АҚШ Конституциясының Бірінші Он түзетуінің штаттарға қолданылуы

Кіріспе

АҚШ Конституциялық құқықтарының штаттарға және олардың жергілікті басқару органдарына қолданылуы

АҚШ конституциялық құқығында, енгізу (incorporation) – бұл доктрина, оның арқасында Құқықтар туралы заңның бөліктері штаттарға қолданылатын болды. Құқықтар туралы заң ратификацияланған кезде, соттар оның қорғауы тек федералды үкіметтің әрекеттеріне ғана қатысты екенін және Құқықтар туралы заң штаттық және жергілікті басқару органдарының өкілеттігін шектемейтінін анықтады. Алайда, 1865 жылы құлдықты жоюды жариялаған Он үшінші түзетуден басталган Азамат соғысынан кейінгі кезеңде басқа түзетулерді енгізуге мүмкіндік туды, осы арқылы уақыт өте келе штаттар мен азаматтарға көбірек құқықтар берілді. Бірте-бірте, Құқықтар туралы заңның әртүрлі бөліктері 1868 жылғы Он төртінші түзетудің Әділ сот процесі туралы бабы арқылы штаттық және жергілікті басқару органдарына енгізіліп, қолданыла бастады. Он төртінші түзетуді ратификациялауға және енгізу доктринасын дамытуға дейін, 1833 жылы Жоғарғы Сот Баррон мен Балтимор ісінде Құқықтар туралы заңның тек федералды үкіметке, бірақ ешқандай штаттық үкіметке қолданылмайтынын шешті. Он төртінші түзетуді ратификациялағаннан кейін де бірнеше жыл өткен соң, Жоғарғы Сот АҚШ-тағы Крюикшанкқа қарсы істе (1876) Бірінші және Екінші түзетулер штаттық үкіметтерге қолданылмайтынын мәлімдеді. Алайда, 1920 жылдары Жоғарғы Соттың бірқатар шешімдері Он төртінші түзетутің Құқықтар туралы заңның көп бөлігін "енгізгенін" түсіндірді, осылайша бұл бөліктер алғаш рет штаттық үкіметтерге қарсы қолданылатын болды.

Өмірбаян

АҚШ-тың Құқықтар туралы заңы – АҚШ Конституциясының алғашқы он түзетуі. 1787–88 жылдардағы АҚШ Конституциясын ратификациялау үшін болған, көбінесе қақтығысқа толы шайқастан кейін ұсынылған және Антифедералистердің көтерген наразылықтарын шешу мақсатында жасалған Құқықтар туралы заңның түзетулері Конституцияға жеке бостандықтар мен құқықтардың нақты кепілдіктерін, сот және басқа да іс-шараларда үкімет билігінің айқын шектеулерін, сондай-ақ Конституциямен Конгреске тікелей берілмеген барлық биліктер штаттарға немесе халыққа тиесілі екенін нақты көрсетеді. Осы түзетулерде қамтылған ұғымдар Вирджинияның Құқықтар декларациясы және 1689 жылғы Англияның Құқықтар туралы заңы, сондай-ақ 1215 жылғы Магна Карто сияқты алдыңғы құжаттардағы ұғымдарға негізделген. Джеймс Мэдисон ұсынған түзетулерге Құқықтар туралы заңның кейбір ережелерін штаттарға тарату туралы қағида кіргенімен, ратификацияға жіберілген түзетулер тек федералды үкіметке қатысты болды. 1833 жылғы «Баррон Балтиморға қарсы» ісінде АҚШ Жоғарғы Соты Құқықтар туралы заңның штаттық үкіметтерге қолданылмайтынын мәлімдеді; мұндай қорғауды әр штаттың конституциясы қамтамасыз етеді. Азамат соғысынан кейін Конгресс пен штаттар он төртінші түзетутің қабылдануын ратификациялады, ол тиісті процестің және артықшылықтар мен иммунитеттердің қағидаларын қамтиды. Бесінші түзетуде тиісті процесс туралы қағида болғанымен, он төртінші түзетудегі тиісті процесс туралы қағида бесінші түзетуден өзгешелік етеді, себебі ол тікелей штаттарға қолданылады. Конституцияның IV бабындағы артықшылықтар мен иммунитеттер туралы қағидадан айырмашылығы, артықшылықтар мен иммунитеттер туралы қағида да штаттарға тікелей қатысты. 1873 жылғы «Slaughter House Cases» ісінде Жоғарғы Сот Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы қағиданың жеке тұлғаларды штаттық биліктің әрекеттерінен қорғау үшін жасалмағанын шешті. 1908 жылғы «Twining v. New Jersey» ісінде Жоғарғы Сот тиісті процесс туралы қағида Құқықтар туралы заңның кейбір ережелерін қамтуы мүмкін екенін мойындады, бірақ Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы қағида бойынша кез келген қосымшаны қабылдаудан бас тартты.

