Кіріспе
Джон Остин жазған «Заң ғылымының шеңбері анықталды» кітабы алғаш рет 1832 жылы жарық көрді, онда ол өзінің заң теориясын, қауымда «командалық теория» деп белгілі болған, баяндайды. Остин жалпы заң ғылымының мәні – негізгі құқықтық ұғымдарды нақтылау мен реттеуде жатқанына сенді. Осы кітабындағы мақсаты – позитивті заңның ерекше белгілерін анықтап, оны дін мен мораль қағидаларынан ажырату. Кітап заң факультетінде оқылатын алты лекциядан тұрады. Оның теориясы 19 ғасырда көп назар алмағанмен, кейіннен юриспруденциялық канонның маңызды бөлігіне айналып, Х.Л.А. Харт және Рональд Дворкин сияқты заңгерлер тарапынан сынға алынып, бейімделіп, дамытылды. Остин Джереми Бентамның шәкірті болғандықтан, утилитаризмді қабылдады. Ол заңды түсінуде осы көзқарасты қолданып, барлық заңдар көптеген адамдардың ең жақсы игілігін қамтамасыз етуге бағытталған болуы керек деп сақты. Остинге сәйкес, заң – «ақыл-есі бар бір тұлғаның, оған билік жүргізетін ақыл-есі бар тұлғамен белгіленген басшылық ереже». Остин осыны оң заң деп атады. Остин позитивті заң заңтануды зерттеудің маңызды бағыты деп есептейді. Ол былай дейді: Остин пікірінше, егемендік заңмен шектеуге болмайды, «позитивті заңмен шектелген жоғарғы билік – сөздердің өзіндегі қайшылық» дейді ол. Дегенмен, ол мемлекеттің «халық пікірімен» заңды емес жолмен шектелуі мүмкін екенін мойындайды. Ол Құдайдың заңын «Құдайдың адамдарға берген заңы» деп түсіндіреді. Ол Құдайдың (заңы) адам заңдарынан жоғары тұрғанын айтса да, былай деп қосады:
According to Austin, the sovereign could not be legally limited, 'supreme power limited by positive law is a flat contradiction in terms' he states. However, he did concede that a sovereign may be limited in a non legal sense by 'popular opinion'. He defined divine law as 'law set by God to his human creatures'. Although he contends that God's (law) is above and beyond human law, he also states that: