Ритмдік жаттығулар және музыкалық негіздер

Кіріспе

Ритм жаттығулары
музыкалық негіздер

Барабанды орындау өнерінде, перкуссиялық музыканың бір түрінде, барабан негіздері – бұл кеңейтілген және күрделі барабан орындау үлгілерінің негізін құрайтын салыстырмалы түрде шағын үлгілердің бірі. "Барабан негізі" термині ең көп далалық барабанның түрлі формаларымен байланысты, онда барабан маңызды рөл атқарады. Бұл контексте "негіз" сөзі "бастапқы" ғана емес, сонымен қатар "фундаменталды" мағынаны білдіреді. Осы барабан орындау дәстүрі әскери барабаннан бастау алады және жауынгерлік музыканың маңызды бөлігі болып табылады.

Анықтама

Барабанның негізгі соққыларының нақты анықтамасы бар, тіпті осы соққыларды ұстанатын барабаншылар қауымдастықтарында да. RudimentalDrumming.com оны "үйлесімділікті зерттеу" деп анықтайды. Percussive Arts Society оны барабанды үйренудің ерекше әдісі деп түсіндіреді – бастапқы соққылардан басталып, осы соққыларды жаттығу арқылы жылдамдық пен күрделілікті біртіндеп арттыру. Camp Duty Update барабанның негізгі соққысын белгілі бір ырғақ, белгілі бір соғу тәсілі, белгілі бір динамикалық құрылым (акценттер) және белгілі бір атаулары бар әскери шақырудан алынған үзінді ретінде анықтайды. Encyclopedia Rudimentia негізгі соққыны қысқа соққылар тізбегі ретінде анықтайды, Джон Пратттың "барабанның негізі – соққылар" деген логикасын қолдана отырып, төрт негізгі барабан соққысына сілтеме жасайды.

Тарих

Шығармашылықтың бастауын швейцариялық сарбаздардың ұзақ сапты қаруларына дейін баруға болады. Тығыз қатарда найза қолдану үшін үлкен үйлесімділік қажет болды. Табордың дыбысы темпті белгілеу және ерекше барабан ритмдері арқылы бұйрықтарды беру үшін қолданылды. Осы барабан ритмдері шүмерек барабанының негізгі элементтеріне айналды.

Швейцария

Алғашқы сыбызғы мен барабанның бастапқы үлгісі жиі 1386 жылғы Семпах шайқасында швейцариялық әскерилермен байланыстырылады. Дегенмен, швейцариялықтар 1315 жылы Моргартон шайқасында барабандарды қолданғандығына дәлелдер бар. Бастапқыда швейцариялық элементтер француз жүйесіне зор әсер етті, ал ол өз кезегінде көптеген басқа элементтік жүйелердің негізі болды. Швейцария екі ерекше элементтік мәдениетті қалыптастырды: Цюрих, Вале және Женевада кең таралған швейцариялық Ордоннанц Троммель және Базель нұсқасы немесе Базель Троммельн. Базель Троммельн элементтері, швейцариялық Ордоннанц Троммельден өзгеше, Фриц Бергердің «Das Basler Trommeln, Werden und Wesen» және «Базель барабандарын оқытушысы» басылымдары мен 1930 жылдары АҚШ-қа жасаған саяхаттарының арқасында Швейцариядан тыс жерлерде кеңінен танылып, қолданылады. Оның шәкірті Альфонс Гридер Солтүстік Америкада Базель стиліндегі барабанды көп жылдар бойы насихаттады. Француз кәсіби барабаншылары 17 және 18 ғасырларда корольдің құрметті сақшыларының құрамына кірді. 1754 жылы «Instruction pour les Tambours» жарық көрді, ол оқылған барабан нотациясымен белгілі бір ұлттық міндетті кодификациялаған ең алғашқы әскери барабан нұсқаулықтарының бірі болды. Бұл өнер Наполеон I билігі тұсында жетілдірілді. Француз биі «Le Rigodon» қазіргі заманғы элементтік барабанның негізгі тастарының бірі болып табылады. Кастнердің 1848 жылғы «Manuel Général de Musique Militaire a L’Usage des Armées Françaises» еңбегі 17 ғасырдан бастап қолданылған элементтік сигналдарды егжей-тегжейлі сипаттайды және оның 19 ғасырдың ортасындағы заманауи қолданысына дейінгі өзгерістерді көрсетеді, француз барабанның күрделілігі уақыт өте келе едәуір артқандығын көрсетеді. 1870 мен 1900 жылдар аралығында кем дегенде 5 француз әскери оқулығы пайда болды, олар 1870 жылғы Феликс Карноның «École du Tambour» және 1885 жылғы Н. Питаның «Méthode de Tambour» еңбектерімен басталды, содан кейін Х. Брутин (1889), Теофил Дюро (1895) және Э. Ревелье (1897) оларды қатаң түрде сақтап, кеңейтті. 20 ғасырда ол 1901 жылы өзінің «Méthode de Tambour» еңбегін жариялады. Роберт Турттің «Méthode de Tambour et Caisse Claire d’Orchestre» 1946 жылы жарық көрді және 34 элементтің іріктемесін, классикалық француз әскери шақыруларын Николай Римский-Корсаковтың «Шехерезада» және Морис Равельдің «Болеро» сияқты кең таралған оркестрлік үзінділерді зерттеумен біріктірді. Француз жүйесі күрделі және кең, оның ауқымы бойынша швейцариялық, американдық және шотланд жүйелері ғана бәсекелеседі. 20 ғасырдың ортасынан бастап 70-тен астам элементтік вариациялардың тарихи каталогынан 30-дан 34-ке дейін элементтік элементтер оқытылды.

