Кіріспе

Граф Станислав Малаховский, Наленч елтаңбасымен (1736–1809) – поляк мемлекет қайраткері, Польшаның тұңғыш премьер-министрі, Польша үкіметінің Тұрақты кеңесінің (Rada Nieustająca) мүшесі (1776–1780), 1774 жылдан бастап Корольдік соттардың маршалы, Корольдік үлкен референдары (1780–1792) және Төртжылдық Сеймнің маршалы (1788–1792). Корольдік бас канцлер Ян Малаховскийдің ұлы, Малаховский 1788 жылы Сеймнің маршалы (спикері) болып тағайындалды. Ол 1791 жылы қабылданған конституцияның негізгі күші болды, ол парламенттегі көпшілік билік, биліктің бөлінуі және орта таптың құқықтары сияқты қазіргі батыс еуропалық реформаларды қамтыды; бұл конституция 1792 жылы Польшаның екінші бөлінісінде күшін жойды. 1807–09 жылдары Малаховский Наполеон Бонапарттың қолдауымен құрылған Варшава Герцогтығының сенатының (үкіметінің) президенті қызметін атқарды.

Өмірбаян

1736 жылғы 24 тамызда дүниеге келген Станислав Малаховский бай, қуатты және ықпалды ақсүйек отбасынан шыққан және мемлекет қайраткері мен ақсүйек Ян Малаховскийдің ұлы болған. Ол құқық білімі алып, 1764 жылы Сеймге провинциялық депутат болып сайланды. 1771 жылы Біріккен Польша Корольдігі кеңсесіне хатшы болып тағайындалды. Сеймдегі Депутаттар палатасының мүшесі ретінде ол зор құрметке ие болды. Ол Үкіметтің Тұрақты Кеңесінің мүшесі болды және Төртжылдық Сеймнің (1788–1792) маршалы (президенті) болып тағайындалды. Осы лауазымда ол 1791 жылғы 3 мамыр Конституциясының негізгі авторларының бірі болды. 1790 жылы Сеймнің маршалы ретінде Польшаны шетелдік үстемдіктен қорғау мақсатында Пруссиямен одақ туралы шартқа қол қойды. 1792 жылы ол Саксония короліне поляк тәжін мұрагерлік етіп беру туралы мәселе бойынша саксониялық делегациямен сөйлесті, бірақ нәтижеге келмеді. Малаховский орыс партиясының патриоттық оппозициясынан қатаң болды, оның басты қолдаушылары оның ағасы Хяцинт Малаховский болды. 1792 жылғы орыс-поляк соғысы кезінде ол поляк әскерлеріне өз қаражатынан мол қаржы және көптеген азық-түлік жәрдем берді. Бірақ ол Ресейге жақтас Тарговица конфедерациясын тоқтатуға үлкермеді, сондықтан шетелге қашып кетті. 1794 жылғы Костюшко көтерілісіне қатыспады. 1799 жылы Варшавада тұтқындалып, Миландағы Польша Сеймінің отырысына жауапты деп айыпталып, бір жыл бойы Краковта мемлекеттік тұтқын ретінде қамауда болды. 1807 жылы Варшава Ұлы Герцогтігі құрылғаннан кейін ол уақытша үкімет комиссиясының төрағасы болды және жақын арада Сенат президенті болды. Малаховский 1809 жылғы 28 желтоқсанда қайтыс болды және оның қабірі Варшавадағы Киелі Крест шіркеуінде орналасқан.

Мұра

Жас кезінен бастап Малаховский елдің игілігі үшін ынта-жігермен еңбек етті және корольдік соттың президенті ретінде "Польшалық Аристид" деген құрметті лақап атын алды. Ол алғаш рет 1764 жылы Коронациялық сеймге депутат болып сайланды, ал Ұлы Төртжылдық сейм 1788 жылғы сессиясының басында оны бірауыздан спикер етіп сайлады. Жағдайды дұрыс бағалап, Малаховский құлап бара жатқан мемлекетті сақтап қалуға тырысқандардың бәрін өзіне жинады және реформаның барлық перспективалы жобаларын ыстық ықыласпен қолдады. Ол 1791 жылғы 3 мамыр конституциясын жасағандардың бірі болды, барлық әріптестерінен либералдығымен ерекшеленді және қалаларға сайлау құқығын кеңейтуді, шаруаларды азат етуді жақтады. Варшава қаласының азаматы ретінде өзінің есімін азаматтық тізілімге бірінші болып енгізді және шаруаларын толық азат ету үшін олармен келіссөздер жүргізді. Конституцияның күштен шығарылуына көңілі қалған ол 1792 жылы лауазымынан кетіп, елден шығып, алдымен Италияға, содан кейін Галициядағы өз иеліктеріне барды, онда ол жасанды айыптау бойынша біраз уақыт түрмеге қамалған еді. 1807 жылы Малаховский пруссиялықтар Варшавадан шығып кеткеннен кейін тағайындалған атқару комитетінің төрағасы болды, ал Варшаваның Ұлы Герцогтығы құрылғанда Саксония королі Фредерик Август I тұсында сенат президенті болды. Австрия үкіметімен Галиция тұз кеніштері туралы келіссөздерде Малаховский өзінің барлық иеліктерін қосымша кепілдік ретінде ұсынып, азайған қазынаға көмектесті. Оның өлімі – жалпыұлттық қайғы ретінде қарастырылды. Ұлы Герцогтықтың барлық қалаларында поляк халқының құрметі мен алғысын білдіру үшін бірдей уақытта қоштасу рәсімі өтті.

Есте сақтау

Ол Ян Матейконың 1891 жылғы «3 мамыр Конституциясы» картинасында мәңгі есте қалған тұлғалардың бірі. Оның құрметіне ескерткіш орнату туралы ұсыныс Польшаның Плоцк қаласында, оның есімін алып жүрген мектеп аумағында жасалды.