Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Феминизмді ескірген деп қарастыру
View of feminism as outdated
Постфеминизм (немесе постфеминизм) – 1990-шы жылдардан бастап феминизмге қолдаудың азайғанын сипаттау үшін бұқаралық ақпарат құралдары тарапынан танымал болған термин. Оны феминизм, әйелдік және халық мәдениеті арасындағы өзгерген қатынастарды түсінудің сындық тәсілі деп санауға болады. Бұл термин кейде төртінші толқын феминизмі, постмодернистік феминизм және ксенофеминизм сияқты келесі феминизмдермен шатастырылады. 2000 жылдары Кент штаты университетінде жүргізілген зерттеулер постфеминизмді төрт негізгі тұжырымға дейін шектеді: феминизмге қолдау төмендеді; әйелдер феминизмді және феминистерді жек көре бастады; қоғам әлеуметтік теңдікке жетті, осылайша феминизмнің қажеттілігі жойылды; және "феминист" деген атау теріс пікірлерге байланысты ұнамайды.
Postfeminism (alternatively rendered as post feminism) is a term popularized by the mass media to describe an alleged decrease in support for feminism from the 1990s onwards. It can be considered a critical way of understanding the changed relations between feminism, femininity and popular culture. The term is sometimes confused with subsequent feminisms such as fourth wave feminism, postmodern feminism, and xenofeminism. Research conducted at Kent State University in the 2000’s narrowed postfeminism to four main claims: support for feminism declined; women began hating feminism and feminists; society had already attained social equality, thus making feminism outdated; and the label "feminist" was disliked due to negative stigma.
Терминнің пайда болуы
1919 жылы "әдеби радикалды әйелдер" журналы жарық көрді, онда біз енді ерлер мен әйелдерге емес, адамдарға қызығушылық танытамыз, "моральдық, әлеуметтік, экономикалық және саяси нормалардың жынысқа қатысы болмауы керек, бұл "әйелдерді қолдауға, еркектерге қарсы болмай" және "олардың ұстанымы постфеминистік деп аталады". Осы терминнің ең алғашқы қазіргі қолданысының бірі Сьюзан Болотиннің 1982 жылы "Нью-Йорк Таймс" журналында жарияланған "Постфеминистік буынның дауысы" атты мақаласында кездеседі. Мақала феминизмнің мақсаттарымен келісетін, бірақ өзін феминист деп санамайтын әйелдермен жүргізілген сұхбаттарға негізделген. 1990 жылдары бұл термин академиялық ортада және БАҚ-та кеңінен таралды, мақтау және сын тұрғысынан қолданылды. Содан бері "постфеминизм" контекстінде "пост" сөзінің нақты мағынасы шатасу тудырды. "Пост" феминизмді тарихқа өткізуді ұсынады, яғни оның аяқталғанын жариялайды. Бұл феминистік тарихты өткенге жібереді. Дегенмен, кейбіреулер феминизмді "пост" деп атау мүмкін емес деп санайды, себебі бұл қазіргі әлемді пострасистік, посткластық және постсексистік қоғам деп атаумен тең болар еді.
In 1919, a journal was launched in which "female literary radicals" stated we're interested in people now—not in men and women, that "moral, social, economic, and political standards 'should not have anything to do with sex, that it would "be 'pro woman without being anti man, and that "their stance [is called] 'post feminist. One of the earliest modern uses of the term was in Susan Bolotin's 1982 article "Voices of the Post Feminist Generation", published in New York Times Magazine. This article was based on a number of interviews with women who largely agreed with the goals of feminism, but did not identify as feminists. In the 1990s, the term became popular in academia and the media and was used in both complimentary and dismissive ways. Since then there has been confusion surrounding the intended meaning of "post" in the context of "postfeminism". "Post" offers to situate feminism in history by proclaiming the end of this history. It then confirms feminist history as a thing of the past. However, some claim that it is impossible that feminism could be aligned with "post" when it is unthinkable, as it would be the same as calling the current world a post racist, post classist, and post sexist society.
Басқа қолданыстар
Торил Мои бұл терминді «Сексуалдық / Тексттік саясат» (1985) еңбегінде теңдікке негізделген, яки либералды феминизм мен айырмашылыққа негізделген, яки радикалды феминизм арасындағы екіұшталдықты жоққа шығаратын феминизмді қолдау үшін пайдаланды. Ұқсас көзқараспен Диана Дэвис постфеминизмнің бірінші және екінші толқындар феминизмінің тілегенін жалғастырғанын айтты. «Феминизм: Жаңадан бастаушыларға арналған нұсқаулық» (2010) кітабында Салли Шольц төртінші толқынды постфеминизм деп сипаттады.
