Уақыт туралы (Uaqıt turalı)

Кіріспе

Құранның 103-ші тарауы – Аль-аср (العصر, Күннің батуы, Заман, Кезең, Уақыт) – мұсылмандардың қасиетті кітабы Құранның 103-ші тарауы (сүре). Онда үш аят бар. Аль-аср сүресі – әл-Каутар мен әл-Насрдан кейінгі үшінші ең қысқа сүре, үшінші аяттағы екі сөзбен ғана әл-Наср сүресінен қысқа.

103rd chapter of the Quran

Al Asr (العصر, The Declining Day, Eventide, The Epoch, Time) is the 103rd chapter (sūrah) of the Qur’ān, the Muslim holy book. It contains three āyāt or verses. Surat al ‘Asr is the third shortest chapter after Al Kawthar and Al Nasr, being shorter than Al Nasr by only two words in the 3rd verse.۝ By the afternoon;
۝ verily man employeth himself in that which will prove of loss:
۝ except those who believe, and do that which is right; and who mutually recommend the truth, and mutually recommend perseverance unto each other. Summary
1 2 Men generally seek for gain and find loss
3 The righteous, however, are the exception to this rule

Text and meaning
Text and transliteration
Hafs from Aasim ibn Abi al Najud
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ۝

Bismi l lāhi r raḥmāni r raḥīm(i)

وَٱلْعَصْرِ ۝١

¹ Wal‘aṣr(i)

إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لَفِى خُسْرٍ ۝٢

² ’innal ’insāna lafī khusr(in)

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْحَقِّ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ ۝٣

³ ’il la l lzīna ’āmanū wa‘amilu ṣ ṣāliḥāti watawāṣaw bilḥaq qi watawāṣaw biṣ ṣabr(i)

Warsh from Nafiʽ al Madani
بِسۡمِ اِ۬للَّهِ اِ۬لرَّحۡمَٰنِ اِ۬لرَّحِيمِ ۝

Bismi l lāhi r raḥmāni r raḥīm(i)

وَالۡعَصۡرِ ۝١

¹ Wal‘aṣr(i)

²

إِلَّا اَ۬لَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ اَ۬لصَّٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوۡا۟ بِالۡحَقِّ وَتَوَاصَوۡا۟ بِالصَّبْرِ ۝٣

³ ’il la l lazīna ’āmanū wa‘amilu ṣ ṣāliḥāti watawāṣaw bilḥaq qi watawāṣaw biṣ ṣabr(i)

Meaning

By Al 'Asr (the time). Verily! Man is in loss,

Except those who believe (in Islamic Monotheism) and do righteous good deeds, and recommend one another to the truth (i. e. order one another to perform all kinds of good deeds (Al Ma'ruf) which Allah has ordained, and abstain from all kinds of sins and evil deeds (Al Munkar) which Allah has forbidden), and recommend one another to patience (for the sufferings, harms, and injuries which one may encounter in Allah's Cause during preaching His religion of Islamic Monotheism or Jihad, etc.). By time,

Indeed, mankind is in loss,

Except for those who have believed and done righteous deeds and advised each other to truth and advised each other to patience. By (the Token of) Time (through the ages),

Verily Man is in loss,

Except such as have Faith, and do righteous deeds, and (join together) in the mutual teaching of Truth, and of Patience and Constancy. By the declining day,

Lo! man is a state of loss,

Save those who believe and do good works, and exhort one another to truth and exhort one another to endurance. Timing and contextual background of revelation
Regarding the timing and contextual background of the revelation (asbāb al nuzūl''), it is an earlier "Meccan surah", which means it is believed to have been revealed in Mecca, instead of later in Medina. According to some, it follows sūrah 94 in the chronological order of the Quran.

Шын мәнінде, адам баласы зиянға ұшырайды.

Тек иман келтіріп, ізгі амалдар жасағандар, бір-біріне шындықты насихаттап, сабырға шақырғандар ғана құтылады.

Уақытпен серттестік! Әрине, адам баласы зиянға ұшырайды.

Тек иман келтіріп, ізгі амалдар жасағандар, бір-біріне шындықты үйреткендер және сабырға шақырғандар ғана құтылады.

Күннің батуымен серттестік!

Шын мәнінде, адам баласы зиянға ұшырайды.

Тек иман келтіріп, ізгі амалдар жасағандар, бір-біріне шындықты насихаттап, бір-біріне сабыр мен шыдамдылықты үйреткендер ғана (құтылады).

