Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы британдық соғысқа қарсы белсенділік тобы
Former British anti war activism group
100 комитеті – британдық соғысқа қарсы топ. Ол 1960 жылы Бертран Рассел, Ральф Шонман, Майкл Скотт және басқалардың жүздей қоғамдық қол қоюшыларымен құрылған. Оның қолдаушылары өз мақсаттарына жету үшін жаппай зорлықсыз қарсылық және азаматтық мойынсұнбаушылықты пайдаланды.
The Committee of 100 was a British anti war group. It was set up in 1960 with a hundred public signatories by Bertrand Russell, Ralph Schoenman, Michael Scott, and others. Its supporters used mass nonviolent resistance and civil disobedience to achieve their aims.
Тарих
Ядролық қаруға қарсы жаппай азаматтық мойынсұнбаушылық науқанының идеясы 1960 жылдың басында Ральф Шоенман (Ядролық қарусыздану науқанының белсендісі) және Хью Брок, Эйприл Картер (екеуі де ядролық соғысқа қарсы тікелей әрекет комитетінің мүшелері), Ральф Милибэнд, Алан Ловелл және Стюарт Холл арасындағы талқылауларда туды. Шоенман бұл идеямен CND президенті Бертран Расселге жүгінді. Рассел CND президенті лауазымынан кешіп, "100-дік комитет" құрды. Ол 1960 жылдың 22 қазанында Лондонда өткен жиналыста жүз қол қою арқылы бастау алды. Рассел президент болып сайланды.
The idea of a mass civil disobedience campaign against nuclear weapons emerged early in 1960 in discussions between Ralph Schoenman (an activist in the Campaign for Nuclear Disarmament (CND)), and Hugh Brock, April Carter (both of the Direct Action Committee against nuclear war), Ralph Miliband, Alan Lovell and Stuart Hall. Schoenman approached Bertrand Russell, the president of CND, with the idea. Russell resigned from the presidency of CND in order to form the Committee of 100, which was launched at a meeting in London on 22 October 1960 with a hundred signatures. Russell was elected as president
Ядролық қарусыздану науқанының көптеген өкілдері, соның ішінде оның негізін қалаушылардың бір бөлігі, "100-дік комитеттің" азаматтық мойынсұнбаушылық науқанын қолдады және алғашқы жылы CND алғашқы жылына қарағанда көбірек қаржылай көмек алды. Демонстранттарға қамауға алынған жағдайда, кедергі көрсетпеуге және полиция бөліміне кіргенге дейін ешқандай әрекет жасамауға ұсынылды. Бастапқыда "100-дік комитет" CND-ден әдістерімен ғана ерекшеленді, ал мақсаттары бірдей болды. Алайда, комитет ішінде азаматтық мойынсұнбаушылық, тікелей әрекет және зорлықсыздыққа қатысты әртүрлі пікірлер болды. Бертран Рассел жаппай азаматтық мойынсұнбаушылықты тек бір жақты қаруды жою идеясын жария етудің бір жолы деп қарастырды. Тікелей әрекет комитетінен келгендер абсолютті пацифистер болды (олардың кейбіреулері христиандар).