Toril Moi used the term in Sexual/Textual Politics (1985) to advocate a feminism that would deconstruct the binary between equality based or liberal feminism and difference based or radical feminism. From a similar perspective, Diane Davis affirmed that postfeminism is just a continuation of what first and second wave feminisms want. In Feminism: A Beginner’s Guide (2010), Sally Scholz referred to the fourth wave as postfeminism.
Шығармалары
1994 жылы жарық көрген «Кім феминизмді ұрлады?» атты кітабында, Кристина Хофф Сомерс қазіргі заманғы академиялық феминисттік теорияның көп бөлігі мен феминисттік қозғалысты әйелдерге басымдық беретін деп санайды. Ол мұны «гендерлік феминизм» деп атайды және «теңдік феминизмін» ұсынады – бұл идеология толық азаматтық және құқықтық теңдікке ұмтылады. Ол, өзі гендерлік феминисттер деп атаған феминисттер артықшылықтарды жақтап, әйелдерді құрбандар ретінде көрсетеді, ал теңдік феминизмі феминизмнің қолдануға болатын балама түрін ұсынады деп мәлімдейді. Осы сипаттамалары мен басқа да еңбектері Хофф Сомерсті кейбір феминисттер антифеминист деп сипаттауына себеп болды. Кейбір заманауи феминисттер, мысалы, Ката Поллитт немесе Надин Строссен, феминизмді жай ғана «әйелдер – адамдар» деп қарастырады. Олар жыныстарды бөліп қараудың орнына біріктіретін көзқарас феминисттік емес, сексистік деп санайды.
In her 1994 book Who Stole Feminism? How Women Have Betrayed Women, Christina Hoff Sommers considers much of modern academic feminist theory and the feminist movement to be gynocentric. She labels this "gender feminism" and proposes "equity feminism"—an ideology that aims for full civil and legal equality. She argues that while the feminists she designates as gender feminists advocate preferential treatment and portray women as victims, equity feminism provides a viable alternative form of feminism. These descriptions and her other work have caused Hoff Sommers to be described as an antifeminist by some other feminists. Some contemporary feminists, such as Katha Pollitt or Nadine Strossen, consider feminism to hold simply that "women are people." Views that separate the sexes rather than unite them are considered by these writers to be sexist rather than feminist.
Поп-мәдениетпен байланысы
Постфеминизм бұқаралық ақпарат құралдарында екінші толқын феминистерінен айырмалы, оны қабылдаудың орнына танымал мәдениетті қабылдайтын феминизм түрі ретінде қарастырылады. 1990 және 2000 жылдардың басындағы көптеген танымал телешоулар постфеминистік туындылар саналады, себебі олар басқа әйелдердің танымал мәдени бейнелері арқылы күш алған әйелдерге назар аударады. Осы себепті постфеминистер мұндай медиа бұрынғы әйелдер бейнелеулеріне қарағанда қолжетімді және инклюзивті екенін айтты. Дегенмен, кейбір феминистер постфеминистік туындылардың ақ, орта таптағы әйелдерге тым көп назар аударатынын санайды. Постфеминистік әдебиет – сонымен қатар, «қыздар әдебиеті» деп те аталады – феминистік тақырыптарды қамтиды, әйелдер туралы ойлармен толтырылады және көркем әдебиет стандарттарын жаңаша қарастырады, сондықтан оны сенімді, тапқыр және күрделі деп бағалайды. Мысалын, «Сүйкімді жалғаншылар» романында табуға болады. Бұл романдар постфеминизммен үйлесетін гендерлік теңдікке ұмтылатын қоғамда қыз балалық шақтың күрделігін зерттейді. Сериалдың басты кейіпкерлерінің үнемі бақылауда болуы және өзін-өзі тексеруі гетеросексуалдық, гиперфеминность пен қыздарға таңылған сын көзқарасты көрсетеді. «Сүйкімді жалғаншылар» романындағы қыздардың материализм мен өнер көрсетуі қоғамда толық гендерлік теңдік орнаған деген пікірді сынап, осылайша постфеминизмді де сынға алады.
Postfeminism has been seen in media as a form of feminism that accepts popular culture instead of rejecting it, as was typical with second wave feminists. Many popular shows from the 1990s and early 2000s are considered to be postfeminist works because they tend to focus on women who are empowered by popular cultural representations of other women. Because of this, postfeminists claimed that such media was more accessible and inclusive than past representations of women in the media; however, some feminists believe that postfeminist works focus too much on white, middle class women. Postfeminist literature—also known as chick lit—has been criticized by feminists for similar themes and notions. However, the genre is also praised for being confident, witty, and complicated, bringing in feminist themes, revolving around women, and reinventing standards of fiction. Examples can also be found in Pretty Little Liars. The novels explore the complexity of girlhood in a society that assumes gender equality, which is in line with postfeminism. The constant surveillance and self policing of the series' protagonists depicts the performance of heterosexuality, hyperfemininity, and critical gaze forced upon girls. The materialism and performance from the girls in Pretty Little Liars critiques the notion that society has full gender equality, and thus offers a critique of postfeminism.
