Кіріспе
Уильям Моррис Хант (31 наурыз 1824 – 8 қыркүйек 1879) – американдық суретші. Вермонт штатындағы саяси Хант отбасында дүниеге келген ол Парижде реалист Жан-Франсуа Милледен тәлім алды және Барбизон суретшілер колониясында оқыды, содан кейін Америкаға оралғанда осындай топ құрды. Ол Бостонның жетекші портретшісі және пейзаж суретшісі болды, сонымен қатар литограф және мүсінші ретінде де жұмыс істеді. 1871 жылы Ұлттық дизайн академиясының мүшесі болып сайланды. Оның көптеген туындылары 1872 жылғы Бостонның Ұлы өрті кезінде жойылды. Тағы бір қайғы – Нью-Йорк штатының Албани қаласындағы штаттық Капитолий ғимаратындағы тас панельдердің бүлінуі болды, олардың үстіне оның көптеген монументалды суреттері салынған еді. Бұл оның депрессияға түсуіне және, болжам бойынша, өзін-өзі өлтіруіне себеп болды деп есептеледі.
William Morris Hunt (March 31, 1824September 8, 1879) was an American painter. Born into the political Hunt family of Vermont, he trained in Paris with the realist Jean François Millet and studied under him at the Barbizon artists’ colony, before founding a similar group on his return to America. He became Boston's leading portrait and landscape painter, also working as a lithographer and sculptor. In 1871 he was elected to the National Academy of Design as an Associate Academician. Many of his works were destroyed in the Great Boston Fire of 1872. Another disaster was the deterioration of the stone panels in the State Capitol at Albany, New York, on which a number of his murals had been painted. This is believed to have led to his depression and presumed suicide.
Өмір және мансап
Уильям Моррис Хант атақты отбасында дүниеге келді. Ханттың әкесі Джонатан Ханттың туыстары Вермонттың негізін қалаушылар мен ірі жер иелерінің қатарында болды; анасы Коннектикут штатындағы бай және танымал отбасынан шыққан. Хант Гарвард колледжінде оқыды, бірақ үшінші курста оқуын тоқтатты. Әкесінің қаталдығынан сурет салу мен салу мүмкіндігінен айырылған Джейн Ливитт Хант балаларына ең жақсы академияларда өнерді оқу мүмкіндігі берілсін деп шешті, тіпті бұл Еуропаға көшіп баруды талап етсе де. 1832 жылы 44 жасында холерадан қайтыс болған конгрессмен әкесінен кейін, Ханттың анасы Джейн оны және оның бауырларын Швейцарияға, Францияның оңтүстігіне және Римге алып барды. Хант Парижде Томас Кутюрмен оқыды, ал 1851 жылғы Париж салонында Жан-Франсуа Милледің «Егінші» туындысынан үлкен шабыт алып, Милледің ықпалына түсті. Хант отбасы он екі жыл бойы Еуропада тұрды. Осы уақыттың бір бөлігінде Уильям Моррис Хант пен оның ағасы Ричард Моррис Хант 1 rue Jacob мекенжайындағы пәтерде бірге тұрды, ол Эколь де Боз-Арт мектебіне жақын орналасқан. Уильям Кутюрдің басшылығымен сурет салуды оқыды. Тарихшы Дэвид Маккалоу былай деп жазды: «Франциядағы келесі бірнеше жылда әр бауырлас алған тәлім мен шабыттың нәтижесінде олардың еңбектерінде үлкен жетістіктерге қол жеткізді». «Мырза Уильям Хант – біздің ең үміткер суретшіміз», - деп хабарлады Томас Апплтон әкесіне. Хант АҚШ-қа оралғанға дейін келесі екі жылды Барбизонда Милле тәрбиесінде өткізді. Миллемен болған дослық Ханттың мінезі мен стиліне ұзақ әсер етті, ал оның жұмысы күшті, әдемі және маңызды болды. Ол Америкадағы Барбизон мектебінің ең белгілі жақтаушыларының бірі болды және ол Америка суретшілерінің жас буынын Парижге бұрды. Оның ықпалы туралы С. Г. В. Бенджамин Хантқа арналған некрологта былай деп жазды: «Біз осы елдегі дизайн өнерін өзгертетін шетелдік стильдерге деген жалпы күшті қабілетті марқұм Уильям М. Хантқа жатқызуымыз керек. Мырза Ханттың күші көптеген жас өнер студенттерін Парижге, содан кейін Мюнхенге баруға бағыттап, өнер техникасында батыл әдістерге қарай бірнеше жыл бойы үстемдік етті. Нәтижесінде [Америкаға] біздің өнеріміздің қазіргі кезеңінде стильдің маңыздылығын дұрыс түсінуге және айтатын нәрсесі бар адам оны жеткілікті түрде жеткізуді білсе, оны тиімдірек етуге мүмкіндік берді». Парижден кеткеннен кейін Хант сурет салып, отбасылық байланыстарын пайдаланып Род-Айленд штатындағы Ньюпортта, Вермонт штатындағы Браттлборо, Азор аралдарындағы Фаиал аралында және ақырында Бостонда сурет салу мектептерін құрды. 