The United States Bill of Rights is the first ten amendments to the United States Constitution. Proposed following the oftentimes bitter 1787–88 battle over ratification of the United States Constitution, and crafted to address the objections raised by Anti Federalists, the Bill of Rights amendments add to the Constitution specific guarantees of personal freedoms and rights, clear limitations on the government's power in judicial and other proceedings, and explicit declarations that all powers not specifically delegated to Congress by the Constitution are reserved for the states or the people. The concepts enumerated in these amendments are built upon those found in several earlier documents, including the Virginia Declaration of Rights and the English Bill of Rights 1689, along with earlier documents such as Magna Carta (1215). Although James Madison's proposed amendments included a provision to extend the protection of some of the Bill of Rights to the states, the amendments that were finally submitted for ratification applied only to the federal government. In the 1833 case of Barron v. Baltimore, the Supreme Court of the United States held that the Bill of Rights did not apply to state governments; such protections were instead provided by the constitutions of each state. After the Civil War, Congress and the states ratified the Fourteenth Amendment, which included the Due Process Clause and the Privileges or Immunities Clause. While the Fifth Amendment had included a due process clause, the due process clause of the Fourteenth Amendment crucially differed from the Fifth Amendment in that it explicitly applied to the states. The Privileges or Immunities Clause also explicitly applied to the states, unlike the Privileges and Immunities Clause of Article IV of the Constitution. In the Slaughter House Cases (1873), the Supreme Court ruled that the Privileges or Immunities Clause was not designed to protect individuals from the actions of state governments. In Twining v. New Jersey (1908), the Supreme Court acknowledged that the Due Process Clause might incorporate some of the Bill of Rights, but continued to reject any incorporation under the Privileges or Immunities Clause.