Сын
Сьюзан Фалуди "Баклаш: Американдық әйелдерге қарсы жарияланбаған соғыс" (1991) еңбегінде екінші толқын феминизміне қарсы болған қарсылықтың феминизмді өз шарттарымен қайта анықтағанын айтады. Бұл құбылыс медиа арқылы жасалды және нақты дәлелдерсіз, әйелдердің азаттық қозғалысын 1980-жылдардың соңында әйелдерді мазалаған көптеген мәселелердің себебі деп көрсетті. Оның сөзіне қарағанда, мұндай қарсылық – тарихи үрдіс, ол әйелдер тең құқықтарды алу жолында маңызды жетістіктерге жеткен кезде қайталанады. Сол сияқты, Амелия Джонс 1980-ші және 1990-шы жылдары пайда болған постфеминистік мәтіндер екінші толқын феминизмін біртұтас күй ретінде бейнелегенін және сын-пікірлерінде шамадан тыс жалпылама болғанын айтады. Анжела МакРобби феминизм сөзіне "пост" префиксін қосу, феминизмнің барлық адамдар, соның ішінде әйелдер үшін теңдікке қол жеткізудегі жетістіктерін кемсіткенін болжайды. МакРоббидің пікірінше, постфеминизм теңдікке қол жеткізілген деген ойды қалыптастырды және феминистер енді басқа мәселелерге көңіл бөле алады. Оның ойынша, постфеминизмнің ең айқын көрінісі – "Бриджит Джонстың күнделігі", "Секс және қала" және "Элли Макбиль" сияқты медиа өнімдері. Бриджит Джонс және Кэрри Брэдшоу сияқты әйел кейіпкерлер өзін азат деп есептеп, сексуалдық тәжірибелерінен ләззат алады, бірақ олардың іздегені – бәрін бағалы ететін бір ғана адам еді. Сингапурдағы әшекей жарнамалары туралы мақаласында Мишель Лазар "постфеминистік" әйелдіктің неолибералдық араласудың нәтижесінде "өзіне сенімділік немесе "мендік" сезімін" қалай тудырғанын талдайды. Ол әйелдердің жұмыс істейтін санын артқандығы жарнама берушілерді әйелдер туралы бейнелерін жаңартуға итергенін, бірақ "осы гибридтік постфеминистік "мендік" арқылы жарнама берушілер жаңа нормативті қайта орнатудың жолын тапты" дейді. Постфеминистік жарнамалар мен сәнде әйелдік – азаттыққа жамылған тауар ретінде пайдаланылғаны үшін сынға ұшырады.
Susan Faludi argues in Backlash: The Undeclared War Against American Women (1991) that a backlash against second wave feminism had successfully re defined feminism through its terms. It was constructed by the media and, without reliable evidence, pointed women's liberation movement as the source of many of the problems alleged to be plaguing women in the late 1980s. According to her, this type of backlash is a historical trend, recurring when it appeared that women had made substantial gains in their efforts to obtain equal rights. Similarly, Amelia Jones claims that the postfeminist texts which emerged in the 1980s and 1990s portrayed second wave feminism as a monolithic entity and were overly generalizing in their criticism. Angela McRobbie suggests that adding the prefix post to feminism undermined the strides that feminism made in achieving equality for everyone, including women. In McRobbie's opinion, postfeminism gave the impression that equality has been achieved and feminists could now focus on something else entirely. She believed that postfeminism was most clearly seen on so called feminist media products, such as Bridget Jones's Diary, Sex and the City, and Ally McBeal. Female characters like Bridget Jones and Carrie Bradshaw claimed to be liberated and clearly enjoy their sexuality, but what they were constantly searching for was the one man who would make everything worthwhile. In an article on print jewelry advertisements in Singapore, Michelle Lazar analyses how the construction of 'postfeminist' femininity has given rise to a neoliberal hybrid "pronounced sense of self or 'I dentity'". She states that the increasing number of female wage earners has led to advertisers updating their image of women but that "through this hybrid postfeminist I dentity, advertisers have found a way to reinstall a new normativity that coexists with the status quo". Postfeminist ads and fashion have been criticized for using femininity as a commodity veiled as liberation.