1855 жылы Америкаға оралғанға дейін Хант Парижде Бостондық саудагер, меценат және өнерді қолдаушы Томас Хандсайд Перкинстің қызы Луиза Дюмареск Перкинске үйленді. 1855 жылы Бостонға оралғаннан кейін Хант Перкинске қайтадан үйленді, мүмкін, заңдық себептерге байланысты. Хант 1856 жылы Пибоди қайтыс болғаннан аз бұрын Бостонның ықпалды Король шіркеуінде академик және дін қызметкері Эфрем Пибодидің қолынан екінші рет үйленді. Отанына оралғаннан кейін Хант Франциядағы өмірін және Милледің ықпалын еске түсіретін ең әдемі картиналарын суреттеді. Мұндай туындыларға «Кешіккен бала», «Су бұрқағындағы қыз», «Hurdy Gurdy Boy» және тағы басқалары кіреді, бірақ жұртшылық портреттерді сұрады, және Хантқа отыру модаға айналды. Оның осы жанрдағы ең жақсы суреттері Уильям М. Эвартс, миссис Чарльз Фрэнсис Адамс, пастор Джеймс Фриман Кларк, сенатор Чарльз Самнер, Уильям Гарднер, Бас судья Шоу және судья Хорас Грейдің портреттері. Кейінгі туындыларында америкалық пейзаждар басым болды. 1878 жылы жазда, қайтыс болғанға бір жыл қалғанда, Хант Ниагара шарлауының көріністерін суреттеді. Оның кейінгі еңбектеріне «Шомылушылар: екі рет боялған» және Нью-Йорктегі Албанидегі штаттық Капитолийдің жиналыс палатасы үшін «Аллегориялар» кіреді, олар суреттелген тас панелдердің ыдырауынан жоғалып кетті (кейбір ғалымдар Ханттың күйзелісінің күшеюіне, оның өліміне әкелген Албани муралдарының жоғалуына байланысты деп санайды). Оның «Өнер туралы әңгімелер» (Лондон, 1878) атты кітабы жақсы қабылданды. Хант өзінің суреттерін майлы бояумен ғана шектемеді. Ол литограф және мүсінші ретінде де жұмыс істеді. 1850 жылдан 1877 жылға дейін Вермонт штатының тумасы Бостонның әйгілі портрет және пейзаж суретшісі болды, оның суреттерін салуды талап ететін брахмандар көп болды. Хант Винслоу Гомердің, Чайльд Хассамның және Джон Джозеф Энкингтің стильдеріне ықпал еткендігі кеңінен танымал. Ханттың қолтаңбалы, жанды қылқаламмен жасаған жұмыстары, ішінара қазіргі еуропалық сурет салуды зерттеуден алынған, «майлы эскиздер» саласындағы жаңа кезеңді белгіледі, оны Гомер және басқалар жалғастырды. Оның достары мен әріптестерінің арасында суретші Фрэнк Хилл Смит болды. «Бостон суретшілерінің ең ұлысы», - деп жазады өнер тарихшысы Г. В. Шелдон «Америкалық суретшілер» кітабында, «және американдық суретшілердің санатындағы санаулы ғана суретші, мырза Уильям Моррис Хант Вермонт штатының Браттлборо қаласында дүниеге келді». Миллемен дос және оның шәкірті болғанымен, «Хант толығымен өзіндік суретші, және оның әр суреті спонтанды және тәуелсіз туынды». Өнер тарихындағы кейбір өзгерістерге байланысты, кейбір ғалымдар қазіргі таңда Ханттың Жаңа Англияның басқа ерте суретшілеріне тигізген күшті әсерін қайта қарап жатыр, олардың көптегені жақсы танымал. Хант Жаңа Англия өнері мен қоғамындағы маңызды тұлға болды. Өзі жинақтағаннан бөлек, Хант Бостондық коллекционерлерді Милле, Моне және басқа еуропалық суретшілердің туындыларын сатып алуға ынталандырды. Бостон Афинеумында француз суретшілерінің алғашқы көрмесінен кейін, Милле мен Руссоның туындыларын қамтитын, Гарвардтағы өнер профессоры Бостон газетінде айыптау жариялады. Ашуға мініп, суретші Хант «Бостон Дэйли Адвертизерде» жауап берді. «Өнерде біз білместікке мұрагер болғанымыздың кінәсі біздікі емес», - деді Хант, «бірақ оны жариялауға міндетті емеспіз». Мысалы, 1867 жылы Хант және оның әйелі Париждегі Универсал экспизициясының ашылуына қатысу үшін Францияға сапарлады. Лекциялары мен өнер сабақтарында Хант көптеген студенттерді, олардың көптегені танымал брахмандық отбасылардан шыққан. Бостон философы және жазушысы Уильям Джеймс бір кезде Ханттан оқыды, бірақ содан кейін сурет салудан бас тартып, жазуға көшті. 