Құрастыру

Доктрина инкорпорации берет начало либо в деле Chicago, Burlington and Quincy Railroad v. City of Chicago (1897), где Верховный суд, казалось, требовал определенной формы справедливой компенсации за имущество, изъятое государственными или местными властями (хотя на тот момент существовал государственный закон, предусматривающий ту же гарантию), либо, что более распространено, в деле Gitlow v. New York (1925), где Суд прямо установил, что штаты обязаны защищать свободу слова. С тех пор Суд последовательно инкорпорировал большинство значимых положений Билля о правах. Положения, которые Верховный суд либо отказался инкорпорировать, либо вопрос об инкорпорации которых еще не был рассмотрен, включают право на обвинительный акт от большого жюри, закрепленное в Пятой поправке, и право на судебное разбирательство с участием присяжных в гражданских делах, закрепленное в Седьмой поправке. Инкорпорация применяется как процессуально, так и субстантивно к гарантиям штатов. Таким образом, процессуально только присяжные могут признать подсудимого виновным в тяжком преступлении, поскольку право на судебное разбирательство с участием присяжных, закрепленное в Шестой поправке, было инкорпорировано в отношении штатов; субстантивно, например, штаты должны признавать запрет Первой поправки на установление государственной религии, независимо от того, предлагают ли законы и конституции штатов такой запрет. Верховный суд отказался применять новые процессуальные конституционные права ретроспективно в отношении штатов в уголовных делах в деле Teague v. Lane. Джон Бингем, главный разработчик Четырнадцатой поправки, выступал за то, чтобы Четырнадцатая поправка распространила первые восемь поправок Билля о правах на штаты. Верховный суд США впоследствии отказался толковать ее таким образом, несмотря на несогласие судьи Верховного суда Хьюго Блэка в деле Adamson v. California (1947), который утверждал, что намерение разработчиков должно определять толкование Четырнадцатой поправки Судом (он включил обширное приложение, в котором широко цитировал показания Бингема в Конгрессе). Хотя Суд в деле Adamson отказался принять толкование Блэка, в течение следующих двадцати пяти лет Суд применял доктрину избирательной инкорпорации, которая успешно распространила на штаты почти все защиты, содержащиеся в Билле о правах, а также другие, не перечисленные права. Таким образом, Билль о правах устанавливает юридические ограничения на полномочия правительств и действует как гарантия против доминирования большинства/меньшинства, обеспечивая глубокую юридическую защиту различных гражданских свобод и основных прав. Например, Верховный суд в деле West Virginia State Board of Education v. Barnette (1943) заключил, что основатели намеревались вывести некоторые права из-под досягаемости большинства, гарантируя, что некоторые свободы переживут политическое большинство. Как отметил Суд, идея Билля о правах заключалась в том, чтобы "вывести определенные вопросы из сферы политических споров, поместить их вне досягаемости большинства и должностных лиц и установить их в качестве правовых принципов, подлежащих применению судами". 14-я поправка значительно расширила защиту гражданских прав и упоминается в большем количестве судебных разбирательств, чем любая другая поправка к Конституции США. Альтернативная школа мысли, поддерживаемая судьями Хьюго Блэком и Уильямом О. Дугласом, поддерживала инкорпорацию конкретных прав, но настаивала на инкорпорации всех конкретных прав, а не только некоторых из них. Блэк выступал за так называемую механическую инкорпорацию, или полную инкорпорацию, поправок с 1 по 8 Билля о правах. Блэк считал, что Четырнадцатая поправка требует от штатов уважать все перечисленные права, изложенные в первых восьми поправках, но он не хотел, чтобы эта доктрина была расширена на другие, не перечисленные "основные права", которые могут быть основаны на Девятой поправке. Десятая поправка также была исключена из полной инкорпорации, поскольку она уже явно касалась полномочий штатов. Эта точка зрения была вновь выражена Блэком в его отдельном мнении в деле Duncan v. Louisiana, где он ссылался на положение о привилегиях и иммунитетах Четырнадцатой поправки: "'Ни один штат не должен издавать или применять какой-либо закон, который ущемляет привилегии или иммунитеты граждан Соединенных Штатов', на мой взгляд, является весьма разумным способом выражения идеи о том, что отныне Билль о правах будет применяться к штатам".

The doctrine of incorporation has been traced back to either Chicago, Burlington and Quincy Railroad v. City of Chicago (1897) in which the Supreme Court appeared to require some form of just compensation for property appropriated by state or local authorities (although there was a state statute on the books that provided the same guarantee) or, more commonly, to Gitlow v. New York (1925), in which the Court expressly held that States were bound to protect freedom of speech. Since that time, the Court has steadily incorporated most of the significant provisions of the Bill of Rights. Provisions that the Supreme Court either has refused to incorporate, or whose possible incorporation have not yet been addressed, include the Fifth Amendment right to an indictment by a grand jury, and the Seventh Amendment right to a jury trial in civil lawsuits. Incorporation applies both procedurally and substantively to the guarantees of the states. Thus, procedurally, only a jury can convict a defendant of a serious crime, since the Sixth Amendment jury trial right has been incorporated against the states; substantively, for example, states must recognize the First Amendment prohibition against a state established religion, regardless of whether state laws and constitutions offer such a prohibition. The Supreme Court declined to apply new procedural constitutional rights retroactively against the states in criminal cases in Teague v. Lane,
Rep. John Bingham, the principal framer of the Fourteenth Amendment, advocated that the Fourteenth applied the first eight Amendments of the Bill of Rights to the States. The U. S. Supreme Court subsequently declined to interpret it that way, despite the dissenting argument in the 1947 case of Adamson v. California by Supreme Court Justice Hugo Black that the framers' intent should control the Court's interpretation of the Fourteenth Amendment (he included a lengthy appendix that quoted extensively from Bingham's congressional testimony). Although the Adamson Court declined to adopt Black's interpretation, the Court during the following twenty five years employed a doctrine of selective incorporation that succeeded in extending against the States almost all of the protections in the Bill of Rights, as well as other, unenumerated rights. The Bill of Rights thus imposes legal limits on the powers of governments and acts as an anti majoritarian/minoritarian safeguard by providing deeply entrenched legal protection for various civil liberties and fundamental rights. The Supreme Court for example concluded in the West Virginia State Board of Education v. Barnette (1943) case that the founders intended the Bill of Rights to put some rights out of reach from majorities, ensuring that some liberties would endure beyond political majorities. As the Court noted, the idea of the Bill of Rights "was to withdraw certain subjects from the vicissitudes of political controversy, to place them beyond the reach of majorities and officials and to establish them as legal principles to be applied by the courts." The 14th Amendment has vastly expanded civil rights protections and is cited in more litigation than any other amendment to the U. S. Constitution. A dissenting school of thought championed by Justices Hugo Black and William O. Douglas supported that incorporation of specific rights, but urged incorporation of all specific rights instead of just some of them. Black was for so called mechanical incorporation, or total incorporation, of Amendments 1 through 8 of the Bill of Rights. Black felt that the Fourteenth Amendment required the States to respect all of the enumerated rights set forth in the first eight amendments, but he did not wish to see the doctrine expanded to include other, unenumerated "fundamental rights" that might be based on the Ninth Amendment. The Tenth Amendment was excluded from total incorporation as well, due to it already being patently concerned with the power of the states. This view was again expressed by Black in his concurrence in Duncan v. Louisiana citing the Fourteenth Amendment's Privileges or Immunities Clause: "'No state shall make or enforce any law which shall abridge the privileges or immunities of citizens of the United States' seem to me an eminently reasonable way of expressing the idea that henceforth the Bill of Rights shall apply to the States."

