Интеллектуальды мүгежделік бойынша дискриминация ісі: Cleburne Living Center қарсы Cleburne қаласы
City of Cleburne v. Cleburne Living Center, Inc.
АҚШ Жоғарғы Сотының 1985 жылғы шешімі: Cleburne Living Center ісі, зиякерлік мүмкіндігі шектеулі адамдарға қатысты кемсітушілікке қарсы күрес. Тең құқықтар қорғалынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Cleburne Living Center, Inc., 473 U. S. 432 (1985) – зиякерлік мүмкіндіктері шектеулі адамдарға қатысты кемсітушілік мәселесін қараған АҚШ Жоғарғы Сотының ісі. 1980 жылы Cleburne Living Center, Inc. (CLC) зиякерлік мүмкіндіктері шектеулі адамдарға арналған топтық үй салуға рұқсат алу мақсатында өтініш берді. Техас штатының Клебурн қаласы қалалық жерді жоспарлау ережелеріне сәйкес CLC-ге рұқсат беруден бас тартты. Содан кейін CLC Клебурн қаласын рұқсат беруден бас тарту, CLC және олардың болашақ тұрғындарының Конституцияның он төртінші толықтыруындағы тең қорғалу құқығын бұзады деген негізде сотқа берді. Ақылға қолайлы негізді тексеруді қолданып, АҚШ Жоғарғы Соты CLC-ге қатысты бұл ереженің қолданылуын жоққа шығарды. Сот зиякерлік мүмкіндіктері шектеулі адамдарды ерекше қорғалатын немесе күдікті санамады.
City of Cleburne v. Cleburne Living Center, Inc., 473 U. S. 432 (1985), was a U. S. Supreme Court case involving discrimination against the intellectually disabled. In 1980, Cleburne Living Center, Inc. (CLC) submitted a permit application seeking approval to build a group home for intellectually disabled people. The city of Cleburne, Texas refused to grant CLC a permit on the basis of a municipal zoning ordinance. CLC then sued the City of Cleburne on the theory that the denial of the permit violated the Fourteenth Amendment Equal Protection rights of CLC and their potential residents. Applying rational basis review, the U. S. Supreme Court struck down the ordinance as applied to CLC. The Court declined to rule that intellectually disabled people were a quasi suspect or suspect class.
Өмірбаян
1980 жылдың шілдесінде Ян Ханна Клебурн қаласының шекарасындағы 201-ші Федерстон көшесіндегі ғимаратты сатып алды, оны CLC ұйымына жалға беру мақсатымен, осылайша олар оны зиякерлік мүкіндіктері шектеулі адамдарға арналған топтық үй ретінде пайдалана алатын болды. Үйге жалпы он үш зиякерлік мүкіндіктері шектеулі ер және әйел адамдар орналастыру жоспарланған. CLC ұйымының қызметкерлері тұрғындарды кез келген уақытта қадағалап отыруға тиіс болды. Үйдің өзінде төрт жатын бөлмесі және екі жуынатын бөлмесі болды, сондай-ақ тағы бір жартылай жуынатын бөлме қосылмақ. Клебурн қаласы CLC ұйымына осындай топтық үйге арнайы рұқсат қажет екенін хабарлады, сондықтан CLC рұқсат алу үшін өтініш берді. Қаланың жерді пайдалану ережелерінде "[ақыл-сақаты, алкоголизмнен немесе есірткіге тәуелділерге арналған ауруханалар] немесе жаза орындау мекемелері" құрылысына жыл сайын жаңаруға жататын арнайы рұқсат талап етілген (436). Қала топтық үйді "ақыл-ой жетілмегендерге арналған аурухана" (437) деп жіктеген. Жоспарлау және жерді пайдалану комиссиясы өтінішті қабылдамады, ал CLC ұйымының Ханна, Бобби Нортроп және Дэвид Саузерн өтініштерін қалалық кеңеске жүгінді. Клебурн қаласы мәселе бойынша қоғамдық тыңдау өткізді, содан кейін 3-ке 1 дауыспен CLC ұйымына арнайы рұқсат беруден бас тартты.