Many in the Campaign for Nuclear Disarmament, including some of its founders, supported the Committee of 100's campaign of civil disobedience and in its first year it received more in donations than CND had received in its first year. Demonstrators were recommended to remain limp if arrested and to refuse to co operate in any way until inside the police station. At first, the Committee of 100 differed from CND only in its methods, and they had the same objectives. Within the Committee, however, there were different ideas about civil disobedience, direct action and non violence. Bertrand Russell saw mass civil disobedience merely as a way of getting publicity for the unilateralist cause. Those from the Direct Action Committee were absolute pacifists (some of them Christians)
1961 жыл
Комитеттің азаматтық мойынсұнбаушылықтың алғашқы әрекеті 1961 жылғы 18 ақпанда Лондонның Уайтхолл қаласындағы Қорғаныс министрлігі алдында, Клайд өзеніне «Протейдің» келуімен сәйкес келе отырып, отырып наразылық көрсету болды. Комитет таңқалғандай, ешкім тұтқындалмады, себебі олар «халықты тәртіпсіздікке итермелеген» және осыны жалғастыра беретін болды. Сот оларды он екі айға жақсы мінез-құлық танытуға міндеттеді; отыз екі адам, соның ішінде 89 жастағы Бертран Рассел, бұған бас тартты және түрмеге түсуді жөн көрді. Демонстрацияға 12 000 – 15 000 адам қатысты деп есептеледі, тіпті сол күні Лондонның орталық бөлігінде болуды заңсыз деп таныған «Қоғамдық тәртіп туралы» заңға қарамастан. Бірнеше мың адам отырып наразылық көрсетті. Осы кезде билік жүздік комитетке көбірек мән беруге көшті. Ресми жауап, бейбітшілікке қол сұғу үшін қудалаудан, әлдеқайда ауыр қылмыстар үшін қудалауға дейін өсті – құлыққа қатысу және «Мемлекеттік құпиялар туралы» заңды бұзуға итермелеу. Алты ұйымдастырушы, «Уэзерсфилдтік алтылық», осы қылмыстармен айыпталды, ал бес адам кейін он сегіз айға бас бостандығынан айырылды: Ян Диксон, Терри Чандлер, Тревор Хэттон, Майкл Рэндл, Пэт Поттл; алтыншысы, Хелен Аллегранза, он екі айға бас бостандығынан айырылды. Бертран Рассел өзі де жауапкершілікті мойындады, бірақ билік оны елемеді және алты жас, беймәлім 100-ден тұратын комитет мүшелеріне назар аударды. Уэзерсфилдке 3 000 әскери және азаматтық полиция жұмылдырылды. 5 000 адам демонстрацияға қатысты, 850 адам тұтқындалды. Комитеттің жаппай азаматтық мойынсұнбаушылық арқылы «түрмелерді толтыру» және осылайша үкіметті өз талаптарын орындауға мәжбүрлеу жоспары, биліктің бірнеше маңызды мүшелерін түрмеге қамап, қалғандарын елемеуінен сәтсіз аяқталды. Бірақ олардың қолдаушылары қатысқан демонстрациялардың санынан шаршап, енді ядролық қаруға қарсы жаппай қозғалыс құруға мүдделі емес еді. Келесі қыркүйекте Әуе министрлігі алдында 7 000 адамның отырып наразылық көрсетуі қолдаудың жетіспеуінен тоқтатылды, оның орнына «қоғамдық жиын» өткізілді. 1962 жылдан бастап Комитет радикалдылыққа ұмтылып, ядролық қарудан басқа да мәселелер бойынша кампаниясын кеңейтті. Комитет қызметкері Питер Кадоган «бірден 12 бағытта жұмыс істеуге тырысып жатқанын» айтты, соның ішінде Грекиядағы азаматтық бостандықтар үшін күресу, Гарольд Уилсонның Вьетнамдағы бейбітшілік бастамасын іске асыра алмауына қарсы шығу және Лондонның үшінші әуежайын Стэнстедке орналастыруға қарсылық көрсету. Лондондық 100-дік комитетінің мүшесі Диана Шелли Комитет ядролық қарусызданудан басқа мақсаттарды қабылдағанда, ол «бұрынғыдай бейбітшіл болмайтынын» айтты. 1963 жылы үкіметтің аймақтық баспаналары туралы, құпия үкіметтік бункерлер желісі туралы және кейін Джордж Блейктің Вормвуд Скрабс түрмесінен қашып кетуі туралы мәлімдемелер жасалды. Комитеттің Грекия саясатына қызығушылығы 1963 жылғы Пасхада грек «Бертран Расселдің 100-дік комитеті» шеруіне тыйым салу, британдық 100-дік комитетінің кейбір мүшелерін шеруге қатысуға тырысқан кезде қуылды және Грекияның парламент депутаты және бейбітшілік белсендісі Григорис Ламбракистің қазасымен байланысты болды. Диана Шелли Чандлердің түрмеге қамалуы «жаз бойы Комитетті, 100-дік Комитетті және Ұлыбританиядан тыс ұқсас қозғалыстарды (әсіресе АҚШ-тағы Азаматтық құқық қозғалысын) қозғаған күш болғанын» айтты, бұл оны әлеуметтік әрекеттің кең таралған әдісіне айналдырды, қазір экологиялық, жануарлар құқықтары және бейбітшілік наразылықтарында танымал. Алайда, Комитеттің зорлық-зомбылықтан бас тартуға қатаң талабы сирек кездеседі. Комитет сонымен қатар анархизмнен алынған және дәстүрлі саяси партиялар үшін бұрыннан таныс емес жаңа ұйымдастыру әдісін танымал етті: ресми мүшеліксіз және орталықсыздандыруға және автономды, өздігінен таңдалған «жұмыс топтарына» негізделген, сайланған атқарушы комитеттерге қарағанда.