Тиісті процестерді түсіндіру

Алайда, судья Феликс Франкфуртер инкорпорация процесінің кезең-кезеңмен жүзеге асуы керек деп ойлады және федералды соттар Құқықтар туралы Биллдің тек осы бөлімдерін ғана қолдануы тиіс, олардың шектелуі "адамның санасын дүрсілтіп" жіберердей болса, ол Рочинге қарсы Калифорния (1952) ісінде айтқандай. Мұндай таңдамалы инкорпорация тәсілі судья Мудидің "Твинингке қарсы Нью-Джерси" (1908) ісінде жазған пікіріне сәйкес келді: "Мемлекеттік билікке қарсы алғашқы сегіз түзетуде қорғалған жеке құқықтардың кейбіреуі де мемлекеттік биліктен қорғалуы мүмкін, себебі оларды жоққа шығару заңмен қорғалған сот процесін жоққа шығару болар еді. Егер бұл осылай болса, онда бұл құқықтар алғашқы сегіз түзетуде тізілгендіктен емес, олардың мәні заңмен қорғалған сот процесінің түсінігіне кіретіндіктен болады". Осылайша, заңмен қорғалған сот процесіне қатысты тәсіл құқықты Құқықтар туралы Биллде тізілгендіктен емес, тек заңмен қорғалған сот процесінің анықтамасы талап ететіндіктен ғана инкорпорацияланған деп санайды, ал бұл анықтама уақыт өте келе өзгеруі мүмкін. Мысалы, Мудидің "Твининг" ісіндегі шешімі бойынша, 5-ші түзетудегі өзін-өзі айыптаудан қорғану құқығы заңмен қорғалған сот процесінің мәніне енбейді және сондықтан штаттарға қолданылмайды, бірақ "Малойге қарсы Хоган" (1964) ісінде бұл шешім күшін жойды. Сол сияқты, судья Кардозо "Palko v. Connecticut" (1937) ісінде екі рет сотқа тартуға қарсы құқық заңмен қорғалған сот процесіне тән емес екенін және сондықтан штаттарға қолданылмайтынын мәлімдеді, бірақ бұл "Бентонға қарсы Мэриленд" (1969) ісінде жоққа шығарылды. Франкфуртердің кезең-кезеңмен даму тәсілі жеңіске жетті, бірақ соңғы нәтиже судья Блэк қолдаған нәрсеге өте жақын, төменде көрсетілген ерекшеліктерді ескере отырып.

Артықшылықтар мен иммунитеттер бойынша қосылу

Кейбіреулер, Құқықтар туралы заңға енгізу үшін, Тиісті процестің ережесіне қарағанда, Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ереже дұрыс негіз болатынын ұсынды. Көптеген жағдайларда "Қырғын үйлер ісі" Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ережені "әлсіретті" және осылайша штаттарға қарсы Құқықтар туралы заңды қолдануға кедергі келтірді. Алайда, Адамсонға қарсы Калифорния ісіндегі судья Хьюго Блэк, Қырғын үйлер ісінде Конституцияда тікелей көрсетілген ешқандай құқық қарастырылмағанын көрсетті: "Қырғын үйлер ісінде қаралып отырған штаттық заң тек монополияға рұқсат беруіне байланысты дау тудырды, ал шағымданушының адвокаты "монополияға қарсы тікелей конституциялық ереже жоқ" екенін мойындады. Аргумент Құқықтар туралы заңның нақты ережелерін пайдаланбады, бірақ штаттық монополиялық заң "адамның табиғи құқығын" – кәсіппен айналысу және өзінің кәсібін немесе мамандығын істеу құқығын бұзады деп мәлімдеді. Осылайша, Блэктің пікірінше, Қырғын үйлер ісі Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ереже арқылы штаттарға қарсы Құқықтар туралы заңды енгізуге кедергі жасамауы керек. Кейбір ғалымдар одан да әрі барып, Қырғын үйлер ісі штаттарға қарсы Құқықтар туралы заңды енгізуді қолдады деп санайды. Сот судьясы Миллердің Қырғын үйлер ісіндегі пікірінде "бейбіт жиналу және шағымдану үшін үкіметке жүгіну құқығы – Федералдық Конституциямен кепілдендірілген азаматтардың құқығы" екені айтылды, бірақ контексте Миллер тек федералдық үкіметке шағымдану үшін жиналатын жиналыстарды ғана білдірген болуы мүмкін. 2010 жылғы Макдональдқа қарсы Чикаго ісінде Жоғарғы Сот Екінші түзетуді Тиісті процестің ережесі арқылы енгізілгенін жариялады. Алайда, көпшіліктің бесінші судьясы Томас Тиісті процеске сын айтып, оның орнына Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ереже арқылы бірдей енгізілгенін мәлімдеді. Басқа ешбір судья оның негізін сұраққа түсірмеді. Бұл кейбір адамдармен "Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ережелердің қайта жаңғыруы" ретінде қарастырылады, бірақ бұл іс бойынша көпшілік пікір емес, келісетін пікір болғандықтан, төменгі соттар үшін міндетті прецедент емес; бұл тек Жоғарғы Сот тиісті сұрақ туғанда Қырғын үйлер ісін қайта қарастыруға және ақыры кері қайтаруға бейім болуы мүмкін екенін көрсетеді. 2019 жылғы Тимбсқа қарсы Индиана ісінде Жоғарғы Сот Макдональдқа сілтеме жасап, Сегізінші түзетудегі артық айыппұлдар туралы ережені Тиісті процестің ережесі арқылы енгізілгенін шешті. Судья Томас бұл пікірге қосылмады; жеке пікірінде ол Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ереже арқылы сол енгізілгенін мәлімдеді. Судья Горсуч аралық позицияны қабылдады. Ол Соттың пікіріне қосылды, бірақ Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ереже енгізу үшін жақсы құрал болуы мүмкін екенін мойындаған қысқаша келісім жазды, бірақ ақырында істің өзінде енгізудің қай ережеден туындағаны туралы мәселе шешілмеді.

Some have suggested that the Privileges or Immunities Clause would be a more appropriate textual basis than the due process clause for incorporation of the Bill of Rights. It is often said that the Slaughter House Cases "gutted the privileges or immunities clause" and thus prevented its use for applying the Bill of Rights against the states. In his dissent to Adamson v. California, however, Justice Hugo Black pointed out that the Slaughter House Cases did not directly involve any right enumerated in the Constitution:

