Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық математик Уильям Марк Голдман (1955 жылы Миссури штатының Канзас-Сити қаласында туған) 1986 жылдан бері Мэриленд университетінде математика профессоры болып жұмыс істейді. Ол 1977 жылы Принстон университетінен математика бакалавры дәрежесін, ал 1980 жылы Берклидегі Калифорния университетінен математика ғылымдарының докторы ғылымын алды.
American mathematician
William Mark Goldman (born 1955 in Kansas City, Missouri) is a professor of mathematics at the University of Maryland, College Park (since 1986). He received a B. A. in mathematics from Princeton University in 1977, and a Ph. D. in mathematics from the University of California, Berkeley in 1980.
Ғылыми-зерттеуге арналған үлестер
Голдман геометриялық құрылымдарды, әртүрлі түрде, бакалавриат диссертациясынан бастап зерттеді, оның диссертациясы "Аффиндік көптүрліліктер және көптүрліліктердегі проективті геометрия" деп аталып, Уильям Турстон мен Денис Салливан басшылық еткен. Бұл жұмыс Моррис Хирш пен Дэвид Фридпен аффиндік құрылымдардағы көптүрліліктерде және компактті беттердегі нақты проективті құрылымдарда жұмыс істеуге әкелді. Ол, әсіресе, тұқымның жабық бағдарланатын бетіндегі бүгілген нақты проективті құрылымдар кеңістігі өлшемді ашық ұяшыққа гомеоморфты екенін дәлелдеді. Сухён Чоймен ол бұл кеңістіктің негізгі топтың бейнелеулерінің баламалы сыныптары кеңістігінің байланысты компоненті ("Хитчин компоненті") екенін дәлелдеді. Бұл нәтижені Сухён Чойдың бүгілген ыдырау теоремасымен біріктіру, бұл компактті беттердегі бүгілген нақты проективті құрылымдардың толық жіктелуіне әкелді. Оның докторлық диссертациясы "Дисконтинуалды топтар және Эйлер класы" (морис В. Хирш басшылық еткен) максималды Эйлер класы тұрғысынан беттік топтардың дискретті кіріктірілуін сипаттайды, бұл жалпақ бундельдер үшін Милнор–Вуд теңсіздігінің керісінше екенін дәлелдейді. Көп ұзамай ол гендердегі жабық бағдарланатын бетінің негізгі тобының бейнелеу кеңістігінде Эйлер класы арқылы ерекшеленетін байланысқан компоненттер бар екенін көрсетті. Дэвид Фридпен бірге ол Евклидтік 3 кеңістігінің компакттық үлестерін аффиндік түрлендірулердің дискретті топтары бойынша жіктеді, бұл барлық көптүрліліктердің шеңбердегі тор бундельдерінің шекті үлестері екенін көрсетті. Компакт емес жағдай әлдеқайда қызықты, өйткені Григорий Маргулис тегін фундаменталды топпен толық аффинді көптүрліліктерді тапты. 1990 жылы докторлық диссертациясында Тодд Драмм "бұрмаланған жазықтық" деп аталатын полиэдрлерді пайдалана отырып, қатты қол денелері үлгілерін тапты. Голдман 3 көптікке жататын жабық көптіктердің (Евклидтік емес ниль көптік және сольв көптік) мысалдарын тапты, олар жалпақ конформалды құрылымдарды қабылдамайды. Скотт Вулперттің Weil–Petersson симплектикалық құрылымындағы жұмысын үстіңгі қабаттардағы гиперболалық құрылымдар кеңістігінде жалпылағанда, ол беттік топтың редуктивті Лай тобындағы бейнелеу кеңістіктеріндегі симплектикалық құрылымның алгебралық топологиялық сипаттамасын тапты. Беттердегі сәйкес қисықтардың бейнелеу іздері Пуассон алгебрасын тудырады, оның Лай жақтаулары қисықтардың қиылысуы тұрғысынан топологиялық сипаттамаға ие. Сонымен қатар, осы із функцияларының гамильтондық векторлық өрістері Теичмюллер кеңістігіндегі Фенхель–Нильсен ағындарын жалпылайтын ағындыларды анықтайды. Бұл симплектикалық құрылым карталау класы тобының табиғи әрекеті кезінде инвариант болып табылады және Дэн бұрылыстары мен жалпыланған Фенхель–Нильсен ағыны арасындағы байланысты пайдалана отырып, ол карталау класы тобының SU(2) таңба түріне әсерінің ергодиктігін симплектикалық Лебег өлшеміне қатысты дәлелдеді. Пьер Делинье ұсыныстарынан кейін ол Джон Миллсонмен бірге компактті Кэхлер көптүрлілігінің негізгі тобының түр-түрлі бейнелеулері гомогенді квадраттық теңдеулер жүйесімен анықталатын сингулярлықтарға ие екенін дәлелдеді. Бұл әртүрлі жергілікті қаттылық нәтижелеріне әкелді. Джон Паркермен бірге ол күрделі гиперболалық идеалдық үшбұрышты топтық бейнелеулерді зерттеді. Бұл гиперболалық идеалдық үшбұрыш топтарының күрделі гиперболалық жазықтықтың голоморфты изометриялар тобына берілген бейнелері, сондықтан үшбұрыш топтарының әрбір стандартты генераторы күрделі рефлексияға және генераторлар жұптарының өнімдері параболаларға картаға түсіріледі. Берілген үшбұрышты топтың (модульдік конъюгация) бейнелеу кеңістігі жартылай ашық аралықпен параметрленеді. Олар белгілі бір диапазондағы бейнелеулер дискретті екенін көрсетті және егер бейнелеу белгілі бір үлкен диапазонда болса ғана дискретті болады деп болжады. Бұл Голдман–Паркер болжамы деп аталып, ақырында Ричард Шварц дәлелдеді.
