Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дулут, Миннесотадағы транспортер көпірі
Transporter bridge in Duluth, Minnesota
Аэропорт көпірі, бұрынғыда Аэропорт көпірі немесе Аэропорт паромдық көпірі деп аталған, Миннесота штатының Дулут портындағы маңызды нысан. Көпір 1905 жылы АҚШ-тағы алғашқы транспортер көпірі ретінде салынды: елімізде одан кейін тек бір ғана көпір – Чикагодағы Sky Ride салынған. 1929–1930 жылдары көпір тік көтеру көпіріне айналдырылды, бұл да сирек кездесетін құрылыс, алайда Онтарионың Велленд каналында осындай алты көпір бар. Көпір қазірге дейін пайдалануда. Көпірге Дулут қаласы иелік етеді және оны басқарады. Көпір 1973 жылдың 22 мамырында Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы жақын жерде теңіз мұражайын күтіп ұстайды.
The Aerial Lift Bridge, earlier known as the Aerial Bridge or Aerial Ferry Bridge, is a landmark in the port city of Duluth, Minnesota. The span began life in 1905 as the United States' first transporter bridge: Only one other was ever constructed in the country, Sky Ride in Chicago. The span was converted in 1929–1930 to a vertical lift bridge, also rather uncommon, although there are six such bridges along Ontario's Welland Canal. It remains in operation. The bridge is owned and operated by the City of Duluth. The bridge was added to the National Register of Historic Places on May 22, 1973. The United States Army Corps of Engineers maintains a nearby maritime museum.
Көпір тарихы
Көпір Дулут кеме каналын кесіп өтеді, ол 1870-1871 жылдары Минесота мүйісі деп аталатын, жергілікті тұрғындар Парк мүйісі деп білетін шағын құмды тілке арқылы салынған. Сент-Луис өзенінің табиғи сағасы оңтүстік-шығысқа қарай шамамен 11 километрдей жерде орналасқан және Миннесота мен Висконсин арасында бөлінген. Осы құмды тілкеде саңылау жасау, жаңа аралда тұратын адамдардың өтуіне мүмкіндік берді. Көптеген көлік түрлері сыналыпты, бірақ ауа райы оларды қиындатқан. Паромдар жазда жұмыс істей алатын, бірақ қыс айларында мұз қиындық тудырды. Айналмалы жаяу көпір де пайдаланылған, бірақ ол сенімсіз және қауіпсіз емес деп есептелген. 1892 жылы шешім табу үшін конкурс өткізілді. Жеңімпаз Джон Лоу Уэдделлдің жобасы болды, ол биік тік көтерулі көпірдің жоспарын жасады. Дулут қаласы шамамен 40 метрлік көпірді салуға құлшынды болды. Дегенмен, Әскери министрлік жобаға қарсылық көрсетті және оны салуға рұқсат бермеді. Уэдделлдің жобасы кейін Чикаго, Иллинойс штатында, 1932 жылы алынып тасталған Оңтүстік Халстед көшесіндегі көпір ретінде салынды. Кейіннен адамдарды бір жақтан екінші жаққа тасымалдау үшін жаңа жоспарлар жасалды. Бұл типтегі көпірлер, әуедегі көлік, паром немесе транспортерлік көпірлер деп белгілі, алғаш рет 1893 жылы Бильбаодағы Виская көпірінде және 1898 жылы Францияда көрсетілді. Дулут көпірі Франциядағы көпірден шабыттанды, бірақ құрылысы мүлдем басқаша. Көпірдің архитекторы қала инженері Томас МакГилврэй болды. Көпірді бір минут ішінде толық 135 фут (шамамен 41 метр) биіктікке көтеруге болады және жылына шамамен 5000 рет көтеріледі. Көпірдің ұзындығы шамамен 390 фут (119 метр). Кемелер өтетін кезде, әдеттегідей, дауыс сигналы қайталанады. Көпірдің "дауысы" екі Westinghouse Airbrake локомотивтерінің дауыс сигналынан тұрады. Ұзақ-қысқа-қысқа сигналы "Капитанның салюті" деп аталады және кемелердің дауыс алмасуының ең көп қолданылатын түрі. Алайда, 10 қарашада, "Фицджеральд" кемесі Супериор көлінде апатқа ұшыраған күні, "Лифт Бридж" кемесі "Фицджеральд" және оның экипажының құрметіне, Дулут портына кіргенде олармен арнайы дауыс сигналымен амандасады. "Андерсон" кемесі "Фицджеральд" кемесімен соңғы байланыс жасаған және оның апаттан кейін аман қалғандарын іздеуге бірінші болып келген. Бұл амандасу "бас салют" деп аталады, ол ұзақ-ұзақ-қысқа-қысқа дауыс сигналынан тұрады. 2017 жылы Америка инженерлік-құрылыс қоғамы көпірді Ұлттық тарихи инженерлік ескерткіш деп таныды.
The bridge spans the Duluth Ship Canal, which was put through the miles long sand spit named Minnesota Point – commonly called Park Point by locals – in 1870–1871. The natural mouth of the Saint Louis River is about 7 mile (11 km) farther southeast, and is split between Minnesota and Wisconsin. Creating this gap in the sand spit meant that residents who lived on the new island needed to have a way to get across. Several transportation methods were tried, though they were complicated by the weather. Ferries could work in the summer, but ice caused problems in colder months. A swinging footbridge was used, but was considered rather rickety and unsafe. In 1892, a contest was held to find a solution. The winning design came from John Low Waddell, who drew up plans for a high rise vertical lift bridge. The city of Duluth was eager to build the bridge, which would have been about 130 feet (40 m) wide. However, the War Department objected to the design, and the project was canceled before it could be built. Waddell's design went on to be built in Chicago, Illinois, as the slightly larger South Halsted Street Bridge, which was removed in 1932. New plans were later drawn up for a structure that would ferry people from one side to the other. This type of span, known variously as an aerial transfer, ferry, or transporter bridge, was first demonstrated in Bilbao's Vizcaya Bridge in 1893 and one in France in 1898. Duluth's bridge was inspired by the one in France, though the actual construction is quite different. The architect was a city engineer, Thomas McGilvray. The bridge can be raised to its full height of 135 feet in about a minute, and is raised about 5,000 times per year. The span is about 390 feet (119 m). As ships pass, there is a customary horn blowing sequence that is copied back. The bridge's "horn" is actually made up of two Westinghouse Airbrake locomotive horns. Long short short is known as the Captain's Salute and is the most common of the ship signal exchanges. However, on November 10, the anniversary of the sinking of the with all hands in Lake Superior, the Lift Bridge exchanges a special salute with the when it comes into Duluth Harbor in honor of the Fitzgerald and its crew as the Anderson was the last lake freighter to have contact with the Fitzgerald before it went down and was the first vessel on scene to search in vain for survivors. The exchange is known as the master salute consisting of the horn sequence of long long long short short. The bridge was designated as a National Historic Civil Engineering Landmark by the American Society of Civil Engineers in 2017.