Оңтүстік Темір Жолының W класты локомотивтері: Лондондық жүк тасымалы үшін жасалған құрылғы
SR W class
SR Class W локомотивтері: 1929 ж. Ричард Маунселл жасаған, Лондон аймағындағы жүк тасымалына арналған 2-6-4T танкті локомотивтері. Тарихы мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
SR W класы – 1929 жылы Ричард Маунселл Оңтүстік теміржолында пайдалану үшін жобалаған 3 цилиндрлі 2-6-4T танк локомотивтері. Олар 1932 жылы пайдалануға енгізіліп, Истли және Эшфордта құрастырылған. Бұл класс Лондондағы қысқа қашықтықтағы, компаниялар аралық және аймақтық жүк тасымалдарын жүзеге асыру үшін арналған еді және N, N1, U және U1 класс локомотивтерінің бөлшектерімен стандартизацияланған.
The SR Class W were 3 cylinder 2 6 4T tank engines designed in 1929 by Richard Maunsell for use on the Southern Railway. They were introduced in 1932 and constructed at Eastleigh and Ashford. The class was intended for short distance, inter company/regional freight traffic transfer in London, and were standardised with parts from the N, N1, U and U1 classes.
Өмірбаян
1920-жылдардан бастап Лондонның айналасында көптеген ірі жүк құрастыру станциялары орналасты, онда алыс қашықтықтан келген жүк пойыздары түсіріліп, олардың түпкі мақсаттарына жөнелту үшін жаңа пойыздарға қайта жинақталды. Осы станциялардың үшеуі – Фелтам, Норвуд және Хитер Грин – Оңтүстік теміржолымен басқарылды. Ричард Маунселл үшін бұл станциялар арасында және Лондон арқылы басқа теміржол станцияларына жүктерді жылдам тасымалдауға қабілетті локомотивтің қажеттілігі қиындық тудырды. Электрленген қала маңындағы жолдар жолаушылар тасымалымен көбінесе жүйсіп, жүк тасымалына басымдық берілді, ал Лондон желісі көптеген түйіскен жерлер мен сигналдық тоқтауларға толы болды. Техникалық тапсырмада жақсы үдеу және дәнекерлеу қабілетіне ие, қуатты локомотив қажет болды: Оңтүстік теміржолының Лондон желісінде кездесетін көпірлі қиылыстардағы тік көтерілімдерге көтеріле алатын локомотив. Тар қисықтарда жүру және аталған көтерілімдерде тұрған жерден жылдамдау мүмкіндігі де жобаға енгізілуі тиіс маңызды талаптар еді. Сапарлар салыстырмалы түрде қысқа болғандықтан және жұмыс бағытты жиі өзгертуді қамтитындықтан, танк локомотивінің дизайны да қолайлы болды.
From the 1920s London was surrounded by a number of large freight Marshalling yards, where long distance freight trains were brought and re organised into new trains for onward transmission to their destinations. Three of these yards, at Feltham, Norwood and Hither Green, were operated by the Southern Railway. The requirement for a fast freight transfer locomotive between these yards, and across London to other railway yards, provided a challenge for Richard Maunsell. The electrified suburban lines were busy with commuter traffic which took priority over freight workings, and the London network abounded with junctions and signal stops. The design brief called for a powerful locomotive with good acceleration and adhesion: one that was able to climb the steep gradients over the flying junctions that were to be found all over the Southern Railway's London network. The ability to operate over tight curves and be able to pull away from a standstill on the aforementioned gradients were also key considerations that needed to be incorporated into the design. A tank locomotive design was also preferable since the journeys were relatively short, and the work would involve frequent changes in direction.
Дизайн
SR Z класы бастапқыда қарастырылды, бірақ жүк ауласында вагондарды жинауға арналған конструкцияның ерекше сипаттамаларына байланысты, олар Лондон теміржол жүйесінің қатаң уақыт кестесінде жүк тасуға жарамды деп табылмайды. Шешім – үш цилиндрлі, жақсы үдеуді қамтамасыз ететін және үш жиынтығы Walschaerts клапандық механизмімен жабдықталған, бақандас K1 класының кіші дөңгелекті нұсқасы болды. Осының нәтижесінде 1929 жылы W класы жобаланды. "River" K1 класының 2-6-4 танк локомотивтерін Севеноакс теміржол апатынан кейін қайта жарақтандыру нәтижесінде, жаңа жоба үшін қосымша богилер мен жетекші дөңгелектер қолжетімді болды. Жетекші дөңгелектер жұбы үшін айналмалы пони тележкасының орнына Cartazzi осі қолданылды. 2-6-4 дөңгелек конфигурациясы қарқынды қала маңындағы бағыттар үшін өте қолайлы деп танылды, ал K класынан алынған бөлшектер мен N, N1 және U1 кластарында қолданылған қазандықтар Оңтүстік локомотивтерін стандартизациялауды жалғастыруға мүмкіндік берді. Локомотивтер сол кезде қолданылып жүрген үздіксіз тежегіштері бар немесе оларсыз жүк вагондарынан тұратын пойызды басқару үшін күшті тежегіш жүйемен жабдықталды. Осыны ескере отырып, класс (көбінесе) боги дөңгелектеріне қосымша тежегіштермен жабдықталды. Eastleigh зауыты Schools класын құрылысына міндеттелгендіктен, тапсырыс Ashford зауытына ауыстырылды.
