16-17 ғасырдағы ағылшын музыкалық ансамблі – "консорт". Түрлі аспаптардан құралған, сарайда танымал болған. Барокко дәуірінде камералық музыкаға айналды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
16/17 ғасырлардағы ағылшын тіліндегі музыкалық ансамбльге арналған сөз тіркесі. Аспаптар тобы – 16 және 17 ғасырларда Англияда аспаптық ансамбльді білдіру үшін қолданылған сөз тіркесі. Мұндай топтар бір түрлі немесе әртүрлі аспаптардан құралуы мүмкін. Консорт музыкасы Елизавета дәуірінде сарайда және бай адамдардың үйлерінде кең танымал болды, сол кезеңнің көрнекті композиторлары консорттар үшін көптеген шығармалар жазды. Барокко дәуірінде консорт музыкасы камералық музыканың құрамына енді.
16/17th century English phrase for a musical ensemble
A consort of instruments was a phrase used in England during the 16th and 17th centuries to indicate an instrumental ensemble. These could consist of the same or a variety of instruments. Consort music enjoyed considerable popularity at court and in the households of the wealthy in the Elizabethan era, and many pieces were written for consorts by the major composers of the period. In the Baroque era, consort music was absorbed into chamber music.
Анықтамалар мен нысандар
Музыкалық мағынада ағылшын тіліндегі "консорт" сөзінің ең алғашқы құжатталған мысалы Джордж Гаскойннің "Принцельдің ләззаттары" (1576) еңбегінде кездеседі. Тек 17 ғасырдың ортасынан бастап "толық" немесе "жабық" консорт, яғни бір топқа жататын барлық аспаптар (мысалы, бірге ойналатын виолалар) мен әртүрлі топтардан құралған "аралас" немесе "бөлінген" консорт (мысалы, виолалар мен лютня) арасында нақты айырмашылық жасалды. Консорттарға арналған маңызды музыкалық формаларға фантазиялар, кантус фирмас үлгілері (оның ішінде In nomines), вариациялар, билер немесе айрес, сондай-ақ фантазиялық сюиталар кіреді.
The earliest documented example of the English word 'consort' in a musical sense is in George Gascoigne’s The Princelye Pleasures (1576). Only from the mid 17th century has there been a clear distinction made between a ‘whole’, or ‘closed’ consort, that is, all instruments of the same family (for example, a set of viols played together) and a ‘mixed’, or ‘broken’ consort, consisting of instruments from various families (for example viols and lute). Major forms of music composed for consorts included fantasias, cantus firmus settings (including In nomines), variations, dances or ayres, and fantasia suites.
Негізгі композиторлар
Елизавета дәуіріндегі консорт музыкасының композиторларына Джон Дауленд, Энтони Холборн, Осберт Парсли және Уильям Бёрд жатады. Якоб дәуірінің басты композиторлары Томас Лупо, Орландо Гиббонс, Джон Копрарио және Альфонсо Феррабоско болды. Уильям Лоуес Каролина дәуіріндегі маңызды композитор еді. Кейінгі 17 ғасыр композиторларына Джон Дженкинс, Кристофер Симпсон, Мэтью Локк және Генри Перселл кірді.
Composers of consort music during the Elizabethan era include John Dowland, Anthony Holborne, Osbert Parsley, and William Byrd. The principal Jacobean era composers included Thomas Lupo, Orlando Gibbons, John Coprario, and Alfonso Ferrabosco. William Lawes was a principal composer during the Caroline era. Later 17th century composers included John Jenkins, Christopher Simpson, Matthew Locke and Henry Purcell.