Мэй Сартон: Американдық ақын, романист және мемуарист өмірі мен шығармашылығы
May Sarton
Мэй Сартон – бельгий-американдық ақын, романіст және мемуарист. 53 кітабында адамгершілік, махаббат тақырыбын зерттеген. Туындыларында лирикалық суреттемелер көп.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бельгиялық-америкалық ақын, романист және мемуаршы Элеонора Мари Сартон (1912 – 1995)
Belgian American poet, novelist and memoirist, Eleanore Marie Sarton (1912 – 1995)
Мей Сартон – Элеонора Мари Сартонның (3 мамыр 1912 – 16 шілде 1995) қаламдығы. Ол – бельгиялық-америкалық романист, ақын және мемуаршы. Оның ең үздік туындылары эротикалық әйел суреттерімен тығыз байланысты болғанымен, ол «лесбиян жазушысы» деген атаудан бас тартып, адамгершілік махаббаттың баршаға ортақ екенін жеткізуді қалаған.
May Sarton was the pen name of Eleanore Marie Sarton (May 3, 1912 – July 16, 1995), a Belgian American novelist, poet, and memoirist. Although her best work is strongly personalised with erotic female imagery, she resisted the label of ‘lesbian writer’, preferring to convey the universality of human love.
Шығармалары мен тақырыптары
Мей Сартон 53 кітап жазды, оның ішінде 19 роман, 17 поэзия кітабы, 15 ғылыми еңбек, 2 балалар кітабы, пьеса және қосымша сценарийлер бар. The Poetry Foundation мәліметінше, сыншылар Сартонның стилін «тыныш, мәдениетті және қалалық» деп сипаттайды. Бірақ ол махаббаттың барлық түрлеріндегі адамзаттың ортақ қасиеттерін көрсеткісі келді. 1965 жылы «Мисс Стивенс маржандардың әнін естиді» романын жариялағанда, ол лесбияндық туралы ашық жазу оның бұрынғы еңбектерінің құндылығын төмендетуінен қорқыды. «Гомосексуализмге деген қорқыныш соншалықты зор, «Мисс Стивенс маржандардың әнін естиді» романын жазуға батылдық қажет болды», - деп жазды ол «Жалғыздық журналында», - «жыныстық құмарлыққа берілген, маскүнем, есірткіге тәуелді немесе жағымсыз емес, аянышпен де, жиренішпен де қарамайтын гомосексуалды әйел туралы роман жазу, сезімталдыққа бой алдырмай». Кітап жарық көргеннен кейін Сартонның көптеген шығармалары университеттердегі әйелдер тақырыбындағы курстарда оқылды, феминистер мен лесбиянкалар оларды қуана қабылдады. Питерстің кітабы көбінесе өткір болды («Оған жақын болған адамдардың көбісі олармен танысқанына өкінді. Питерс мырзаның айтуынша, Сартон оларды «көптеген дау-жанжалдарға, жылауға, ашуға, ұрыс-керіске» ұшыратты. Ол эмоционалды шантажға шебер болды және мейрамханаларда жаман мінез-құлық танытты. Өзіне ғана ойлаған және сезімтал емес Мей Сартон басқаларды жомарт қамқорлықпен баурап алып, кейін оларды сатып, қорлап, «салдарына немқұрайлы қарап» қалды»), бірақ биография «ойлы, әділ және жақсы жазылған» деп есептелді. 1997 жылы Сьюзан Шерман Сартонның хаттарының таңдамалы жинағын редакциялады, ал Сартонның көптеген қолжазбалары Нью-Йорк қалалық кітапханасында сақтаулы.
May Sarton wrote 53 books, including 19 novels, 17 books of poetry, 15 nonfiction works, 2 children's books, a play, and additional screenplays. According to The Poetry Foundation, Sarton's style as defined by critics is "calm, cultured, and urbane." Rather she wanted to touch on what is universally human about love in all its manifestations. When publishing her novel Mrs. Stevens Hears the Mermaids Singing in 1965, she feared that writing openly about lesbianism would lead to a diminution of the previously established value of her work. "The fear of homosexuality is so great that it took courage to write Mrs. Stevens Hears the Mermaids Singing," she wrote in Journal of a Solitude, "to write a novel about a woman homosexual who is not a sex maniac, a drunkard, a drug taker, or in any way repulsive, to portray a homosexual who is neither pitiable nor disgusting, without sentimentality " After the book's release, many of Sarton's works began to be studied in university level women's studies classes, being embraced by feminists and lesbians alike. Peters' book was often scathing ("People who had the misfortune to become her intimates almost universally came to regret it. On the slightest of pretexts, Ms. Peters has it, Sarton subjected them to 'terrible scenes, nights of weeping, rages, blowups.' She was expert at emotional blackmail, and behaved badly in restaurants. Self absorbed and insensitive, May Sarton wooed others with extravagant attentions, only to betray and humiliate them later 'with scant regard,' Ms. Peters observes, 'for the chaos left in her wake. '"), but the biography was considered "thoughtful, even handed, [and] well written." A selected edition of Sarton's letters was edited by Susan Sherman in 1997 and many of Sarton's papers are held in the New York Public Library.