1871 жылы Хант Ұлттық дизайн академиясына қатарлас академик ретінде сайланды. Ханттың мансабы Бостонның зияткерлік қозғалысына қарызды болды. Мысалы, 1870 жылдың 27 ақпанындағы оның клубындағы түскі асқа Ханттың шеңберінен келесі мүшелер жиналды: Ральф Уолдо Эмерсон; Джеймс Рассел Лоуэлл; Генри Уодсворт Лонгфеллоу; Эдвард Кларк Кабот; Мартин Бриммер; Томас Голд Апплтон; Уильям Джеймс; Фрэнсис Блэквелл Форбс; және Джеймс Т. Филдс. Массачусетс технологиялық институтының негіз қалаушысы Эрастус Бригам Бигелоу қонақ ретінде қосылды. Уильям Моррис Хант 1879 жылы Нью-Гэмпшир штатындағы Шолс аралдарында қайтыс болды, көрінеу өзіне қол жұмсады. Хант депрессиядан құтылу үшін Нью-Гэмпшир жағасына келген. Бірақ ол жұмыс істеуді жалғастырды, өлімінен үш күн бұрын соңғы эскизін жасады. Оның денесі Нью-Гэмпшир ақыны Селия Такстер тапты. Оның ағасы Ричард Моррис Хант белгілі сәулетші болды. Тағы бір ағасы, Ливит Хант, танымал фотограф және адвокат болды. Төртінші ағасы, Джонатан, Париждік дәрігер, сондай-ақ өзіне қол жұмсады. Бостонның Көркем өнер мұражайындағы Уильям Моррис Хант кітапханасы осы суретшінің құрметіне аталған. (Хант Мұражай мектебінің негізін қалаушы мүшесі болды). Ханттың қайтысынан кейін Гарвардтағы сыныптастары мен Бостон тұрғындары оның көптеген картиналарын сатып алу және оларды Көркем өнер мұражайына сыйлау үшін қаражат жинады. Көркем өнер мұражайынан бөлек, Бостон Афинеумында да суретшінің көптеген туындылары бар.
To the late William M. Hunt that we must ascribe the general impulse toward foreign styles now modifying the arts of design in this country. The power of Mr. Hunt was felt in directing a large number of young art students to visit Paris, and eventually also Munich, at each of which the tendency has been for some years toward bolder methods in the technics of art. The result has been to introduce to [America] a truer perception of the vital importance of style in the present stage of our art, and to emphasize the truth that he who has anything to say will make it much more effective if he knows how to give it adequate utterance. After leaving Paris, Hunt painted and used his family connections to establish art schools in Newport, Rhode Island, Brattleboro, Vermont, the Faial Island in the Azores, and finally in Boston, where he became a popular portrait painter. Before his lauded return to America in 1855, Hunt was married in Paris to Louise Dumaresq Perkins, daughter of Thomas Handasyd Perkins Jr. (son of Thomas Handasyd Perkins), a Boston merchant, philanthropist and patron of the arts. Hunt was married to Perkins again upon his return to Boston in 1855, perhaps for legal reasons. Hunt was married for the second time in the influential King's Chapel in Boston by academic and clergyman Ephraim Peabody, shortly before Peabody's death in 1856. On his return, Hunt painted some of his most handsome canvases, all reminiscent of his life in France and of Millet's influence. Such works include The Belated Kid, Girl at the Fountain, Hurdy Gurdy Boy, and others – but the public called for portraits, and it became the fashion to sit for Hunt; among his best paintings of this genre are those of William M. Evarts, Mrs. Charles Francis Adams, the Rev. James Freeman Clarke, Senator Charles Sumner, William H. Gardner, Chief Justice Shaw and Judge Horace Gray. Among his later works, American landscapes predominated. In the summer of 1878, the year before his death, Hunt painted a series of sweeping views of Niagara Falls. His later works also include the "Bathers: Twice Painted" and "The Allegories" for the Assembly Chamber of the State Capitol at Albany, New York, now lost due to disintegration of the stone panels on which they were painted (some scholars trace Hunt's deepening depression that led to his suicide to his despair over the loss of the Albany murals). His book, Talks about Art (London, 1878), was especially well received. Nor did Hunt confine himself to oil painting. He was prolific, working as a lithographer and sculptor as well. From 1850 to 1877, the Vermont native was Boston's leading portrait and landscape painter; there was a backlog of Brahmins clamoring to be painted by him. Hunt is widely credited for having influenced the styles of Winslow Homer, Childe Hassam and John Joseph Enneking. Hunt's signature lively brushwork, partly derived from study of contemporary European painting, marked a new phase in 'oil sketching' that was carried on by Homer and others. Other friends and associates included artist Frank Hill Smith. "The greatest of Boston painters", writes art historian G. W. Sheldon in his American Painters, "and one of the few really great American painters, Mr. William Morris Hunt, was born in Brattleboro, Vermont." While a friend and student of Millet, "Hunt is an entirely