The earliest instance of rudimental fife and drum is often cited as the Swiss military at the battle of Sempach in 1386. There is evidence, however, that the Swiss were already using drums in battle in 1315 at the Battle of Morgarten. Initially, Swiss rudiments were very influential to the French system, which in turn was the basis for many other rudimental systems. Switzerland produced two distinct rudimental cultures, the wider Swiss Ordonnanz Trommel practiced in Zurich, Valais, and Geneva, and the Basel version or Basler Trommeln. The Basler Trommeln rudiments, in contrast to the Swiss Ordonnanz Trommel, are much more widely known and practiced outside of Switzerland due to Fritz Berger's publications, Das Basler Trommeln, Werden und Wesen and Instructor for Basle Drumming, and travels to the United States in the 1930s. His student Alfons Grieder continued to promote Basel style drumming in North America for many years. French professional drummers became part of the king's honor guard in the 17th and 18th centuries. In 1754 vertical align=sup published Instruction pour les Tambours, which was one of the earliest military drum manuals to codify a specific national duty in legible drum notation. The craft was improved during the reign of Napoleon I. The French dance known as Le Rigodon is one of the cornerstones of modern rudimental drumming. Kastner's Manuel Général de Musique Militaire a L’Usage des Armées Françaises from 1848 details the rudimental signals starting as far back as the 17th century and works up through the variations to his contemporary mid 19th century usage, showing that the complexity of French drumming increased significantly over time. At least 5 French military manuals appeared between 1870 and 1900, beginning with Félix Carnaud's École du Tambour from 1870 and N. Pita's Methode de Tambour from 1885, followed closely and expanded upon by H. Broutin (1889), Théophile Dureau (1895), and E. Reveillé (1897). In the 20th century, vertical align=sup published his Méthode de Tambour in 1901. Robert Tourte's Méthode de Tambour et Caisse Claire d'Orchestre was published in 1946 and combined a selection of 34 rudiments and the classic French military calls with studies of common orchestral excerpts such as Nikolai Rimsky Korsakov's Scheherezade and Maurice Ravel's Bolero. The French system is complex and expansive, rivaled in scope only by the Swiss, American, and Scottish systems. Between 30 and 34 rudiments have normally been taught from the mid 20th century onward, from a historical catalog of over 70 rudiment variations.

Испан тілі

Испания 1761 жылға дейін жазылған, "Токес де Гера" басылымы арқылы құжатталған өзінің қарапайым сигналдау жүйесін пайдаланды. Көбінесе жеке соққылардан тұратын бұл жүйе өте төменгі деңгейдегі, бар болғаны сегіз-онға жуық аталымы бар үлгілерден құралған.

Италиялық

Италия түбегінде 1400 жылдардан бері сыбызғы мен барабан дәстүрі болған. 19 ғасырда кем дегенде 3 ерекше барабан стилі қолданылды: Австрия империясына жақын солтүстік аймақтарда австриялық стильдегі барабан, Сардиния, Пьемонт және Папалық штаттарда орталық итальян стилі, ал Неаполь мен Сицилияда оңтүстік стилі. 1870 жылдары Италия Корольдігі біріккен кезде орталық итальян стилі австриялық немесе сицилиялық стильге қарағанда жалпыитальяндық барабан стилі ретінде қабылданды.

Неміс тілі

Еуропаның неміс тілді аймақтары, тарихи түрде Пруссия деп белгілі, 18-шы ғасырдың соңына қарай өзінің ерекше бастапқы жүйесін дамытты, бұл туралы Виттведің 1777 жылғы «Kurze Anweisung zum Trommel Spiel» басылымы куәлік етеді. Бұл жүйеде оң қол басым болды және «druckruf» және «doppelwirbel» сияқты шамамен 14 стандартты элементтерді қамтыды. Пруссияның барабан ойнау стилі Баварияның аймақтық практикасынан ерекшеленді, Бавария қазіргі Германияның бір бөлігі болғанына қарамастан. Бұл стиль Ганноверде де қолданылмады, себебі ол ұзақ уақыт бойы Ұлыбритания империясының құрамында болды және британдық барабан ойнау үлгілерін пайдаланды.

Швед тілі

Швеция 1528 жылдан бері әскери жалақы тізімінде барабаншыларды ұстаған. Швед барабаншылық стилінің өзгеше ерекшеліктері мен ырғақты түсіндірулері бар, бірақ ол француз және пруссиялық мектептерден күшті ықпал алған. Алғашқы жазбаша нұсқаулық 1836 жылға дейін жазылған, ал стилі 20 ғасырға дейін көбінесе өзгеріссіз сақталды. 1960 жылдардан кейін стандартты әскери музыкадағы барабандық партиялар бұрынғы нұсқаларымен салыстырғанда қарапайымдатылды.

Нидерланд тілі

Нидерландтың әскери дәстүрі ерекше элементарлы жүйеге ие. Барабаншылардың 1570 жылдан бері әскери шараларға қатысқандығы мәлім. Әскери бөлімдер барабаншыларға өз қолбасшыларының бюджетінен 1688 жылға дейін жалақы төлеген, ал содан кейін әскерилер музыканттарға тікелей төлем жасауды бастады. "Тату" термині, барабан корпусының жиыны және стандартты лагерьтік міндеттің сигналы, голландтық "Taptoe" Tamboers сөзінен шыққан. Оқулықтар 1809 жылға дейін, "Over Het Tromslaan – Met Marschen En Andere Muziekstukken Voor Den Trom" басылымымен қатар, жазылған, онда негізгі орамдар мен бірнеше әскери сигналдар көрсетілген. 1815 жылы жарық көрген "Корольдік Нидерланд Армиясы үшін Марштар мен Сигналдар" кітабында 9 негізгі элементарлы техника көрсетілген. 1800-жылдардың соңы мен 1900-жылдардың басында бірнеше оқулықтар белгілі болды, мысалы, 1893 жылғы "Voorschrift voor den seargent of korporaaltamboer", 1896 жылғы "Tamboers en Hoornblazersschool" және 1901 жылғы "Tamboers en Hoornblazersschool". 1930 жылдары жүйе жеңілдетіліп, көптеген әшекейлер алынып тасталды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1945 және 1946 жылдары жүйе қайтадан жаңартылды. Қазіргі таңда тек голланд теңізшілері ғана ресми әскери дәстүрді белсенді түрде сақтап келеді, сонымен қатар бірнеше азаматтық топтар да бар. Қазіргі уақытта бар болғаны 14 голландтық элементарлы техникасы бар.

Ресей

Орыс барабандары бастапқыда басқа елдердің барабан соғуын үлгі алу үшін шетелден әкелінді. 17 ғасырда голланд барабан соғуы тікелей қолданылды. Бұл, Петр I билігінде 18 ғасырда, ерекше орыс стилінің қалыптасуына жол ашты. Императорлық Ресейдің әскери бөлімдері 1909 жылы барабаншыларды қолдануды тоқтатты, бірақ КСРО 1920 жылдары әскери барабанды қайта енгізді. Ресейде барабан соғудың негізгі үлгілеріне арналған нақты атаулар немесе белгілі бір соғу тәсілдері жоқ, бірақ әскери музыкада әртүрлі ұзындықтағы роллдер мен руфтар кездеседі. Жастар пионер ұйымдары қарапайым әскери сигналдарды пайдаланады, алайда осы ұйымдарда оқытылатын негізгі қадамдар американдық терминологияны қолданады.

Британдықтар

Британдық бастапқы нұсқаулықтар 1634 жылға дейін, Томас Фишердің "Соғысқа қатысты нұсқаулар немесе солдаттың тәжірибесі" атты еңбегі жарық көрген кезде пайда болды, онда кем дегенде 4 руф негізіндегі бастапқы элементтер көрсетілген. 1760 жылы Спенсердің "Барабаншыға нұсқаушы" атты толыққанды нұсқаулығы жарық көрді. Британдық әскери барабаншылар 1770 жылдары, Америка революциясы кезінде Америка колонияларына экспортталған еді. Автор аты-жөні көрсетілмеген "Жас барабаншыға көмекші" кітабы шамамен 1780 жылы жарық көрді және Атлант мұхитының екі жағында да ықпалды кітап болып танылды. Британдық жүйені 19 ғасырда Сэмюэл Поттер 1817 жылы "Барабан қағу өнері" атты кітабы арқылы одан әрі жетілдірді. 18 ғасырда барабаншылардың формасы әскери бөлімнің қалған бөлігінен кері түсті, бірақ 1812 жылғы соғыстан кейін, және Сэмюэл Поттер қызмет еткен кезеңде, олардың формасы соғыста ерекше көзге түспеу үшін стандартты түс схемасына ауыстырылды. Сэмюэлдің ұлы, белгілі аспап жасаушы Генри Поттер, кейіннен "Рұқсат етілген сержант барабаншысының нұсқаулығы" атты жаңартылған барабан нұсқаулығын жариялады. 1887 жылы Соғыс министрлігі Армияның жаяу әскер бөлімшесі үшін "Барабан мен флейта міндеттері" кітабын жариялады, бұл 17 соққылы роллді көрсететін 20 ғасырға дейінгі сирек басылымдардың бірі. Қазіргі уақытта британдық әскердегі әрбір жаяу әскер батальонында, ирландиялық, шотландтық және жеңіл атқыштар батальондарынан басқа, бастапқы барабандар корпусы бар, олар өздерінің шотланд барабаншылығы стилімен және құбырлы оркестрлерімен танымал.