The SR Z class was considered at first, but due to the specialist characteristics of the design as a yard engine for marshalling freight, they were not deemed fit for the purpose of hauling loads under the tight timings of London's railway system. The solution was a smaller wheeled version of the ill fated K1 class with three cylinders to allow for better acceleration, with three sets of Walschaerts valve gear. The resultant W class was designed in 1929. As a result of the rebuilding of the 'River' K1 class 2 6 4 tank engines following the Sevenoaks railway accident, surplus bogies and leading wheels were available for the new design. A Cartazzi axle was used for the leading pair of wheels rather than a swivelling pony truck. The 2 6 4 wheel arrangement was settled upon as being ideal for intensive suburban routes, and the use of parts from the K Class and the same boiler as used on the N, N1 and U1 classes enabled the standardisation of Southern locomotives to continue. The locomotives were provided with heavy braking equipment in order to handle the trains of freight wagons with or without continuous brakes that were in use at the time. With this in mind the class was (unusually) provided with extra braking on the bogie wheels. Eastleigh works was then committed to the construction of the Schools class and so the order was transferred to Ashford.
Вариациялар
Екі партия бір-бірінен өзгеше болды, себебі Истли партиясында гравитациялық сылау мүмкіндігі және оң жағында бу реттегіштері болса, Эшфорд партиясында бумен сылау және реттегіштері сол жағында орналасқан, бұл Оңтүстік локомотивтерінің көптеген басқа түрлерінде кең таралған.
The two batches differed from each other because the Eastleigh batch had gravity sanding capability and steam regulators on the right hand side, whilst the Ashford batch had steam sanding and regulators on the left, as was common on most other classes of Southern locomotives.
Өзгерістер
Бірінші партия 1959 және 1960 жылдар аралығында бумен құмдау жүйесі қосылды, себебі ол Ашфорд партиясында бұрыннан болған. Бірақ оң жақтан басқару сақталды.
The first batch was modified between 1959 and 1960 to incorporate steam sanding, as this was already present on the Ashford batch. The right hand driving, however, remained.
Операциялық мәліметтер
Бұл сынып негізінен Лондон төңірегінде, Хитер Грин, Норвуд және Фельтам деполарында жұмыс істеді. Олар сондай-ақ компания ішіндегі/аймақтық жүк тасымалдау жұмыстарына қолданылды, батыс Лондон желісі арқылы Олд Оук Коммон, Уиллесден, Криклвуд және Ферм Парк топтау станцияларына дейін. Бұл сыныпты экипаждар көбінесе жақсы көретін, бірақ Истли партиясының локомотивтерінде жүргізуші оң жақта отырғандықтан, Оңтүстік желісіндегі сигналдар көбінесе сол жақта орналасқандықтан, дәл тоқтау қиындық тудыратын. Бұл көбінесе оттықшыны сол жақта қарауыл ретінде пайдалануға мәжбүр етті. 1948 жылы бұрынғы Лондон-Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолының электрленбеген желілерінде үлкен жолаушылар танк локомотивтерінің жетіспеушілігі болды. Осыдан кейін, сынып Виктория теміржол станциясы мен Тунбридж Уэллс Вест теміржол станциясы арасында Окстед желісі арқылы жолаушылар вагондарымен сынақтан өтті. Алайда, K және K1 сыныптары сияқты, W сыныбы да жылдамдық кезінде тұрақсыз болып табылғандықтан жолаушылар пойыздарында пайдалануға тыйым салынды.
The class was mainly used around London working from Hither Green, Norwood and Feltham yards. They were also used on inter company/regional transfer freight duties over the West London Line to Old Oak Common, Willesden, Cricklewood and Ferme Park marshalling yards. The class was generally well liked by their crews apart from the fact that the driver was on the right hand side of the Eastleigh batch, which made accurate stopping difficult when signalling was predominantly on the left on the Southern network. This would have meant that the fireman was frequently utilised as lookout on the left hand side. In 1948 there was a chronic shortage of large passenger tank locomotives on the un electrified lines of the former London Brighton and South Coast Railway. As a result, trials of the class were made with passenger stock between Victoria railway station and Tunbridge Wells West railway station via the Oxted Line. However, like the K and K1 classes the W class were found to be unstable at speed and were banned from use on passenger trains.
Қайтарып алу
Бұл топ 1963 жылы қызметтен алына бастады, ал соңғысы 1964 жылы тізімдерден шығарылды. Бұл кластағы локомотивтердің ешқайсысы сақтауға алынбады. + Алып тастау кестесі Жыл Жыл басындағы қызметтегі саны Алып тасталған саны Локомотив нөмірі 1963 15 10 31911/15–16/18–23/25. 1964 5 5 31912–14/17/24.
The class began to be withdrawn from service in 1963, with the last removed from the books in 1964. No examples of this class of locomotive survived into preservation. + Table of withdrawals Year Quantity inservice atstart of year Quantitywithdrawn Locomotive numbers 1963 15 10 31911/15–16/18–23/25. 1964 5 5 31912–14/17/24.