original artist, and every picture of his is a spontaneous and independent product." In a bit of art history revisionism, some scholars are now re examining Hunt's powerful pull on other early New England artists, many better known. Hunt was an important figure in New England arts and society. Besides collecting himself, Hunt encouraged other Boston collectors to buy works by European artists such as Millet, Monet and others. After one early exhibition of French artists at the Boston Athenaeum, including works by Millet and Rousseau, for instance, an art professor at Harvard had written a condemnation in a Boston newspaper. Outraged, painter Hunt fired back a response in The Boston Daily Advertiser. "It is not our fault we inherit ignorance in art," Hunt wrote, "but we are not obliged to advertise it." In 1867, for instance, Hunt and his wife sailed to Paris to attend the opening of the Exposition Universelle. In his lectures and art classes, Hunt attracted large numbers of students, many of them from prominent Brahmin families. The Boston philosopher and author William James studied with Hunt for a time, before turning away from painting to concentrate on his writing. In 1871 Hunt was elected to the National Academy of Design as an Associate Academician. Hunt's career owed a debt to Boston's intellectual ferment. A luncheon at his club on February 27, 1870, for instance, found these members of Hunt's circle dining together: Ralph Waldo Emerson; James Russell Lowell; Henry Wadsworth Longfellow; Edward Clarke Cabot; Martin Brimmer; Thomas Gold Appleton; William James; Francis Blackwell Forbes; and James T. Fields. Joining the group as guest was Erastus Brigham Bigelow, a founder of the Massachusetts Institute of Technology. William Morris Hunt died at the Isles of Shoals, New Hampshire, in 1879, apparently a suicide. Hunt had gone to the New Hampshire shore to recover from a crippling depression. But he continued to work, executing his last sketch three days before his death. His body was discovered by his friend, New Hampshire poet Celia Thaxter. His brother Richard Morris Hunt was a celebrated architect. Another brother, Leavitt Hunt, was a well known photographer and attorney. A fourth brother, Jonathan, was a Paris physician who also committed suicide. The William Morris Hunt Library of the Boston Museum of Fine Arts is named in honor of this painter. (Hunt was a founding member of the Museum of Fine Arts' museum school). Following Hunt's death, his Harvard classmates and other Bostonians contributed to a fund to purchase many of his paintings and donate them to the Museum of Fine Arts. Aside from the Museum of Fine Arts, the Boston Athenaeum has a number of the artist's works in its collection, a gift of William Morris Hunt II. Also owning works by Hunt are New York City's Metropolitan Museum of Art, the Louvre Museum in Paris, the Musée d'Orsay in Paris, the Fine Arts Museums of San Francisco, the National Gallery of Art in Washington, D. C., the Addison Gallery of American Art at Hunt's alma mater Phillips Academy in Andover, Mass., the Bennington Museum, Vermont, the Bowdoin College Museum of Art, the Brooklyn Museum of Art, the Carnegie Museum of Art in Pittsburgh, the Currier Museum of Art in New Hampshire, the Harvard University Art Museums, Salem's Peabody Essex Museum, the Pennsylvania Academy of the Fine Arts and many others. In accordance with a long expressed desire, William Morris Hunt was buried at Prospect Hill cemetery in Brattleboro, Vermont, beside other family members. Two decades after Hunt's death, his former pupil Helen Mary Knowlton published her biography of the Boston painter entitled The Art Life of William Morris Hunt. Morris sat for a full length portrait by the artist Emanuel Leutze in Düsseldorf in 1864. Formerly part of the collection of Col. Leavitt Hunt at Elmshome in Vermont, the location of that portrait is now unknown.
Жеке өмір
Уильям Моррис Хант пен оның әйелі, бұрынғы Луиза Думарек Перкинстің бес баласы болды. Оның қызы Элеонора "Элен" (1858–1941) пруссиялық армия офицері, неміс Эрнст Курт Сигисмонд Диедерихке (1851–1887) үйленді. Олардың ұлы – суретші Вильгельм Хант Дидерих.