In July 1980, Jan Hannah purchased a building at 201 Featherston Street, within the city limits of Cleburne, with the intent of leasing it to CLC so that they could operate it as a group home for intellectually disabled people. The home was intended to house a total of thirteen mentally disabled men and women. CLC staff would supervise the residents at all times. The house itself had four bedrooms and two baths, with another half bath to be added. The city of Cleburne informed CLC that a special use permit would be required for a group home such as this, and so CLC submitted the permit application. The city's zoning regulations required that a special use permit, renewable annually, was required for the construction of "[hospitals] for the insane or feeble minded, or alcoholics or drug addicts, or penal or correctional institutions" (436). The city had classified the group home as a "hospital for the feebly minded" (437). The Planning and Zoning Commission denied the request, and CLC's Hannah, Bobbie Northrop, and David Southern moved their request to the City Council. The city of Cleburne held a public hearing on the meeting, after which they denied the special use permit to CLC on a vote of 3 to 1.
Істің тарихы
Арнайы пайдалану рұқсатынан бас тартқаннан кейін CLC федералдық округтік сотқа қалаға қарсы сотқа шағым түсірді, аймақтық регламенттің бетінше жарамсыз екенін және оны қолдануда зиялылық мүгедектеріне қатысты кемсітушілік құрастыратынын, соның салдарынан CLC мен оның әлеуетті тұрғындарының тең қорғалу құқықтарын бұзатынын мәлімдеді. Федералдық округтік сот CLC-нің топтық үйінің әлеуетті тұрғындары зиялылық мүгедек болмағанда рұқсат берілер еді деп тапты. Дегенмен, олар қаланың регламенті мен әрекеттерін конституциялық деп сақтады. Округтік сот зиялылық мүгедектері күдікті немесе жартылай күдікті санатына жатпайтынын, демек, рационалды негіздер тесті қолданылуы керек деп шешті. Сот регламенттің қаланың "CLC және оның тұрғындарының заңдық жауапкершілігі, . көршілес аудандардың тұрғындарының қауіпсіздігі мен алалануы" және үйде орналастырылатын адамдар санына қатысты заңды мүддесімен рационалды байланысты екенін анықтады. Бесінші апелляциялық округінің федералдық соты округтік соттың шешімін жойды. Апелляциялық сот зиялылық мүгедектігін жартылай күдікті санатына жатқызып, регламентке орташа деңгейдегі тексеруді қолдану керек деп шешті. Осы күшейтілген тексеру стандартын регламентке қолданғанда, сот оның бетінше де, қолданылуында да конституцияға қайшы екенін анықтады. Қала Жоғарғы Сотқа шағым жасады, ол қабылдауға келісті.
After their special use permit was denied CLC filed suit in Federal District Court against the city, alleging that the zoning ordinance was invalid on its face and as applied because it discriminated against intellectually disabled people in violation of the equal protection rights of CLC and its potential residents. The Federal District Court found that if the potential residents of CLC's group home had not been intellectually disabled the permit would have been granted. However, they upheld the city's ordinance and actions as constitutional. The District Court held that intellectually disabled people were neither a suspect nor a quasi suspect class and therefore the rational basis test should be applied. The court held that the ordinance was rationally related to the city's legitimate interest in "the legal responsibility of CLC and its residents, . the safety and fears of residents in the adjoining neighborhood," and the number of people to be housed in the home. The Federal Court of Appeals for the Fifth Circuit reversed the decision of the District Court. The Court of Appeals held that an intellectual disability was a quasi suspect class and therefore intermediate scrutiny should be applied to the ordinance. Applying the heightened scrutiny standard to the ordinance, the court held it was unconstitutional on its face and as applied. The city appealed the decision to the Supreme Court, which granted certiorari.
