Кіріспе

Американдық суретші, музыкант, кинорежиссер және кейде актер (1923–2002)

Ларри Риверс (шын аты Ицрох Лойза Гроссберг; 17 тамыз 1923 – 14 тамыз 2002) – американдық суретші, музыкант, кинорежиссер және кейде актер. Көптеген зерттеушілер оны поп-арттың "Атасы" және "Шешесі" деп санайды. Ол бейнелеушілік емес, сюжеттік емес өнерді сюжеттік және бейнелеушілік абстракциямен біріктірген алғашқы суретшілердің бірі болды.

Мансап

Ларри Риверс Бронкста, Нью-Йорк қаласында Украинадан келген еврей иммигранттарының отбасында Ицрок Лойза Гроссберг болып дүниеге келді. 1945 жылы сурет салумен айналыса бастады, ал 1947 жылдан 1948 жылға дейін Ханс Хофман мектебінде оқыды. 1951 жылы Нью-Йорк университетінде өнер білімі саласы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Ол Нью-Йорк мектебінің поп-артисі болды, американдық халық мәдениетінің күнделікті заттарын өнер ретінде бейнеледі. 1955 жылы Террайн галереясының ашылу көрмесіндегі он бір Нью-Йорк суретшісінің бірі болды. Ол Виллем де Кунингтің абстрактты экспрессионизм мұрасын дамыта отырып, "абстрактты экспрессионисттік техниканың еркіндігін бейнелеу мақсатына бейімдеу" ретінде қарастырылды. 1960 жылдардың басында Риверс Манхэттендегі Челси қонақ үйінде тұрды, онда Боб Дилан, Дженис Джоплин, Леонард Коэн, Артур Кларк, Дилан Томас, Сид Вишес сияқты көркем адамдар және Энди Уорхолдың фабрикасымен байланысты көптеген адамдар тұрды. Ол бірнеше француз жаңа реалистерін (nouveau réalistes) әкелді, мысалы, Ив Кляйн, ол 1961 жылдың сәуір айында Челси қонақ үйіне "Челси қонақ үйінің манифесін" жазды, сондай-ақ Арман, Мартиаль Рейссе, Жан Тенгели, Ники де Сен-Фаль, Кристо, Даниэль Споэрри және Ален Жакет та бар еді. Олардың көптегендары, Риверс сияқты, қонақ үйдің вестибюлінде бөлме төлемі үшін өнер туындыларын қалдырды. 1965 жылы Риверс бес маңызды американдық мұражайда өзінің алғашқы толық ретроспективасын өткізді. Көрмеге арналған оның соңғы жұмысы "Ресей революциясының тарихы" болды, ол кейіннен Вашингтондағы Хиршхорн мұражайы мен мүсін бағында тұрақты түрде қойылды. 1967 жылы Лондонда американдық суретші Говард Кановицпен бірлесіп жұмыс істеді. 1967 жылы Риверс Пьер Доминик Гейссомен бірге Африкаға екінші рет сапар шекті, олар "Африка мен мен" атты деректі фильмін аяқтады, ол NBC телеарнасының "Телевизиядағы тәжірибелер" сериясының бір бөлігі болды. Осы сапарда олар жалдамалы әскерлер деп күдіктенгендіктен өлім жазасынан мүжілді. Риверстің аяқтары Джон Леннон мен Йоко Ононың 1971 жылы түсірген "Аяқтарыңды мәңгілікке көтер" фильмінде пайда болды. 1971 жылы Хьюстондағы Райс университетінің Өнер институтында "Америка тарихы" атты көрмені ұйымдастырды, онда оның өзінің туындыларымен қатар Эллсуорт Осби, Питер Брэдли, Фрэнк Боулинг, Даниэль ЛаРу Джонсон, Джо Оверстрит және Уильям Т. Уильямстың жұмыстары да қойылды.

Музыка

1940-1945 жылдары ол Нью-Йорк қаласында джаз саксофонисі болып жұмыс істеді; 1940 жылы "Ларри Риверс және Мадкатс" деп таныстырылғаннан кейін өзін Ларри Риверс деп атауға көшті. 1945-1946 жылдары ол Майлс Дэвиспен бірге Джульярд музыка мектебінде оқыды, және Дэвис 1991 жылы қайтыс болғанға дейін олар достықтарын сақтап келді.

Жеке өмір

Ларри Риверс Бронксте Украинадан келген еврей иммигранттары Сэмюэл мен Соня Гроссбергтің отбасында дүниеге келді. Көп ұзамай ол Диана Молинаримен бірге өмір сүрді және жұмыс істеді, ол оның 1970-ші жылдардағы көптеген туындыларында бейнеленген. Содан кейін Риверс Балтимор суретшісі және ақыны Шила Ланхаммен бірге өмір сүрді. 1980 жылдардың басында Риверс пен Ист-Виллидждің бейнелі суретшісі Дарья Дешук (1956–2017) бірге тұрды және 1985 жылы олардың Сэм Дешук Риверс деген ұлы болды. Олар Риверс қайтыс болғанға дейін жақын дос болып қалды. Риверс 1950-ші жылдардың соңында ақын Франк О'Харамен қарым-қатынаста болды және 1966 жылы О'Хараның қоштасу рәсімінде сөз сөйледі. Өмірі бойы суретші Нью-Йорк қаласында, Саутгемптон (Лонг-Айленд) және Мексикадағы Зиуатанхехода студиялар ұстады. Риверс 2002 жылы қайтыс болды, өзінен бес баласын және сол кездегі серігі, ақын Дженни Олинды қалдырды. Дегенмен, оның қыздары Гвинн мен Эмма бір фильмнің көрсетілуіне қарсылық білдірді, себебі ол оларды бала және жасөспірім шағында жалаңаш түсірген. Фильмнің мақсаты олардың жасөспірім кезеңдегі өсуін құжаттау болғанмен, ол олардың толыққанды келісімінсіз жасалған. Бұл мәселе 2010 жылдың желтоқсан айындағы Vanity Fair журналында және 2010 жылдың қазан айындағы Grazia журналында жарияланды. Балалардың тілегі бойынша бұл фильм ешқашан көпшілікқа көрсетілмейді.