1992 жылғы Planned Parenthood v. Casey ісі және аборт құқығы

Кіріспе

1992 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының аборт туралы шешімі

Planned Parenthood v. Casey, 505 U. S. 833 (1992) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, онда Сот Roe v. Wade (1973) ісінде белгіленген аборт жасау құқығын сақтап қалды және осы құқыққа мемлекеттік шектеулерді бағалау кезінде орынсыз жүктеме стандартын қалпына келтіруді «негізгі үкім» ретінде жариялады. Роу ісінің негізгі қағидасы және Кейси ісінің негізгі үкімі 2022 жылы Доббс Джексон әйелдер денсаулық сақтау ұйымына қатысты Жоғарғы Сот шешімімен күшін жойды. Бұл іс 1982 жылғы Пенсильвания штатының Абортты бақылау заңының бес ережесіне наразылық білдіруден туындады; ережелердің арасында күту мерзімі, әйелдің күйеуіне хабарлау және (кәмелетке толмағандар үшін) аборт процедурасын жасау алдында ата-анасының келісімі талаптары бар еді. Көпшілік пікірде сот төрешілері Сандра Дей О'Коннор, Энтони Кеннеди және Дэвид Саутер бірлесіп жазған, Жоғарғы Сот Роу ісінің «негізгі қағидасын» қолдады, ол АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуіне енгізілген Әділетті сот процесі туралы ереже әйелдің ұрық жетілмей тұрған кезде аборт жасау құқығын қорғайды деді. Сот Роу ісіндегі триместрлік тәсілді ұрықтың тірі қалу мүмкіндігін саралау арқылы алмастырды, соның салдарынан штаттар жүктіліктің бірінші триместрінде қолданылатын аборт шектеулерін енгізе алды. «Негізгі үкімінде» Сот штаттың аборт шектеулерін қатаң тексеру стандартын Роу ісіндегі орынсыз жүктеме стандартымен алмастырды, оған сәйкес аборт шектеулері «өмір сүруге қабілетсіз ұрықты аборттауға ниеттенген әйелдің жолына маңызды кедергі келтіру мақсатымен немесе салдарымен» қабылданған жағдайда ғана конституцияға қайшы деп танылады. Осы жаңа стандартты қолдану арқылы Сот Пенсильвания штатының заңына сәйкес төрт ережені күшінде қалдырды, бірақ әйелдің күйеуіне хабарлау талабын жоққа шығарды. Төрт судья Roe v. Wade ісін күштен шығару керек деп мәлімдеп пікір білдірді, ал екі судья аборт шектеулерін қараудың жоғары стандартын сақтауды қолдады.

Planned Parenthood v. Casey, 505 U. S. 833 (1992), was a landmark decision of the Supreme Court of the United States in which the Court upheld the right to have an abortion as established by the "essential holding" of Roe v. Wade (1973) and issued as its "key judgment" the restoration of the undue burden standard when evaluating state imposed restrictions on that right. Both the essential holding of Roe and the key judgment of Casey were overturned by the Supreme Court in 2022, with its landmark decision in Dobbs v. Jackson Women's Health Organization. The case arose from a challenge to five provisions of the Pennsylvania Abortion Control Act of 1982; among the provisions were requirements for a waiting period, spousal notice, and (for minors) parental consent prior to undergoing an abortion procedure. In a plurality opinion jointly written by associate justices Sandra Day O'Connor, Anthony Kennedy, and David Souter, the Supreme Court upheld the "essential holding" of Roe, which was that the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment to the United States Constitution protected a woman's right to have an abortion prior to fetal viability. The Court overturned the Roe trimester framework in favor of a viability analysis, thereby allowing states to implement abortion restrictions that apply during the first trimester of pregnancy. In its "key judgment," the Court overturned Roe strict scrutiny standard of review of a state's abortion restrictions with the undue burden standard, under which abortion restrictions would be unconstitutional when they were enacted for "the purpose or effect of placing a substantial obstacle in the path of a woman seeking an abortion of a nonviable fetus." Applying this new standard of review, the Court upheld four provisions of the Pennsylvania law, but invalidated the requirement of spousal notification. Four justices wrote or joined opinions arguing that Roe v. Wade should have been struck down, while two justices wrote opinions favoring the preservation of the higher standard of review for abortion restrictions.