The Committee's first act of civil disobedience on 18 February 1961 was a sit down demonstration at the Ministry of Defence in Whitehall, London, to coincide with the expected arrival of Proteus on the River Clyde. Somewhat to the surprise of the Committee, there were no arrests. because they "incited members of the public to commit breaches of the peace" and were likely to continue to do so. The court bound them to a promise of good behaviour for twelve months; thirty two, including Bertrand Russell, then aged 89, refused and chose to go to prison instead. It is estimated that 12,000 to 15,000 attended the demonstration despite the invocation of the Public Order Act, which effectively made it illegal to be in the vicinity of central London that day. Several thousand sat down By this time the authorities had begun to take the Committee of 100 more seriously. The official response had escalated from prosecution for incitement to breach of the peace to prosecution for the much more serious offences of conspiracy and incitement to breach the Official Secrets Act. Six organisers, the "Wethersfield Six", were charged with these offences and five later imprisoned for eighteen months: Ian Dixon, Terry Chandler, Trevor Hatton, Michael Randle, Pat Pottle; and the sixth, Helen Allegranza, to twelve months. (Picture) Bertrand Russell said that he was equally responsible, but the authorities ignored him and concentrated on the six young, unknown Committee of 100 officers. 3,000 military and civilian police were mobilised at Wethersfield. 5,000 demonstrated there and 850 were arrested. The Committee's plan to "fill the jails" by means of mass civil disobedience, and thus compel the government to respond to their demands, was frustrated by the authorities imprisoning a few important members and ignoring the rest. But supporters became exhausted by the number of demonstrations they attended and would not now create a mass movement against nuclear weapons.) A sit down of 7,000 outside the Air Ministry planned for the following September had to be called off because of lack of support, a "public assembly" being held instead. From 1962 onwards, the Committee became increasingly radical and extended its campaigns to issues other than nuclear weapons. Peter Cadogan, an officer of the Committee, said it was "trying to go in 12 directions at once", including campaigning for civil liberties in Greece, against Harold Wilson's failure to produce a promised Vietnam peace initiative and against siting London's third airport at Stansted. Diana Shelley, a member of the London Committee of 100, said that as the Committee adopted objectives other than nuclear disarmament it became "less non violent". revelations in 1963 about the Regional Seats of Government, a network of secret government bunkers, and later for the escape of George Blake from Wormwood Scrubs Prison. The Committee's interest in Greek politics was sparked by the banning of a march by the Greek "Bertrand Russell Committee of 100" in Easter 1963, by the expulsion of some of the British Committee of 100's members when they attempted to join the march, and by the murder of Grigoris Lambrakis, a Greek MP and peace activist. Diana Shelley said that the imprisonment of Chandler, "the force which had driven" the Committee throughout the summer, The Committee of 100, and comparable movements outside the UK (not least the Civil Rights Movement in the United States), made it a common method of social action, now familiar in environmental, animal rights and peace protests. However, the Committee's strict insistence on nonviolence is rare. The Committee also popularized a new method of organization derived from anarchism and hitherto unfamiliar to those in traditional political parties: without formal membership and based on decentralization and autonomous, self selected "working groups" rather than elected executive committees.