Шотландия тілі

Шотландияның барабан мен флейта сигналдары (ағылшын тілінен айқын ерекшеленетіндері) кем дегенде 17 ғасырға дейін, ағылшыздар оларды "Шотландиялық міндеттеме" деп атаған кезге дейін жетеді. Ескі шотландтық шақырулар ағылшын тіліндегідей бастапқы үлгілер мен барабандық идиомаларды қолданған, бірақ кейінірек құбырлы топ барабандары қолданатын ерекше, жылдам қиылысқан үштік аралас ырғақтан гөрі, сәл өзгеше барабандық аранжировкалар мен флейта әуендерін ұсынды. "Ана мен үш лагерьге" әдетте сүйемелдейтін "Scotch Reveille" осы пішіндегі "Scotch Reveilly"-ден немесе кем дегенде одан шабыттанды. Шотландияның қазіргі түріндегі құбырлы топтарды 1830 жылдары британдық армия құрды. Шотландтық кландардан құралған британдық полктер өздерінің тәуелсіз мәдениетін қайта жаңғырту үшін әскери барабандарды таулы аймақтың сырнайларымен және килттерімен біріктірді. Барабанның элементтері британдық және еуропалық көздерден бірнеше ғасыр бұрын қолданылған сырнай идиомасына сәйкес келу үшін өзгертілді. Құбырлы топтар мен олардың стильдік ерекше барабаншылары алғаш рет Қырым соғысы кезінде кеңінен қолданылды. Олар Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін шайқастың белсенді бөлігі болды, содан кейін рәсімдік рөлге ие болды. Қазіргі уақытта достастық елдері мен бұрынғы британдық колониялардағы құбырлы топтарда швейцариялық, француз және американдық гибридтік барабанның, сондай-ақ дәстүрлі шотландтық ырғақтардың ықпалымен 60-75-ке жуық шотландтық үлгілер орындалады.