Аянның уақыты мен контексттік негізі

Аянның уақыты мен контексттік негізіне қатысты (асбаб әл-нузуль), бұл ертеректегі «Мекке сүресі», яғни ол Мединада емес, Меккеде аяты түскен деп есептеледі. Кейбір пікірлерге сәйкес, ол Құранның хронологиялық реті бойынша 94-ші сүреден кейін келеді.

Маңыздылық

Бұл сүре барлық белгілі классикалық және заманауи ислам ғалымдары, соның ішінде Имам Шафиғи, Ибн Катир, Исрар Ахмет және Фархат Хашми бойынша, Құранның толық мазмұнының қысқаша түйіні болып саналады. Дәстүрлі түсіндіруші Ибн Катир бұл сүренің мүмінге уақытты бекер шашыратпау туралы ескерту екенін, әйтпесе олар ұятқа қалуы немесе тіпті құрып кетуі мүмкін дейді. Имам Шафиғи, исламның фақиһы және дәстүрлі ғалымы, егер Алла Тағала осы сүрені ғана түсірген болса, ол бүкіл адамзатты дұрыс жолға салу үшін жеткілікті болар еді деп есептеді. Бұл сүре Құранның өзекті мәнін қамтиды. Сондықтан Имам Шафиғи, егер адам оның нұсқауымен өмір сүрсе, онда адамзат өмірде сәттілікке жете алады деп мәлімдейді. Құранның заманауи түсіндірушісі Сайыд Құтб бұл сүренің ислами көзқарас негізінде адам өмірі үшін толыққанды жүйе құрастыратынын айтады. Оның пікірінше, бұл сүре сенімнің негізгі ұғымын оның толыққанды контекстінде ең айқын және қысқаша түрінде анықтайды. Ол адамзаттың жоғалған және қираған жағдайына қарап қатты қайғыға батып, мұсылмандар мен мұсылман емес адамдарды сынап, әсіресе адамзаттың Алланың берген игілігінен бас тартатынына куә болады. Ол осы сүренің ерте мұсылмандарды ұлылыққа жеткізгенін және оған ілескендерге де адамзат тарихының ұзақ жылдарында көмектесе алатынына сенімді. Оның айтуынша, ертедегі арабтар мұндай сүрелерге құмарланып, Арабия шекарасын бұзып, адамзатты құтқару үшін ынтамен жұмыс істеді. Әл-Табарани: адамзат жолдан адасып қалғанда, үшінші аяттағы формулаға және төрт принципке/шартқа оралып, өзін қайта жаңарта алады. Біз осы төрт принциптің физикалық және рухани деңгейде қалай жұмыс істейтінін көрдік. Бұл Пайғамбарымыздың (с.ғ.с.) сахабаларының Исламның негізгі хабарына бейжай қарамауының себебі болуы мүмкін. Сондықтан олар бір-бірімен кездесіп, біріне-бірі "Аль-Аср" сүресін оқып, амандасқанша тараспайтын еді.

This sura is considered the summary of whole Quran by almost all notable classical and modern Islamic scholars including Imam Shafi, Ibn Kathir, Israr Ahmed and Farhat Hashmi. Ibn Kathir, a traditional exegete, holds that this sura is a warning to believers not to waste time or they could be humiliated or even ruined. Imam Shafi, a jurist and traditional scholar of Islam, held that if God had only revealed this surah it would have been sufficient for the guidance of all humankind. It summarized the very essence of the Qur'anic message. Thus, Imam Shafi’i asserts that if one followed its counsel, it was enough for humankind to achieve success in life. Sayyid Qutb, a modern exegete of the Qur'an, asserts that this surah outlines a complete system for human life based on an Islamic viewpoint. He says that it defines, in the clearest and most concise form, the basic concept of faith in the context of its comprehensive reality. He further says that he is gravely shocked to see the loss and ruin in which humanity finds itself. He is critical of Muslims and non Muslims and particularly witnessing that humankind is turning away from the goodness that God has bestowed upon it. He is confident that the guidance of this surah is what made the early Muslim great as it can do for those that follow it in the long history of humanity. He says that once the early Arabs were aroused by such surahs, they quickly burst the bounds of Arabia and zealously worked toward the salvation of humanity. Al Tabarani: when humankind finds itself at a loss; it can revive itself by returning to the formula provided by the third verse and the four principles/conditions, which are adhered to as a foundation. We saw how these four principles operated on both physical and spiritual levels. This is probably the reason why the companions of the Prophet did not want to become heedless of the foundational message of Islam. Consequently, they used to meet one another and only depart until one of them recited surat Al Asr to the other and they bid peace upon one another.