Колумбия округі әкімшілігінің заң шығару билігі

Кіріспе

Колумбия округі үкіметінің заң шығару тармағы

Колумбия округінің Кеңесі (қысқаша DC Кеңесі) – Колумбия округі үкіметінің заң шығару тармағы болып табылады. АҚШ Конституциясында көзделгендей, округ АҚШ штаттарының құрамына кірмейді және тікелей федералды үкімет тарапынан басқарылады. 1975 жылдан бері АҚШ Конгресі елдегі басқа қалалық кеңестерге берілетін және штаттық заң шығарушы органдардың қалыпты өкілеттіктеріне жататын бірқатар өкілеттіктерді Кеңеске берді. Дегенмен, Конституция федералды округ бойынша түпкілікті билікті Конгреске жүктеді, сондықтан Кеңестің барлық шешімдері Конгресс қарауына жатады. Конгресс пен президент оларды жоюға құқылы. Конгресс округ үшін заңдар қабылдауға және тіпті өздік басқару хартасын толығымен жоюға да құқылы. Кеңес Вашингтон қаласының орталығындағы Джон А. Уилсон ғимаратында отырыс өткізеді.

Тарих

Конституция бойынша, Конгресс округ үшін «барлық жағдайларда» заң шығару өкілеттігіне ие, бұл ұзақ жылдар бойы Конгресске астанаға қатысты соңғы билікті беру үшін түсіндірілді. Дегенмен, Ұлыбританияның негізін қалаушы әкелері Конгресс бұл өкілеттікті жергілікті шенеуніктерге жүктемек болған. Округ тарихында әртүрлі уақытта Конгресс өз өкілеттіктерінің бір бөлігін округ тұрғындарына және олардың сайланған өкілдеріне берді. 1790 жылдың 16 шілдесінде Конгресс Резиденция туралы заңды қабылдағанда, Потомак өзенінде АҚШ-тың жаңа тұрақты астанасын орнатуды талап етті. Федералды округ бастапқыда Мэриленд және Вирджиния штаттары сыйлаған, әр жағынан 16 шақырым (10 миль) өлшемдегі шаршы пішіндес жерді қамтыды. Резиденция туралы заңда жаңа астананың құрылысын қадағалауға жауапты, президент тағайындайтын үш мүшелі комиссияны сайлау да көзделген. Округ құрылғанға дейін құрылған тағы екі қала да жаңа федералды аумаққа кірді: 1751 жылы құрылған Джорджтаун және 1749 жылы құрылған Вирджиния штатындағы Александрия қаласы. Содан кейін Потомак өзенінің солтүстік жағалауында, Джорджтаунның шығысында Вашингтон қаласы деп аталатын жаңа «федералды қала» салынды. 1800 жылы Конгресс Колумбия территориясының басқаруын ұсыну үшін бірлескен комиссия құрды. Бірлескен комиссия 25 мүшелі заң шығарушы ассамблеямен қатар губернаторлық лауазымды ұсынды. Бұл федералды округтің алғашқы заң шығарушы органы болар еді. Алайда, 1801 жылғы Органикалық заң бүкіл федералды аумақты Конгресс бақылауына ресми түрде ұйымдастырды, бірақ бүкіл округ үшін ұсынылғандай, жалпы үкімет құрмады. 1802 жылы комиссия мүшелерінің алғашқы кеңесі таратылды, ал Вашингтон қаласы ресми түрде құрылды. Қаланың құрылуы жергілікті муниципалитеттік үкіметке мүмкіндік берді, ол президент тағайындаған мэрден және сайланған алты мүшелі кеңестен тұрды. Джорджтаун мен Александрияның жергілікті үкіметтері де сақталды. 1820 жылы Конгресс Вашингтон қаласына жаңа жарғы берді, ол сайланған мэрге мүмкіндік берді. Бұл бөлшектелген үкіметтік құрылым 1871 жылғы Органикалық заң қабылданғанға дейін сақталды, ол Колумбия округінің бүкіл аумағы үшін жаңа үкімет құрды. Бұл заң Вашингтон қаласын, Джорджтаунды және сол кездегі Вашингтон округі деп аталатын инкорпорицияланбаған аумақты біріктірді. Потомак өзенінің оңтүстік бөлігі 1840 жылдардың соңында Вирджинияға қайтарылды. Сол Органикалық заңда Конгресс аумақтық үкімет құрды, ол заң шығарушы жиналыстан тұратын, жоғарғы палатасы президент тағайындаған он бір кеңес мүшесінен және халық сайлаған 22 мүшелі өкілдер палатасынан, сондай-ақ қаланың жаңғыртуымен айналысатын қоғамдық жұмыстар жөніндегі тағайындалған кеңестен тұрды. 