Америка

Америкалық үлдір барабанының стандартты тізімін ресмилеуге көптеген тырастықтар жасалды. Америкалық барабан ойнауды ресми түрде ұйымдастырған алғашқы жарияланым – Фридрих Вильгельм фон Штубеннің Вэлли Фордждағы еңбегі болды. Ол лагерьтік сигналдарды Джордж Вашингтон әскерлері үшін әскери тәжірибелер жөніндегі жалпы нұсқаулыққа, 1778–79 жылдары жазылған «көк кітапқа» енгізді, бірақ барабан бөлімдері мәтінде келтірілген. Американың алғашқы үлдірлік оқулығы, нотациядағы үлдірлік жаттығуларды жазған, 1778 жылғы «Революциялық соғыс барабаншылары кітабы» болды, онда 20 жаттығу, сондай-ақ «Вэлли Фордж» сияқты «барабан соғулары» көрсетілген. 1797 жылы Бен Кларктың әскери барабан ойнау жөніндегі нұсқаулығы және 1810 жылы Дэвид Хазелтиннің «Жауынгерлік музыка нұсқаушысы» жарық көрді. Чарльз Стюарт Эшворт 1812 жылы қысқа барабан жаттығуларын «Үлдірлер» деп атаған алғашқы адам болды. 1812 мен 1860 жылдар аралығында Чарльз Роббинс (1812), Румрилл мен Холтон (1817), Альван Робинсон (1818), Леви Ловеринг (1819) және Джордж Клайнеханс (1853) авторларының бірнеше маңызды нұсқаулықтары жарық көрді. Америка Азамат соғысы кезінде Элиас Хоу (1861), Кич, Бурдит және Кассиди (1861), Брюс және Эммет (1862), Х. С. Харт (1862), Симпсон және Кентербери (1862), Уильям Невинс (1864) авторларының бірқатар нұсқаулықтары пайда болды. Генерал-адъютант Сэмюэл Купердің 1861 жылғы жалпы әскери нұсқаулығында да үлдірлік барабан ойнауға арналған шағын бөлім болды, бірақ өте қарапайым түрде, сондай-ақ бригадир генерал Силас Кейсидің 1862 жылғы тактикалық нұсқаулығында. Гарднер А. Струб 1870 жылы Азамат соғысы тәжірибесінің маңызды жиынтығын жариялады. Азамат соғысы мен 20 ғасыр аралығында, фифтер мен барабандар ресми сигналдар үшін кернейлердің пайдасына тоқтатылды, бірақ әскери музыка рәсімдік мақсаттар үшін оқытылып, тәжірибеге енгізіле берді. Джон Филип Соуза 1886 жылы нұсқаулық шығарды, кейіннен АҚШ Армиясы оны бірнеше рет қайта қарады. Уолтер Смит 1897 жылы Армия және Әскери-теңіз күштері үшін нұсқаулық шығарды, бірақ ол Теңіз жаяу әскерінің оркестрінің жетекшісі болды. 1912 жылы, Струбтың сабақтарынан 42 жыл өткен соң, Гарри Боуэр өзінің кітабында «Гарри А. Боуэрдің барабандар, қоңыраулар, ксилофон және тимпаниге арналған жүйесі» әскери үлдірлерін «көне», «ескі үлгі» және «ескі стильдегі соққылар, орамалар және әшекейлер» деп атады, оларды әскери дыбысын еске түсіргенде ғана ойнау керек. Боуэр кітабы 19 ғасырдың бірнеше бәсекелес нұсқаулықтарынан алынған көптеген үлдірлердің бірнеше бәсекелес нұсқаларын ұсынады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде В. Ф. Сафранек 1916 жылы (Смиттың 1897 жылғы еңбегіне негізделген) нұсқаулық шығарды, ал Карл Э. Гарднер 1918 жылы тағы бірін шығарды. Санфорд Мөллер 1925 жылы жазған кітабында тізім келтірді, бұл кітаптар азаматтық барабаншыларға арналған сирек кітаптардың бірі. Моеллер әдісі әскери барабан техникасы мен үлдірлерінің «көне» дәстүрлеріне оралуды ұсынды. Үлдірлік барабаншылардың ұлттық қауымдастығы, Джордж Лоуренс Стоун мен Уильям Ф. Людвиг ағаны қамтитын, үлдірлік барабан ойнауды насихаттау үшін құрылған ұйым, 1933 жылы Стандартты NARD 26 құрастыру үшін 13 негізгі үлдірдің тізімін және 13 қосымша үлдірдің екінші жиынтығын ұйымдастырды. Бұл негізінен Струбтың 1870 жылғы 25 үлдіріне негізделген, оған бір ғана қосымша – бір соққылы ролик қосылған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Соғыс департаменті 1940 жылғы ТМ 20–250 Далалық музыканың техникалық нұсқаулығын қолданды, бұл Смит пен Сафранекке айқын ұқсады. Теңіз жауынгерлерінің құрамында Соузаның үлгісіне ұқсас, бірақ 1942 жылы жаңартылған, барабаншылар, кернейшілер және фейстерлерге арналған нұсқаулық болды. Кейінгі 20 ғасырда Чарльз Уилкоксон, «All American Drummer» және «Modern Rudimental Swing Solos» атты кітаптардың авторы, және Алан Доусон сияқты ұстаздардың «Rudimental Ritual» атты шығармалары пайда болды. Drum Corps International 1971 жылы Солтүстік Американың түкпір-түкпірінен барабан корпустарын біріктіріп, бәсекеге қатысу үшін құрылды, олардың кейбіреулері 1930 немесе 1940 жылдардан бері жұмыс істеп келді (басқалары 1960 жылдардың ортасында құрылған). Бастапқыда барабаншылар дәстүрлі американдық әскери және NARD репертуарынан бастапқы сөздіктер жинағын кеңейтіп, швейцарлық және гибридтік үлдірлерді қосты. 1984 жылы Джей Ванамакер бастаған перкуссивтік өнер қоғамы комитеті NARD 26 қайта ұйымдастырды және қайта түсіндірді және тағы 14 қосып, қазіргі 40 халықаралық үлдір барабанының тізімін құрады. 1990 жылдардың басынан бастап, үлдірлік оқыту гибридтік үлдірлерге ауырлық салмақ қойды. Эдвард Фрейтагтың 1993 жылғы «Үлдірлік асханасы» және Деннис Делусияның 1995 жылғы «Перкуссиялық талқылауы» гибридтік үлдірлерді оқытуға арналған маңызды еңбектер болды. Бұл үрдіс 21 ғасырда Джон Вутонның 2010 жылғы «Үлдірлік емдеулер», Билл Бахманның 2010 жылғы «Үлдірлік логикасы» және Райан Блумның 2019 жылғы «Encyclopedia Rudimentia» гибридтік корпус стиліндегі үлдірлерге, сондай-ақ ескі стандарттарға ерекше назар аудара отырып жалғасты.