[T]he state law under consideration in the Slaughter House cases was only challenged as one which authorized a monopoly, and the brief for the challenger properly conceded that there was "no direct constitutional provision against a monopoly." The argument did not invoke any specific provision of the Bill of Rights, but urged that the state monopoly statute violated "the natural right of a person" to do business and engage in his trade or vocation. Thus, in Black's view, the Slaughterhouse Cases should not impede incorporation of the Bill of Rights against the states, via the Privileges or Immunities Clause. Some scholars go even further, and argue that the Slaughterhouse Cases affirmatively supported incorporation of the Bill of Rights against the states. In dicta, Justice Miller's opinion in Slaughterhouse went so far as to acknowledge that the "right to peaceably assemble and petition for redress of grievances are rights of the citizen guaranteed by the Federal Constitution," although in context Miller may have only been referring to assemblies for petitioning the federal government. In the 2010 landmark case McDonald v. Chicago, the Supreme Court declared the Second Amendment is incorporated through the Due Process Clause. However, Justice Thomas, the fifth justice in the majority, criticized substantive due process and declared instead that he reached the same incorporation only through the Privileges or Immunities Clause. No other justice attempted to question his rationale. This is considered by some as a "revival" of the Privileges or Immunities Clause, however as it is a concurring opinion and not the majority opinion in the case, it is not binding precedent in lower courts; it is merely an indication that SCOTUS may be inclined, given the proper question, to reconsider and ultimately reverse the Slaughterhouse Cases. In the 2019 case Timbs v. Indiana, the Supreme Court, citing McDonald, ruled that the Eighth Amendment's Excessive Fines Clause is incorporated through the Due Process Clause. Justice Thomas did not join this opinion; in a separate opinion concurring in the judgment, he once again declared that he would reach the same incorporation through the Privileges or Immunities Clause. Justice Gorsuch took an in between position. He joined the opinion of the Court, but wrote a short concurrence acknowledging that the Privileges or Immunities Clause might be the better vehicle for incorporation—but ultimately deciding that nothing in the case itself turned on the question of which clause is the source of the incorporation.

Артықшылықтар мен иммунитеттер әдісінің ықтимал салдары

Тимбс шешімінде Томас судьясының Артықшылықтар немесе Иммунитеттер ережесі арқылы қосып алуды (инкорпорациялауды) қалау себептерінің бірі – соттың Тиісті процеске қатысты ереже бойынша қандай құқықтардың "негізгі" екенін дәйекті түрде немесе дұрыс анықтамағаны деп есептегені еді. Томас пікірінше, Артықшылықтар немесе Иммунитеттер арқылы қосып алу сотқа бұрынғы шешімдерде қателікпен негізгі деп танылған құқықтарды қосып алудан шығарып тастауға мүмкіндік берер еді.

Ерекше өзгерістер

Бірінші түзетудің көптеген қағидалары 1930 және 1940 жылдары штаттарға қолданылды, бірақ қылмыстық қудалауға ұшыраған адамдарға берілген процедуралық кепілдіктердің көп бөлігі 1960 жылдардағы Уоррен соты, қылмыс тақыбында айыпталушылардың құқықтарына көңіл бөлгенімен белгілі болғанша, штаттардың стандарттарын федералдық талаптармен үйлестіргенге дейін штаттарға қарсы күшіне енбеді. Төмендегі тізімде Жоғарғы Соттың Құқықтар Жарғысында (Bill of Rights) қамтылған құқықтарды енгізген істері түзетулер мен жекелеген тармақтар бойынша келтірілген. (Тоғызыншы түзету тізімде келтірілмейді; оның мәтіні ол "өздігінен құқықтардың көзі емес екенін, Конституцияны қалай түсіну керектігі туралы ереже ғана екенін" көрсетеді. Оныншы түзету де тізімде жоқ; оның мәтіні бойынша, ол штаттар мен халыққа билік беруді қамтиды).

Кері кіріктіру

Құрастыруға ұқсас құқықтық ұғым – кері инкорпорация. Құрастыру, құқықтардың биллі (Bill of Rights) мемлекеттерге он төртінші түзетудің Тең қорғау және Тиісті процеске қатысты ережелері арқылы қолданылуын қамтамасыз етеді, ал федералдық үкіметтің заңдарында заң алдындағы теңдік Бесінші түзетудің Тиісті процеске қатысты ережесімен қамтамасыз етіледі. Мысалы, «Браун білім беру кеңесіне қарсы» ісімен бірге қарастырылған «Боллингке қарсы Шарп» ісінде Вашингтон федералдық анклав болғанына қарамастан, Колумбия округінің мектептері біріктірілді. Сол сияқты, «Адаренд Конструкторс, Инк. Пенаға қарсы» ісінде федералдық үкіметтің артықшылықты іс-қимыл бағдарламасы тең қорғауға негізделген қатаң тексеруге алынды.