1873 жылы президент Улисс С. Грант басқарманың ең ықпалды мүшесі Александр Роби Шепардты губернатор лауазымына тағайындады. Шепард Вашингтонды жаңғырту үшін ірі жобаларға рұқсат берді, бірақ бекітілген бюджеттен үш есе асып, қаланы банкротқа ұшыратты. 1874 жылы Конгресс тікелей басқаруды қолдап, округтің жергілікті үкіметін жойды. Үш мүшелі Комиссиялар кеңесі аумақтық үкіметті алмастырды; екі мүшесін Сенаттың мақұлдауынан кейін президент тағайындады және үшінші мүшесі АҚШ Армиясының Инженерлер корпусынан таңдалды. Үш мүшесінің бірі Басқарма төрағасы болып сайланды. Бұл үкімет түрі шамамен бір ғасыр бойы сақталды. 1948-1966 жылдар аралығында Конгресске қандай да бір формадағы үй билігін қамтамасыз ету үшін алты заң жобасы енгізілді, бірақ олардың ешқайсысы қабылданбады. Комиссиялық басқару 1967 жылы мэрлік комиссиямен және президент тағайындаған тоғыз мүшелі қалалық кеңеспен ауыстырылды. Қоғамның қысымы мен округтің күрделі күнделікті істерін басқару талаптарынан кейін, Конгресс ақырында округтің кейбір өкілеттіктерін жергілікті билікке беруге келісті. Алайда, 1970 жылдардың басында Конгресс депутаттары губернатор лауазымын қайта құруға және 25 мүшелі заң шығарушы құраманы құруға тырысты. Жергілікті билік өкілдері бұл басқару формасына қарсы шығып, округтің муниципалитет мәртебесін құрметтеуге талап қойды. 1973 жылдың 24 желтоқсанында Конгресс жергілікті тұрғындардың талаптарын орындап, Колумбия округінің өзін-өзі басқару туралы заңын қабылдады, бұл округтің сайланған мэрі мен 13 мүшелі кеңесін қамтамасыз етті. Кеңес жергілікті заңдар мен жарлықтарды қабылдауға құқылы. Алайда, «Үй билігі туралы» заңға сәйкес округтік үкімет қабылдаған барлық заңдар, соның ішінде округтің жергілікті бюджеті, Конгресс бекітуіне жатады. Бұл заңға қол қойғаннан кейін президент Ричард Никсон: «Мен бұл заң Колумбия округі басқарылатын тәсілде жергілікті және ұлттық мүдделерді тиімді теңестіреді деп санаймын», деді. Кеңестің сайлау тарихында, көпшілік партияға жатпаған сайланған мүшелердің көпшілігі жалпы округ бойынша сайланды. 2008 және 2012 жылдары Дэвид Гроссо, Элисса Силверман және Майкл А. Браун сияқты демократтар кеңеске сайлану кезінде тәуелсіз партияға өтті. Кеңеске үміткер болу үшін адам округтің тұрғыны болуы керек, жалпы сайлауға дейін кемінде бір жыл бұрын, тіркелген сайлаушы болуы керек және еңбекақыдан басқа шығындарды өтеуден басқа қызметте болмауы керек. Аудандық позицияға үміткерлер сол ауданның тұрғыны болуы керек. Саясаттанушылар заң шығарушы органның құрылымын сынап, 13 мүшесі бар кез келген заң жобасы жеті дауыспен қабылдалуы мүмкін екенін, кеңес өкілеттіктерін оңай арттыра алады деген айыптамаларға әкелді. Алайда, бұл ерекше басқару құрылымы кеңеске кейбір штат заң шығарушы органдарымен салыстырғанда заңдарды қарастыру және қабылдау тұрғысынан тиімді жұмыс істеуге мүмкіндік берді.