Many attempts at formalizing a standard list of American snare drum rudiments have been made. The first publication to formally organize American drumming was by Friedrich Wilhelm von Steuben at Valley Forge. He included camp duty signals in his general manual on military practices for George Washington’s troops, the “blue book” written in 1778–79, though the drum parts were listed in prose. The first America rudimental manual to have prescribed rudimental exercises in notation was A Revolutionary War Drummers Book, also from 1778, which displayed 20 exercises that can be taken as rudiments as well as "drum beatings" such as the piece Valley Forg [sic]. This was followed by Ben Clark's manual on military drumming in 1797 and David Hazeltine's book Instructor in Martial Music in 1810. Charles Stewart Ashworth was the first person to actually label short drum exercises as "Rudiments" in 1812. Several more manuals of note were printed between 1812 and 1860, including those by Charles Robbins (1812), Rumrille and Holton (1817), Alvan Robinson (1818), Levi Lovering (1819), and George Klinehanse (1853). A number of manuals next appeared during the American Civil War, including those by Elias Howe (1861), Keach, Burditt, and Cassidy (1861), Bruce and Emmett (1862), H. C. Hart (1862), Simpson and Canterbury (1862), William Nevins (1864). Adjutant General Samuel Cooper's general military manual of 1861 also contained a small section on rudimental drumming, but in a very simplified form, as did Brigadier General Silas Casey’s tactics manual of 1862. Gardiner A. Strube published his influential distillation of Civil War practices in 1870. Between the Civil War and the 20th century, Fifes and Drums were phased out in favor of bugles for official signals, though military music continued to be taught and practiced for ceremonial purposes. John Philip Sousa produced a manual in 1886 that would later be revised several times by the U. S. Army. Walter Smith also produced a manual in 1897 for the Army and Navy, though he was a bandleader in the Marines. In 1912, just 42 years after Strube's Lessons, Harry Bower, in his book The Harry A. Bower System for Drums Bells Xylophone and Tympani, calls the military rudiments "ancient," "old fashioned," and "old style beats, rolls, and flourishes," to be played only when emulating a military sound. The Bower book offers several competing versions of many rudiments taken from multiple competing 19th century manuals. During World War I, V. F. Safranek published a manual in 1916 (based on Smith's 1897 work), while Carl E. Gardner released another in 1918. Sanford Moeller put a list in his 1925 book, which is one of the few books here intended for civilian drummers. The Moeller method advocated for a return to the "ancient" traditions of military drumming technique and rudiments. The National Association of Rudimental Drummers, an organization established to promote rudimental drumming that included George Lawrence Stone and William F. Ludwig, Sr., organized a list of 13 essential rudiments and second set of 13 additional rudiments to form the Standard NARD 26 in 1933. This was largely based on Strube's 25 rudiments from 1870, with a single addition, the single stroke roll. During World War II, the War Department used a manual from 1940, TM 20–250 Field Music Technical Manual, that clearly echoes Smith and Safranek. The Marine Corps had a competing manual, essentially mirroring Sousa but updated in 1942, Manual for Drummers, Trumpeters, and Fifers. Later in the 20th century there were several notable variations and extensions of rudimental drumming from teachers like Charles Wilcoxon, author of All American Drummer and Modern Rudimental Swing Solos, and Alan Dawson, whose "Rudimental Ritual" was popular at Berklee College of Music in the 1970s. Drum Corps International was founded in 1971 bringing together drum corps from around North America to compete, some of which had been in existence since the 1930s or 1940s (though many others were formed as late as the mid 1960s). From the outset, the drummers steadily expanded the rudimental vocabulary from the traditional American military and NARD repertoire to include Swiss rudiments as well as Hybrid rudiments that combined elements of multiple unrelated rudiments into new, more complex patterns. In 1984, a Percussive Arts Society committee led by Jay Wanamaker reorganized, and reinterpreted, the NARD 26 and added another 14 to form the current 40 International Snare Drum Rudiments. Beginning in the early 1990s, rudimental instruction began to focus heavily on hybrid rudiments. Edward Freytag's 1993 Rudimental Cookbook and Dennis Delucia's 1995 Percussion Discussion both feature significant hybrid rudiment instruction. This trend continued into the 21st century with John Wooton's 2010 Rudimental Remedies, Bill Bachman's 2010 Rudimental Logic, and Ryan Bloom's 2019 Encyclopedia Rudimentia
significantly focusing on hybrid corps style rudiments as well as older standards.