Goldman has investigated geometric structures, in various incarnations, on manifolds since his undergraduate thesis, "Affine manifolds and projective geometry on manifolds", supervised by William Thurston and Dennis Sullivan. This work led to work with Morris Hirsch and David Fried on affine structures on manifolds, and work in real projective structures on compact surfaces. In particular he proved that the space of convex real projective structures on a closed orientable surface of genus is homeomorphic to an open cell of dimension With Suhyoung Choi, he proved that this space is a connected component (the "Hitchin component") of the space of equivalence classes of representations of the fundamental group in Combining this result with Suhyoung Choi's convex decomposition theorem, this led to a complete classification of convex real projective structures on compact surfaces. His doctoral dissertation, "Discontinuous groups and the Euler class" (supervised by Morris W. Hirsch), characterizes discrete embeddings of surface groups in in terms of maximal Euler class, proving a converse to the Milnor–Wood inequality for flat bundles. Shortly thereafter he showed that the space of representations of the fundamental group of a closed orientable surface of genus in has connected components, distinguished by the Euler class. With David Fried, he classified compact quotients of Euclidean 3 space by discrete groups of affine transformations, showing that all such manifolds are finite quotients of torus bundles over the circle. The noncompact case is much more interesting, as Grigory Margulis found complete affine manifolds with nonabelian free fundamental group. In his 1990 doctoral thesis, Todd Drumm found examples which are solid handlebodies using polyhedra which have since been called "crooked planes." Goldman found examples (non Euclidean nilmanifolds and solvmanifolds) of closed 3 manifolds which fail to admit flat conformal structures. Generalizing Scott Wolpert's work on the Weil–Petersson symplectic structure on the space of hyperbolic structures on surfaces, he found an algebraic topological description of a symplectic structure on spaces of representations of a surface group in a reductive Lie group. Traces of representations of the corresponding curves on the surfaces generate a Poisson algebra, whose Lie bracket has a topological description in terms of the intersections of curves. Furthermore, the Hamiltonian vector fields of these trace functions define flows generalizing the Fenchel–Nielsen flows on Teichmüller space. This symplectic structure is invariant under the natural action of the mapping class group, and using the relationship between Dehn twists and the generalized Fenchel–Nielsen flows, he proved the ergodicity of the action of the mapping class group on the SU(2) character variety with respect to symplectic Lebesgue measure. Following suggestions of Pierre Deligne, he and John Millson proved that the variety of representations of the fundamental group of a compact Kähler manifold has singularities defined by systems of homogeneous quadratic equations. This leads to various local rigidity results for actions on Hermitian symmetric spaces. With John Parker, he examined the complex hyperbolic ideal triangle group representations. These are representations of hyperbolic ideal triangle groups to the group of holomorphic isometries of the complex hyperbolic plane such that each standard generator of the triangle group maps to a complex reflection and the products of pairs of generators to parabolics. The space of representations for a given triangle group (modulo conjugacy) is parametrized by a half open interval. They showed that the representations in a particular range were discrete and conjectured that a representation would be discrete if and only if it was in a specified larger range. This has become known as the Goldman–Parker conjecture and was eventually proven by Richard Schwartz.
Кәсіби қызмет
Голдман сонымен қатар Мэриленд университетіндегі Эксперименталды геометрия зертханасы деп аталатын зерттеу тобын басқарады, бұл команда төмен өлшемдердегі геометриялық құрылымдар мен динамиканы зерттеу үшін бағдарламалық жасақтама (негізінен Mathematica) әзірлейді. Ол 1994-1996 жылдары Миннесота университетінің Геометрия орталығының басқару кеңесінде қызмет етті. 2003 жылдан 2013 жылға дейін Geometriae Dedicata журналының бас редакторы болып жұмыс істеді.
Goldman also heads a research group at the University of Maryland called the Experimental Geometry Lab, a team developing software (primarily in Mathematica) to explore geometric structures and dynamics in low dimensions. He served on the Board of Governors for The Geometry Center at the University of Minnesota from 1994 to 1996. He served as Editor In Chief of Geometriae Dedicata from 2003 until 2013.
Марапаттар мен құрметтер
2012 жылы ол Америка математикалық қоғамының стипендияты болды.
In 2012 he became a fellow of the American Mathematical Society.