Өмірбаян

Кейсиде талапкерлер штаттық депутат Стивен Ф. Фрейндтің авторлығындағы 1982 жылғы Пенсильвания штатының Абортты бақылау туралы заңының бес ережесіне қарсы шығып, олардың Роу против Уэйд ісіне сәйкес келмейтінін дәлелдеді. Роу ісіндегі сот алғаш рет абортты АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуінің Дұрыс сот процесі туралы тармағымен қорғалған негізгі құқық деп бекітті. Роу ісіндегі көпшілік пікір әйелдердің аборт жасау құқығын қорғауға қатысты жеке мүддесінің Дұрыс сот процесі туралы тармақта қамтылғанын айтты. Кейси ісінде даулы болған бес ереже төменде қысқаша сипатталған. § 3205 – хабардар етуге келісім: аборт жасауға ниеттенген әйел процедурадан бұрын хабардар етуге келісім беруі керек. Дәрігер оған операция жасалмас бұрын кем дегенде 24 сағат бұрын нақты ақпарат беруі керек, соның ішінде аборт оның денсаулығына қалай зиян келтіруі мүмкін екені және ұрық туралы ақпараттың қолжетімділігі туралы. § 3209 – күйеуге хабарлау: аборт жасауға ниеттенген үйленген әйел, егер белгілі бір ерекшеліктер болмаса, процедурадан бұрын күйеуіне хабарлағанын растайтын мәлімдемеге қол қоюы керек. § 3206 – ата-ананың келісімі: кәмелетке толмағандар аборт процедурасынан бұрын кем дегенде бір ата-анасының немесе қамқоршысының хабардар келісімін алуы керек. Сонымен қатар, кәмелетке толмағандар келісімнің орнына сот арқылы рұхсат алуға өтініш бере алады. § 3203 – медициналық төтенше жағдайдың анықтамасы: медициналық төтенше жағдайды «дәрігердің адал ниетпен жасаған клиникалық бағасы бойынша жүкті әйелдің денсаулығын күрделендіретін және оның өлімін болдырмау үшін жүктілігін дереу тоқтатуды қажет ететін, немесе кешіктіру маңызды дене функциясының ауыр және қайтымсыз зақымдану қаупін тудыратын жағдай» деп анықтайды. §§ 3207(b), 3214(a) және 3214(f) – есеп беру талаптары: аборт қызметтерін ұсынатын мекемелерге белгілі бір есеп беру және тіркеу міндеттері жүктелді. Бұл АҚШ тарихындағы абортқа қатысты шешімдердің маңызды ісі болды. Бұл Роуды жоюға мүмкіндік беретін алғашқы іс болды, себебі екі либералды АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы Уильям Дж. Бреннан және Тюргуд Маршалл Джордж Г.В. Буш тағайындаған судьялар Дэвид Саутер мен Кларенс Томаспен ауыстырылды. Олардың екеуі де өздерінің ізашарларымен салыстырғанда консерваторлар ретінде қарастырылды. Бұл Сотта сегіз республикалық тағайындалған судья қалды, олардың бесеуі президенттер Рональд Рейган немесе Буш тағайындаған, екеуі де Роуға қарсылық танытуымен белгілі болды. Соңында, жалғыз қалған демократ тағайындалған судья Байрон Уайт болды, ол Роу ісіндегі бастапқы шешімге қарсы дауыс берген екі судьяның бірі болды. Осы кезде судьялардың тек екеуі ғана Роу против Уэйд ісін қолдады: Роудың авторы Гарри Блэкмун және Джон Пол Стивенс, ол Роуды нақты растаған шешімдерге қосылған болатын (Акрон қаласы против Акрон репродуктивті денсаулық орталығы және Торнбург против Американдық акушерлік-гинекологиялық колледжі). Бұл істі Америка Азаматтық Бостандықтар Одағының адвокаты Кэтрин Колберт жоспарланған әрекеттер үшін қорғады, ал Линда Дж. Уортон бірлескен жетекші кеңесші ретінде жұмыс істеді. Пенсильванияның бас прокуроры Эрни Прейт штат атынан іске қатысты. Жоғарғы Сотқа жеткеннен кейін, АҚШ іске amicus curiae ретінде қосылды, ал АҚШ Бас прокуроры Кен Старр Буш әкімшілігінен сотқа Роуды қате деп жоюға шақырып, актіні қорғады.