Қазіргі күн

XXI ғасырда төрт негізгі барабан тарту мәдениеті бар: швейцариялық Базлер барабандары, шотландтық құбыр барабандары, ағылшын-американдық ежелгі барабандар және американдық заманауи барабандар (немесе DCI гибридті барабандары). Басқа ұйымдастырылған бастапқы жүйелерге француз, голланд, неміс (пруссиялық), бавариялық, австро-венгр, итальяндық, бельгиялық, швейцариялық Ордоннанц Троммель (Базель емес, Швейцариядан тыс жерлерде толыққанды түсінілмейді) және Бахоарагонес жүйелері кіреді, олар өз елдерінде әлі де шағын көлемде зерттеледі және орындалады. Сонымен қатар, осыған ұқсас жойылған сицилиялық жүйе де бар. Дегенмен, қосымша 14 элементтің сегізін ғана (стандарттық 26-да кездеспейтін) шетелдік деп санауға болады немесе олар американдық әскери нұсқаулықтарында Страубеден бұрын кездеспеген. Бұл сегіз дәстүрлі емес элементтің тек екеуінің ғана швейцариялық тегі бар. Еуропаның неміс тілді аймақтарында Клаус Гесслер және Percussion Creativ жетекшілігімен бастапқы тәжірибені қайта қарау және француздық және Базель жүйелерін кейбір заманауи американдық элементтермен біріктіріп, 42 элементтен тұратын біртұтас Рудименталды кодекс құру қозғалысы пайда болды. Рудименталды кодекс ЮНЕСКО-ға материалдық емес мәдени мұра ретінде ұсынылды.

Бір штрихті

Соққы – бір соққылық дыбыстың орындалуы. Негізгі соққылардың төртеуі бар.

Екі рет соққы

Екі рет соғу – бір қолмен орындалған екі жеке соққыдан тұрады (оң-оң немесе сол-сол).

Диддл

Диддл – бұл ағымдағы темпте орындалатын екі рет соғылатын нота. Мысалы, егер он алтыншы нотадан тұратын бөлім ойналса, онда сол бөлімдегі диддлдер де он алтыншы ноталардан құралады.

Парадидл

Парадидл екі жеке соққыдан және одан кейін екі бірдей соққыдан тұрады, яғни RLRR немесе LRLL. Жеке жалынды диірмен – американдық ойнаудағы ең көп таралған диірмен соққысының түрі. (lrL немесе rlR). Шотландия түтікшілер тобының барабаншыларында сүйреу – жалыннан тұрады, онда безендіру нотасы "deadstick" (стаккато нотасы) ретінде орындалады.

Қалқымалы

Тарихи тұрғыдан алғанда, бір соққыға дейінгі 2 грациялы нота жабық орындалғанда Ruff (немесе Rough) llR, ал ашық орындалғанда Half Drag llR деп аталған. Ruff сонымен қатар, реттелген нотаның алдындағы бір рет соғылған грациялы ноталар жиынтығын да білдіре алады. Американдық орындаушыларда 3 соққылы Ruff негізгі немесе толық нотадан бұрын rlR түрінде 2 бір соққылы грациялы нотадан тұрады, ал 4 соққылы Ruff негізгі нотадан бұрын lrlR түрінде 3 бір соққылы нотадан тұрады. Басқа да рудимент жүйелерінде ұқсас нотациялық фигуралар үшін әртүрлі соққы әдістері мен атаулар қолданылады. Дауылшылар мен домбыра сабақтарындағы мұғалімдер бұл рудименттерді әлі де қолданып, үйретсе де, 3 соққылы Ruff және 4 соққылы Ruff ресми түрде NARD немесе PAS рудименттерінің тізімінде көрсетілмеген. Қазіргі PAS стандартты терминологиясына сәйкес, Drag термині ашық немесе жабық орындалуына қарамастан, екі соққылы рудименттер үшін Ruff (немесе Rough) терминін ығыстырып шығарды.

Флам

Флам – екі қолмен кезектесіп орындалатын екі жеке соққыдан тұрады (rL немесе lR). Бірінші соққы – тыныш безендіру нотасы, одан кейін қарсы қолмен күшті негізгі соққы орындалады. Екі нота дерлік бір уақытта орындалады және бір, кең нота сияқты дыбысталуы керек. Lr немесе Rl және Swiss – осы техниканың басқаша атаулары, сондай-ақ Flat Flam, Unison немесе Both деп те аталады. Бұл техника заманауи корпус стиліндегі барабан тартуда, барабан жиынтығында және классикалық перкуссияда қолданылады.

Қату

Барабан соққылары – тұрақты, үздіксіз дыбыс жасауға қолданылатын әртүрлі техникалар.