Жоғарғы соттың пікірі
Әділ Уайттың көпшілік пікірі КТҰ-ға қатысты қабылданған ережені күштен шығарды, осылайша рұқсат беруден бас тарту ақыл-ой кемістігі бар адамдарға қатысты негіссіз көзқарасқа негізделгендігін және осыған байланысты он төртінші түзетудегі тең қорғау ережесі бойынша жарамсыз екенін анықтады. Әдетте, Соттың рационалды негізді тексеруді қолданатын көптеген істерден өзгеше, Сот қаланың ұсынған мүддесін қабылдамады. Кейбір зерттеушілер заңның қабылдануының нақты себептерін зерттеуді "рационалды негізді тексерудің күшті нұсқасы" деп атады. Сот ақыл-ой кемістігі бар адамдарға күдікті немесе жартылай күдікті санаты беруден бас тартты, себебі олар "ірі және алуан түрлі топ" болып табылады және олар мемлекеттік және федералдық заң шығарушы органдармен жеткілікті түрде қорғалған. Сондықтан, ақыл-ой кемістігі бар адамдар мен басқаларды ажырататын кез келген заңнама тең қорғау бойынша тексеруден өту үшін заңды мемлекеттік мүддеге логикалық түрде байланысты болуы керек. Бұл сондай-ақ рационалды негізді тексеру деп аталады және он төртінші түзетудегі тең қорғау ережесі бойынша тексерудің ең төменгі деңгейі болып табылады. Сот төрешісі Маршалл, заңның күштен шығарылуына келісіп, бірақ оның толыққанды келіспейтінін білдіре отырып, ақыл-ой кемістігі бар адамдарға қатысты тарихи кемсітушілікке байланысты, Сот мұндай кемістігі бар адамдарды реттейтін заңдарды қарастырғанда жоғары деңгейдегі тексеруді қолдануы керек деп мәлімдеді.
Justice White's majority opinion invalidated the ordinance as applied to CLC, holding that the denial of the permit was based on irrational prejudice against intellectually disabled people and hence was invalid under the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment. Unlike most cases where the Court uses rational basis review, the Court did not accept the city's claimed interest. Some commentators have referred to this investigation into the actual reasons for passing the law as "rational basis with bite". The Court declined to grant intellectually disabled people status as a suspect or quasi suspect class because they are a "large and diversified group" amply protected by state and federal legislatures. Therefore, any legislation that distinguishes between intellectually disabled people and others must be rationally related to a legitimate government interest in order to withstand equal protection review. This is also known as rational basis review and is the lowest level of review under the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment. Justice Marshall, dissenting in part and concurring in the result of invalidating the statute, argued that due to the history of discrimination against intellectually disabled people, the Court should employ a higher standard of scrutiny (see Equal Protection scrutiny) when examining laws that regulated those with mental disabilities.
Маңыздылығы
Жоғары Сот психикалық мүгеліктігі бар адамдарды күдікті немесе жартылай күдікті санаудан бас тартқанмен, бұл шешім – Жоғары Соттың мемлекеттік заңнаманы рационалды негіздегі тексеру деңгейін қолданғанда конституцияға қайшы деп таныған сирек жағдайлардың бірі. Жоғары Соттың мемлекеттік заңнаманы рационалды негіздегі тексеру деңгейіне сәйкес конституциялық емес деп шешкен тағы бір маңызды мысалы – «Ромер против Эванс» ісіндегі геилердің құқықтарына қатысты шешім.
Although the Supreme Court declined to classify those with mental disabilities as a suspect or quasi suspect class, the decision is one of the few instances in which the Supreme Court has held government legislation to be unconstitutional when it applied a rational basis level of review. Another example of the Supreme Court holding that government legislation was unconstitutional when it applied to rational basis level of review was the landmark gay rights decision in Romer v. Evans.