған бөлігімен қосылу үшін Мысырға жіберілді. Осы уақытқа дейін Бейкер капитандыққа көтеріліп, батальон штабының басшысы болып тағайындалды. 4-ші жаяу әскер бригадасының командирі, бригадир Эдвард Путтик Бейкерге артта қалғандарды жинауды тапсырғаннан кейін, ол неміс парашютистерімен ұсталды. Ол қашып құтылуға үкіліп, гректермен бірге жүк көлігінде келіп, Путтик штабына оралды. Оған тағы да артта қалғандарды жинап, Критке аттануға дайындық үшін оларды Порто Рафти жағажайларына жеткізу бұйрық берілді. Критте Бейкер батальонның D ротасына бекітілді. Ол немістер шабуыл жасаған кезде Малеме әуежайы маңындағы түрлі қорғаныс шараларына қатысты. Малемеден шегіне отырып, Бейкер 20-шы батальонның жаяу әскерінен де адамдарды қамтитын аралас күшті немістер бақылап тұрған көпірді қайтарып алуға шабуылға бастады, бірақ шабуыл сәтсіз аяқталды. Кейін ол А ротасының командирі болып тағайындалды және неміс қарсы шабуылын тойтару кезінде жараланды. Ол жарақат алғандардың тобын 31 мамырда Мысырға эвакуацияланған кемеге дейін жеткізді.

Мысыр

Жарақаттан айыққаннан кейін Бейкер 25-ші батальонның ротасына қолбасшылық етуге тағайындалды, содан кейін 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының қалған бөлігімен бірге Солтүстік Африка науқанына қатысты. Алайда 1942 жылдың мамыр айында майор болып тағайындалғаннан кейін 28-ші батальонға екінші бастығы болып қосылды. Келесі айда батальон Африка корпусымен шайқасып, Мысырға шабуыл жасады. Батальонның командирі 12 шілдеде артиллериялық оқтан қаза тауып, Бейкерді командилік лауазымға көтерді. Уақытша подполковник болып тағайындалған Бейкер батальонды қысқа мерзімге қалпына келтіру үшін саптың артына шығарды. 18 шілдеде майданға оралған батальон неміс шабуылын күтіп, қорғаныс позицияларын ұстады. Тамыз айында оларға тұтқындарды алу үшін рейд жүргізу міндеті тапсырылды, Бейкер рейдтің маршрутын және мақсатын жеке зерттеуге жауапкершілік алды, ол сәтті аяқталды. Бұл Сегізінші армияның бөлімі жүргізген алғашқы шабуылдық операция болды, сол кездегі генерал-лейтенант Бернард Монтгомери қолбасшылыққа келген еді, және ол рейдтің сәтті орындалуына құттықтау жолдады. Тамыз айының соңында Мунассиб депрессиясына шабуыл жасалды. Шабуыл сәтті аяқталды және мақсатқа қол жеткізілді, бірақ батальонның бір бөлігі жау шебіне тереңірек шабуылдады. Кейбір сәттерде осы бөлімдер қоршауға түсуі мүмкін деген қауіп болды, бірақ Бейкер өзінің әскерін дұрыс позицияға қайтарып алды. Операция аяқталғаннан кейін Бейкердің басшылығы тағы да мойындалды. Оның аузы мен тіліне келген жарақаттары ауыр болғандықтан, ол Жаңа Зеландияға қайтарылды, онда ол шамамен бір жыл бойы жан-жақты емдеуден өтті.

Кейінгі өмірі

1943 жылдың қарашасында Бейкер соғыста алған жараларынан айыққаннан кейін, жаңа құрылған Оңалту департаментінің басшысы болып тағайындалды. Департаментке бұрынғы әскери қызметшілерді бейбіт өмірге енгізу, оларға қаржы, оқу және тұрғын үймен қамтамасыз ету міндеті жүктелді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан Жаңа Зеландияға оралған маори сарбаздары сол кездегі оңалту саясатының оларға қатысты кемсітушілікке ұшырағанын көрген. Бейкер еуропалықтар (Pākehā) мен Екінші дүниежүзілік соғыстан оралған маори сарбаздарына тең қарауды қолдады және осы мақсатта маорилер үшін арнайы комитет құрды. 1954 жылы департамент Ішкі істер департаментімен біріктірілгеніне қарамастан, ол оңалту жұмысын жалғастырды. Сонымен қатар, ол 1954 жылдың қыркүйегінен 1958 жылы жүрек талмасынан қайтыс болғанға дейін Мемлекеттік қызмет комиссары болып қызмет етті.