Перкуссивтік өнер қоғамының бастауы

Перкуссия өнері қоғамының негізгі қағидалары бойынша. Олар 1984 жылы Джей Ванамейкер басқаруымен құрылған комитет жасаған, сондай-ақ 1933 жылы NARD-ты негіздеген адамның ұлы Уильям Ф. Людвиг кіші де оның құрамында болған. Ал NARD-тың «13 Ең қажетті» және «13 Толықтыру элементтері» парақтарында 26 элемент, шотланд барабаншыларының элементтері парағында 46 элемент, француз/швейцарлық Rudimental Codex парағында 42 элемент кездеседі.

Бір штрихті элементтер

Бір штрихты рол – кезектесіп орындалатын соққылардан тұрады (яғни, RLRL және т.б.), оның жылдамдығы мен ұзақтығы белгісіз. Әдетте жылдам ойнатылса да, тіпті жарты ноталарды да кезектесіп орындау бір штрихты рол деп есептеледі. Бір штрихты төрт – төрт нотаны кезектесіп орындау, көбінесе үштік нотадан кейін сегізінші нота (суреттегідей) немесе төменгі соққы алдында үш безендірілген нота (руф сияқты) түрінде орындалады. Бір штрихты жеті – жеті нотаны кезектесіп орындау, әдетте секстеттен кейін төртінші нота түрінде орындалады.

Көптік редуктивті ролл элементтері

АтауыМысал келтіруСипаттамаКөп қайырымды домалақ қолмен ауыспалы соққылар, белгілі бір қайырым саны жоқ. Дыбысы тегіс және үздіксіз. Сондай-ақ "бзз-ролл", "жабық ролл" немесе "пресс-ролл" деп те аталады (әсіресе барабандық жиынтықта ойнағанда). Үштік соққылы домалақ қолмен ауыспалы соққылар, үш нақты соққымен. Әрбір соққыны қайырып немесе білекпен жасауға болады. Сондай-ақ "француз ролл" деп те аталады.

Екі рет соққымен ашылған роликтің элементтері

Екі соққылы роллдің 10 ресми нұсқасы бар. АтауыНотацияМысалСипаттамаЕкі еселенген соққы (ашық ролл немесе ұзақ ролл) Жалғыз соққылы ролл сияқты, әдетте жылдам ойналады, бірақ баяу ойналғанда да, кезектесіп соққылар екі соққылы ролл саналады. Әр жеке нота анық естілетіндей ойнатылады. Бес соққылы ролл Екі соққыдан кейін акцентті нота келеді. Алты соққылы ролл Көптеген басқа екі соққылы роликтерден айырмашылығы, алты соққылы ролл акцентті бір нотадан басталады. Одан кейін екі соққы және тағы бір акцентті нота келеді. Жеті соққылы ролл Үш соққыдан кейін акцентті нота келеді. Тоғыз соққылы ролл Төрт соққыдан кейін акцентті нота келеді. Он соққылы ролл Төрт соққыдан кейін екі акцентті нота келеді. Он бір соққылы ролл Бес соққыдан кейін акцентті нота келеді. Он үш соққылы ролл Алты соққыдан кейін акцентті нота келеді. Он бес соққылы ролл Жеті соққыдан кейін акцентті нота келеді. Он жеті соққылы ролл Сегіз соққыдан кейін акцентті нота келеді.

Фламдық элементтер

Атауы, белгісі, үлгісі, сипаттамасы. Жалын екі соққыдан тұрады (әдемі әуенмен басталып, содан кейін күшті соққы жасалады), олар бір-біріне өте жақын ойнатылып, біршама ұзын дыбыс тудырады. Hudson Music DVD Great Hands For a Lifetime-да барабаншы Томми Иго фламды "бұрыс ойнаудың ең оңай тәсілі" деп сипаттап, "’лам’ деген буынды ойлаңыз. Бұл бір буын. ‘Flam’ де бір буын, бірақ ол сәл ұзағырақ айтылады." Жаңадан бастаушы үшін фламды дұрыс түсінудің жақсы жолы осы. Флам акценті үш нотадан тұратын топтардың кезектесіп ойналуы [флам – соққы – соққы]. Флам-тап Фламмен басталатын әрбір доплеттің кезектесіп ойналуы. Фламакю Төрт нотадан және соңғы күшті соққыдан тұратын топ, мұнда бірінші нота мен күшті соққы фламмен ойналады, ал екінші нота акценттеледі. Флам парадидл Парадидлдің бірінші нотасы фламмен ойналатын түрі. Ол көбінесе флам акцентінің орнына қолданылады, себебі қайталанған флам акценттері бір қолға үш рет қатарынан соққы береді, ал швейцар армиясының үштіктері тек екі соққыдан тұрады. Инвертті флам-тап Әрбір доплеттің екінші нотасында фламмен кезектесіп ойналатын доплеттер (он алтыншы нотамен ығыстырылады). "Тэп флам" деп те аталады. Флам-драг [флам – драг – соққы] түріндегі үш нотадан тұратын топтардың кезектесіп ойналуы.