In Casey, the plaintiffs challenged five provisions of the Pennsylvania Abortion Control Act of 1982 authored by state Rep. Stephen F. Freind, arguing that the provisions were unconstitutional under Roe v. Wade. The Court in Roe was the first to establish abortion as a fundamental right protected by the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment to the U. S. Constitution. The majority in Roe further held that women have a privacy interest protecting their right to abortion embedded in the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment. The five provisions at issue in Casey are summarized below. § 3205's informed consent — a woman seeking abortion had to give her informed consent prior to the procedure. The doctor had to provide her with specific information at least 24 hours before the procedure was to take place, including information about how the abortion could be detrimental to her health and about the availability of information about the fetus. § 3209's spousal notice — a married woman seeking abortion had to sign a statement declaring that she had notified her husband prior to undergoing the procedure, unless certain exceptions applied. § 3206's parental consent — minors had to get the informed consent of at least one parent or guardian prior to the abortion procedure. Alternatively, minors could seek judicial bypass in lieu of consent. § 3203's medical emergency definition — defining a medical emergency as "[t]hat condition, which, on the basis of the physician's good faith clinical judgment, so complicates the medical condition of a pregnant woman as to necessitate the immediate abortion of her pregnancy to avert her death or for which a delay will create serious risk of substantial and irreversible impairment of a major bodily function." §§ 3207(b), 3214(a), and 3214(f)'s reporting requirements — certain reporting and record keeping mandates were imposed on facilities providing abortion services. The case was a seminal one in the history of abortion decisions in the United States. It was the first case to provide an opportunity to overturn Roe since two liberal U. S. Associate Justices, William J. Brennan Jr. and Thurgood Marshall, had been replaced with the George H. W. Bush appointed Justices David Souter and Clarence Thomas. Both were viewed, in comparison to their predecessors, as ostensible conservatives. This left the Court with eight Republican appointed justices, five of whom had been appointed by Presidents Ronald Reagan or Bush, both of whom were well known for their opposition to Roe. Finally, the only remaining Democratic appointee was Justice Byron White, who had been one of the two dissenters from the original Roe decision. At this point, only two of the Justices were obvious supporters of Roe v. Wade: Harry Blackmun, the author of Roe, and John Paul Stevens, who had joined opinions specifically reaffirming Roe in City of Akron v. Akron Center for Reproductive Health and Thornburgh v. American College of Obstetricians & Gynecologists. The case was argued by American Civil Liberties Union attorney Kathryn Kolbert for Planned Parenthood, with Linda J. Wharton serving as Co Lead Counsel. Pennsylvania Attorney General, Ernie Preate, argued the case for the state. Upon reaching the Supreme Court, the United States joined the case as an amicus curiae, and U. S. Solicitor General, Ken Starr of the Bush Administration, defended the Act in part by urging the Court to overturn Roe as having been wrongly decided.

Аудандық соттың шешімі

Арыз білдірушілер – бес аборт клиникасы, аборт қызметтерін ұсынатын дәрігерлер тобы және өзін жеке қорғайтын бір дәрігер болды. Олар Пенсильвания штатының шығыс округіндегі АҚШ округтік сотына арыз жолдап, штатты бес шараны күшіне енгізуден тоқтатуға және оларды жарыққа шығарғанда конституцияға қайшы деп тануға шақырып, талап қойды. Округтік сот үш күндік сот отырысынан кейін барлық шаралардың конституцияға қайшы екенін анықтады және Пенсильванияның оларды орындауына қарсы мәңгілік тыйым салды.

Үшінші апелляциялық округ сотының шешімі

Үшінші округтің апелляциялық соты күйеуін хабарлау талабынан басқа барлық ережелерді қолдап, ішінара растады, ішінара кері бұрды. Үшінші округтік сот күйеу туралы хабарлаудың тым ауыр болып саналатынын, себебі ол тұрмысқа шыққан әйелдерді күйеулерінен зорлық-зомбылыққа, қанауға және экономикалық қысымға ұшырату қаупін тудыруы мүмкін деген қорытындыға келді. Осы үш судьялық апелляциялық алқа құрамында округ судьясы Сэмюэл Алито отырды және соттың осы талапты жойғанымен келіспеді. Отыз бір жыл өткен соң, Жоғарғы Сот судьясы ретінде Алито Доббс Джексон әйелдер денсаулық сақтау ұйымына қарсы іс бойынша шешім шығарды, ол Роу және Кейси істерін күштен шығарды.

