Ресей мемлекет қайраткері және генералы Николай Репнин
Nikolai Vasilyevich Repnin
Николай Репнин: Ресейлік мемлекет қайраткері, генерал. Польша-Литва мемлекетін таратудағы маңызды рөлі, Репнин сеймі, Мачин шайқасының жеңімпазы. Тарих, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей мемлекет қайраткері және генералы (1734–1801)
Russian statesman and general (1734–1801)
Князь Николай Васильевич Репнин (Николай Васильевич Репнин; 22 наурыз 1734 [ескі стиль бойынша 11 наурыз 1734] – 24 мамыр 1801 [ескі стиль бойынша 12 мамыр 1801]) – Репнин князьды әулетінен шыққан ресейлік мемлекет қайраткері және генерал, Польша-Литва жекелеген мемлекетінің таратылуында маңызды рөл атқарды; Репнин Сеймінің жетекші тұлғасы, Мачин шайқасындағы жеңімпаз.
Prince Nikolai or Nicholas Vasilyevich Repnin (Николай Васильевич Репнин; 22 March 1734 [O. S. 11 March 1734] – 24 May 1801 [O. S. 12 May 1801]) was a Russian statesman and general from the Repnin princely family who played a key role in the dissolution of the Polish–Lithuanian Commonwealth; the leading figure in the Repnin Sejm, the victor at Maçin.
Польша билігі
Санкт-Петербургте туған, 1748 жылғы Рейн жорығы кезінде әкесі, Василий Аникитович Репнин князінің басшылығымен императорлық армияда қызмет етті, содан кейін біраз уақыт шетелде тұрып, "нақты неміс білімін" алды. Ол сондай-ақ, жеті жылдық соғысқа бағынышты рөлде қатысты. 1763 жылы император Петр III оны Пруссияға елші ретінде жіберді. Сол жылы Екатерина оны Польшаға толық өкілетті министр ретінде ауыстырды; Варшавада ол Изабелла Флемингпен романдасқан (және Адам Джерзи Чарторискидің әкесі болған) деген қауесет тарады. Польша үкіметіне Ресейдің бақылауының күшті болуына байланысты Репнин елдің іс жүзіндегі билеушісі болды, оған түрлі протестанттардың арасынан Ресейге жақын фракция құру туралы арнайы тапсырма берілді, олар католиктермен тең құқықтарға ие болуы керек еді. Репнин протестанттардың Ресейге пайдасы тигізу үшін жеткілікті маңызды емес деп есептеді; сонымен бірге, протестант қауымы императрица Екатеринаға араласпауды сұрады. Ресей мүдделерін ілгерілету үшін ол екі протестант конфедерациясын (Слюк және Торунь) құруға ынталандырды, содан кейін католик конфедерациясын (Кароль Станислав "Пани Коханку" Радзивилл басқарған Радом конфедерациясы). "Британ энциклопедиясының" он бірінші басылымында Репниннің хаттарында оның қатысуға міндетті саясаттың түрін ұнатпағаны көрсетілген. Дегенмен, ол өзінің нұсқауларын орындады және 1767-68 жылдардағы Сеймді ("Репнин Сеймі") барлық даулы мәселелерге келісім беруге мәжбүрлеу үшін түрлі шаралар қолданды. — Йозеф Анджей Залуски және Вацлав Ржевуски. Бұл конфедерацияның құрылуына тікелей себеп болды, ол іс жүзінде елшінің стратегиясын жойды.
Born in Saint Petersburg, Prince Repnin served in the Imperial Army under his father, Prince Vasily Anikitovich Repnin, during the Rhine Campaign of 1748, and subsequently resided for some time abroad, where he acquired "a thoroughly sound German education." He also participated, in a subordinate capacity, in the Seven Years' War. In 1763, Emperor Peter III sent him to Prussia as ambassador. The same year, Catherine transferred him to Poland as minister plenipotentiary; in Warsaw he was rumored to have had an affair with Izabela Fleming (and to have fathered Adam Jerzy Czartoryski). Due to the level of Russian control of the Polish government, Repnin was the effective ruler of the country, with special instructions to form a pro Russian faction from among the various Protestants, who were to receive equal rights with the Catholics. Repnin believed that the Protestants were not significant enough to benefit Russia; at the same time, the Protestant community itself petitioned Empress Catherine, requesting not to be involved. In order to further Russian interests, he encouraged the creation of two Protestant confederations (of Sluck and Toruń) and later, a Catholic one (the Radom Confederation, led by Karol Stanisław "Panie Kochanku" Radziwiłł). According to the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition, Repnin's correspondence reveals that he disliked the type of politics he was required to engage in. Nevertheless, he obeyed his instructions, and used various means to force the 1767–68 Sejm (the "Repnin Sejm") to concede all points in dispute. — Józef Andrzej Załuski and Wacław Rzewuski. The immediate result was the formation of the Bar Confederation, which practically demolished the ambassador's strategy.