Under the Constitution, Congress has the power to legislate for the district "in all cases whatsoever," which has long been interpreted to vest Congress with ultimate authority over the capital. However, the Founding Fathers envisioned that Congress would delegate this authority to local officials. At various times in the district's history, Congress has devolved some of its authority to district residents and their elected representatives. When Congress passed the Residence Act on July 16, 1790, they called for a new permanent capital of the United States to be located on the Potomac River. The federal district originally comprised land in the form of a square measuring 10 mile (16 km) on each side donated by the states of Maryland and Virginia. The Residence Act also provided for the selection of a three member board of commissioners, appointed by the president, charged with overseeing the construction of the new capital. Two other incorporated cities that predated the establishment of the district were also included within the new federal territory: Georgetown, founded in 1751, and the City of Alexandria, Virginia, founded in 1749. A new "federal city" called the City of Washington was then constructed on the north bank of the Potomac, to the east of the established settlement at Georgetown. In 1800, Congress created a joint commission to recommend the governance for what was then called the Territory of Columbia. The joint commission recommended a governorship and a 25 member legislative assembly. This would have been the federal district's first legislature. However, the Organic Act of 1801 officially organized the entire federal territory under the control of Congress but did not establish an overarching government for the entire district as recommended. In 1802, the original board of commissioners was disbanded, and the City of Washington was officially incorporated. The city's incorporation allowed for a local municipal government consisting of a mayor appointed by the president and an elected six member council. The local governments of Georgetown and Alexandria were also left intact. In 1820, the Congress granted the City of Washington a new charter, which allowed for an elected mayor. This piecemeal governmental structure remained essentially intact until the passage of the Organic Act of 1871, which created a new government for the entire District of Columbia. This Act effectively combined the City of Washington, Georgetown, and the unincorporated area then known as Washington County – the portion south of the Potomac River had been returned to Virginia in the late 1840s – into a single municipality as Washington, D. C., exists today. In the same Organic Act, Congress created a territorial government which consisted of a legislative assembly with an upper house composed of eleven council members appointed by the president and a 22 member house of delegates elected by the people, as well as an appointed Board of Public Works charged with modernizing the city. In 1873, President Ulysses S. Grant appointed the board's most influential member, Alexander Robey Shepherd, to the new post of governor. Shepherd authorized large scale projects to modernize Washington but overspent three times the approved budget, bankrupting the city. In 1874, Congress abolished the district's local government in favor of a direct rule. A three member Board of Commissioners replaced the territorial government; two members were appointed by the president after approval by the Senate and a third member was selected from the United States Army Corps of Engineers. One of the three members would be selected to act as President of the Board. This form of government continued for nearly a century. Between 1948 and 1966, six bills were introduced in Congress to provide some form of home rule, but none ever passed. The commissioner form of government was replaced in 1967 by a mayor commissioner and a nine member city council appointed by the president. Due to public pressure and the demands of handling the district's complex day to day affairs, Congress eventually agreed to devolve certain powers over the district to an elected local government. However, lawmakers in Congress during the early 1970s had originally sought to re institute the post of governor and create a 25 member legislative assembly. Local officials opposed this form of government, insisting that the district's status as a municipality be respected. On December 24, 1973, Congress obliged the demands of local residents and enacted the District of Columbia Home Rule Act, providing for an elected mayor and the 13 member Council of the District of Columbia. The council has the ability to pass local laws and ordinances. However, pursuant to the Home Rule Act all legislation passed by the D. C. government, including the district's local budget, remains subject to the approval of Congress. After signing the bill, President Richard Nixon said, "I believe the legislation skillfully balances the local interest and the national interest in the way the District of Columbia is governed." In the council's electoral history, of the elected members who were not affiliated with the majority party, most were elected as at large members. In 2008 and 2012, Democrats such as David Grosso, Elissa Silverman, and Michael A. Brown changed their party affiliation to Independent when running for council. To become a candidate for council an individual must be resident of the District of Columbia for at least one year prior to the general election, a registered voter, and hold no other public office for which compensation beyond expenses is received. Candidates running for a ward position must be a resident of that ward. Commentators have questioned the legislature's structure noting that with 13 members nearly any piece of legislation can pass with just seven votes, leading to accusations that the council can too easily overreach in its powers. However, this unique governing structure has also allowed the council to operate more efficiently in comparison to some state legislatures with regard to consideration and passage of laws.

Комитеттер

Кеңес комитеттері нақты саяси мәселелерге қатысты заңнаманы қарастырады және тиісті жергілікті басқару органдарының бақылауын жүзеге асыруға жауапты. Тергеулер, этика және басқа да мәселелерді қарау үшін арнайы комитеттер шақырылады. Комитет мүшелері кеңес кезегінің басында комитет төрағасымен ұсынылады және қолданыстағы комитет мүшелерінің дауысымен бекітіледі. Егер мүшеліктен бос орын туындаса, ол төраға ұсынған үміткерге дауыс беру арқылы толтырылады. Егер кеңес мүшесінің орны бос болса,

Жалақы

2018 жылдың желтоқсанына дейін сегіз округтен сайланған және төрт жалпы қалалық кеңес мүшесі жылдық 140 161 доллар жалақы алды, ал кеңес төрағасының жылдық жалақысы 210 000 долларды құрады. 2011 жылы «The Washington Post» газетінде жарияланған мақалада АҚШ-тағы ірі қалалардың жергілікті өкілдері арасында Вашингтон қаласы кеңесінің мүшелері екінші орында тұрғаны айтылды.