Жоғарғы соттың қарауы

Ауызша пікірталас өткеннен кейін екі күннен соң, судьялардың конференциясында Сутер күтпеген нәрсе жасап, судьялар Стивенс, Блэкмун және Сандра Дей О'Коннорға қосылды. Олардың бәрі үш жыл бұрын «Вебстерге қарсы репродуктивті денсаулық қызметтері» ісінде Роуды қайта қарау және оның мағынасын тарылту туралы көпшілік пікіріне қарсы дауыс берген еді. Нәтижесінде бас судья Уильям Ренквист, Байрон Уайт, Антонин Скалия, Энтони Кеннеди және Кларенс Томас кіретін бес судьядан тұратын шайқасқан көпшілік қалыптасты, олар бес даулы аборт шектеуін қолдап, Роуды күштен шығаруды жақтады. Алайда, Кеннеди көп ұзамай пікірін өзгертті және Рейгэн-Буш тағайындаған судьялар О'Коннор мен Саутерге қосылып, Роуды растайтын көпшілік пікірін жазды.

Жоғарғы соттың пікірі

О'Коннор-Кеннеди-Соутер пікірінің алғашқы үш бөлімінен басқа, «Кейси» ісі бойынша шешім бөлінген болды, себебі ешбір судья көпшілігі басқа бөлімдерге қол қоймады. О'Коннор, Кеннеди және Соутер судьялары бірлесіп жазған көпшілік пікір басты пікір ретінде мойындалды.

О'Коннор, Кеннеди және Саутер көпшілік пікірі

1992 жылы «Planned Parenthood v. Casey» ісінде көпшілік пікірдің авторлары «Роу» ісіндегі қатаң үш кезеңдік жүйенің орнын толтырмады, бірақ әйелдердің бала өмірге келуге қабілеттілікке дейін аборт жасау құқығы бар екенін күйзелген негізгі шешімін сақтап қалды. Көпшілік абортқа қатысты негізгі құқықтың АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуінің «Әділетті сот процесі» тармағында негізделгенін мәлімдеді және «Айзенштадт пен Бейрд» ісіндегі соттың айтқан сөздерін қайталады: «Егер жеке өмірге қатысты құпиялылық құқығының мағынасы болса, онда ол әрбір адамның, некеде болсын, болмасын, бала тудыру немесе тудырмау туралы шешім сияқты өте маңызды мәселелерге қатысты негізсіз үкіметтік араласудан құтылу құқығы болып табылады».

Ұрықтың өмір сүру мүмкіндігі

Роудағы "негізгі қағиданы" сақтап, әйелдердің жүктілігін тоқтатуға конституциялық құқығы бар екенін мойындағанмен, О'Коннор–Кеннеди–Саутер көпшілігі Роудың триместрлік жүйесін өміршеңдік талдауымен алмастырды. Роудың триместрлік жүйесі жүктіліктің бірінші триместрінде түсік жасатуға толыққанды тыйым салса, екінші триместрде әйелдің денсаулығын қорғауға бағытталған ережелерге рұқсат берді, ал үшінші триместрде (ұрық өміршеңдікке жеткен кезде) ұрықты қорғау мақсатымен түсік жасатуға тыйым салуға мүмкіндік берді, бірақ ананың өмірі мен денсаулығына қауіп тудырмаса ғана. Көпшілік медициналық технологияның үнемі дамуы ұрықтың бұрын Роу соты түсінгендей 28 апта емес, 23 немесе 24 аптада өміршең болуы мүмкін екенін көрсеткенін анықтады. Осы жаңа ұрық өміршеңдігі шеңбері бойынша көпшілік өміршеңдікке жеткеннен кейін мемлекет "адам өмірінің мүмкіндігіне" қатысты мүддесін реттеу арқылы немесе, мүмкін, түсік жасауға тыйым салу арқылы қорғай алатынын, бірақ бұл "ананың өмірін немесе денсаулығын сақтау үшін қажет болған жағдайда ғана" болуы тиіс деп шешті. Ұрықтың өміршеңдігіне дейін мемлекет ұрықтың дамуына алаңдаушылық білдіре алады, бірақ әйелдің түсік жасауға конституциялық құқығына кедергі келтіре алмайды. Көпшілік бұл жаңа өміршеңдікке дейінгі және кейінгі шекара Роудың негізгі қағидасын сақтайтынын, ол әйелдің конституциялық қорғалған құқығын және мемлекеттің "мүмкін болатын өмірге қатысты маңызды және заңды мүддесін" мойындайтынын түсіндірді.