Әскери мансап
Репнин Ресей-Түрік соғысында Осман империясына қарсы әскерлерді басқару үшін лауазымынан кетті. Молдавия мен Валахиядағы тәуелсіз қолбасшылықтың басында ол 1770 жылы Осман әскерінің Прут өзенін кесіп өтуіне кедергі келтірді, Ларга және Кагул шайқастарында көзге түсті, Измаил мен Килияны жаулап алды. 1771 жылы Валахиядағы жоғарғы қолбасшылыққа ие болып, Бухарестті басып алды. Бас қолбасшы Румянцевпен туындаған жанжал оны отставкаға келуге мәжбүр етті, бірақ 1774 жылы Силистрияны жаулауға және Кучук-Кайнарджи бейбіт шартына келісімдерге қатысты. 1775-1776 жылдары Репнин және оның көмекшісі Яков Булгаков Осман империясының астанасында Ресей мүдделерін қорғады. Бавария мұрагерлік соғысы басталғанда ол 30 мың сарбазды Бреслауға бастап барды, ал кейіннен Тешен конгресінде, Ресейдің толық өкілі ретінде, Австрияны Пруссиямен бейбіт келісімге келуге мәжбүр етті. Екінші түрік соғысы (1787-1792) кезінде Репнин, Александр Суворовтан кейін, Ресей қолбасшыларының ең табыстысы болды. Ол Салчияда Османдықтарды жеңіп, сераскир Хасан Пашаның әскерін толығымен жаулап алды, оны Измаилде қоршап алды және қаланы алуға дайындалып жатқанда, оның шешімсіздігіне байланысты бұл әрекетке тыйым салынды. Павел Потемкин, Самойлов және де Рибас жасаған тағы бір сәтсіз қоршаудан кейін, Григорий Александрович Потемкин тағайындаған Суворов Измаилға шабуыл жасады. 1791 жылы Потемкин зейнетке шыққаннан кейін Репнин бас қолбасшылыққа ие болып, бірден Мэчин шайқасында ұлы визирді жеңді, бұл Османлыларды Галац бейбіт шартын қабылдауға мәжбүр етті (1791 жылдың 31 шілдесі).
Repnin resigned his post to lead troops against the Ottoman Empire in the Russo Turkish War. At the head of an independent command in Moldavia and Wallachia, he prevented a large Ottoman army from crossing the Pruth (1770), distinguished himself at the actions of Larga and Kagul, and captured Izmail and Kilia. In 1771 he received the supreme command in Wallachia and occupied Bucharest. A quarrel with the commander in chief, Rumyantsev, then induced him to send in his resignation, but in 1774 he participated in the capture of Silistria and in the negotiations which led to the peace of Kuchuk Kainarji. In 1775 76 Repnin and his factotum, Yakov Bulgakov, represented Russian interests at the Porte. On the outbreak of the War of the Bavarian Succession he led 30,000 men to Breslau, and at the subsequent congress of Teschen, where he was Russian plenipotentiary, compelled Austria to make peace with Prussia. During the second Turkish war (1787 92) Repnin was, after Alexander Suvorov, the most successful of the Russian commanders. He defeated the Ottomans at Salcia, captured the whole camp of the seraskier, Hassan Pasha, shut him up in Izmail, and was preparing to reduce the place when he was forbidden to do so because of his indecisiveness at the siege (1789). After another unsuccessful siege by Pavel Potemkin, Samoylov, and de Ribas, Suvorov, appointed by Grigori Alexandrovich Potemkin, stormed Izmail. On the retirement of Potemkin in 1791, Repnin succeeded him as commander in chief, and immediately routed the grand vizier at Măcin, a victory which compelled the Ottomans to accept the truce of Galaţi (31 July 1791).
Кему жылдары
Польшаның екінші бөлінісінен кейін ол жаңадан қосылған Литва провинцияларының генерал-губернаторы болып тағайындалды, сондай-ақ Костюшко көтерілісі кезінде орыс әскерлеріне басшылық етті. Патша Павел I оны 1796 жылы фельдмаршал шеніне көтерді, ал 1798 жылы Пруссияны Франциядан бөліп, Габсбург монархиясы мен Пруссияны Бірінші Франция Республикасына қарсы біріктіру мақсатымен Берлин және Венаға дипломатиялық миссияға жіберді. Миссия сәтсіз аяқталғаннан кейін ол қызметтен босатылып, Ригада қайтыс болды. Репниннің заңсыз ұлы Иван Пнин еді, ал Адам Ержан Чарторыски Репнин мен Изабелла Флеминг арасындағы қарым-қатынастан туған деген кең таралған әңгіме болды. Репниннің заңды балалары үш қызы болды. Ол қайтыс болғаннан кейін Репнин әулетінің еркек тарабы тоқтап қалғандықтан, Александр I Репниннің немересі, князь Николай Репнин-Волконскийге Репнин атын және оның атасының елтаңбасын қабылдауға рұқсат берді.
After the Second Partition of Poland, he was made governor general of the newly acquired Lithuanian provinces, where he also commanded the Russian forces during the Kościuszko Uprising. Tsar Paul I raised him to the rank of field marshal (1796), and in 1798 sent him on a diplomatic mission to Berlin and Vienna to detach Prussia from France and unite the Habsburg monarchy and Prussia against the First French Republic. Unsuccessful, upon his return he was dismissed from service and died in Riga. Repnin had an illegitimate son, Ivan Pnin, and it was widely rumored that Adam Jerzy Czartoryski was the fruit of a liaison between Repnin and Izabela Fleming. Repnin's legitimate children were three daughters. Upon his death, as the male Repnin line became extinct, Alexander I permitted Repnin's grandson prince Nikolai Repnin Volkonsky to assume the Repnin name and his grandfather's coat of arms.