Ауыр жүк стандарты

Үш айлық мерзімді өміршеңдік мерзімімен алмастыруда, көпшілік сонымен қатар Роу ісіндегі қатаң тексеру талдауын О'Коннордың Акрондағы Акрон репродуктивті денсаулық орталығы ісіндегі қарсы пікірінде бұрын жасаған "шекетін жүктеме" стандартымен алмастырды. Акрон ісіндегі қарсыластардың пікірінше, "шекетін жүктеме" стандарты Роу ісінің алғашқы он жылында басшылыққа алынған. Заң бойынша шектеу, егер ол өміршең емес ұрықты түсіргісі келетін әйелге елеулі кедергі келтірсе, "мақсаты немесе салдары әйелдің таңдауына елеулі кедергі келтіру" болып есептеледі. Егер заң өмірге деген мүдделерді немесе басқа да заңды мемлекеттік мүдделерді қамтамасыз етуге бағытталған болса да, егер ол абортқа қол жеткізуге кедергі келтірсе, онда шектеу шекететін жүктеме болып саналады. Жоғары Сот 2020 жылғы Medical Services, LLC v. Russo ісінде сот судьясы Стивен Брейер жазған пікірінде шекететін жүктеме стандартына қатысты былай деді: "[Т] Бұл стандарт соттардан абортқа қатысты заңның негізделген заңнамалық тұжырымдамаларын тәуелсіз түрде қарауды және заңның "дәлелденген пайдасын" абортқа қол жеткізуге салған жүктемелермен салыстыруды талап етеді. 579 U. S., at (slip op., at 21) (Gonzales v. Carhart, 550 U. S. 124, 165 (2007) сілтемесімен)". Whole Woman's Health v. Hellerstedt ісінде сот шекететін жүктеме стандартын мынадай сөздермен сипаттады: Біз Касси ісінде сипатталған стандарттан бастаймыз. Біз "Мемлекеттің абортты, басқа да медициналық процедуралар сияқты, науқастың ең жоғары қауіпсіздігін қамтамасыз ететін жағдайларда жасалуын қамтамасыз етуде заңды мүддесі бар" екенін мойындаймыз. Roe v. Wade, 410 U.S. 113, 150 (1973). Бірақ, біз былай қостық: "Мемлекеттік мүддені ілгерілететін, бірақ әйелдің таңдауына елеулі кедергі келтіретін заң, оның заңды мақсаттарына жетудің рұқсат етілген құралы деп есептелмейді". Casey, 505 U.S., at 877 (көпшілік пікірі). Сонымен қатар, "аборт жасатқысы келетін әйелге елеулі кедергі келтіретін немесе осы мақсатта қолданылатын қажетсіз денсаулық сақтау ережелері құқыққа шекететін жүктеме салады". Id., at 878. Жаңа шекететін жүктеме стандартын қолдану кезінде көпшілік Акрон қаласы Акрон репродуктивті денсаулық орталығы, 462 U.S. 416 (1983) және Торнбург Американдық акушерлер мен гинекологтар колледжі, 476 U.S. 747 (1986) істерін қайта қарастырды, олардың әрқайсысы аборт шектеулеріне "қатаң тексеруді" қолданды. Бұл жаңа стандартты Пенсильвания штатының даулы заңына қолдану арқылы көпшілік күйеудің хабарлама беру қажеттілігін жойды, өйткені көптеген әйелдер үшін заңмен бекітілген талап олардың аборт алу жолында елеулі кедергі келтіреді. Көпшілік бұл талап күйеулерге әйелдеріне тым көп билік беретінін мойындады ("күйеудің хабарлама беру қажеттілігі күйеуге әйелінің шешіміне тиімді вето құқығын береді") және күйеулік және балалық зорлық-зомбылық жағдайларын нашарлата алады. Заңның конституциялық емес екенін анықтаған көпшілік пікірдің авторлары шекететін жүктеме тестісінің басты назары "заңға қатысы жоқ топқа емес, заңмен шектелетін топқа" екенін түсіндірді. Басқаша айтқанда, соттар заңның халықтың қай бөлігіне әсер ететініне емес, заңмен шектелетін халыққа назар аударуы керек. Көпшілік қалған даулы ережелерді қолдады – штаттың хабардар келісімі және 24 сағаттық күту мерзімі, ата-аналардың келісімін талап ету, есеп беру талаптары және "медициналық төтенше жағдайлар" анықтамасы – олардың ешқайсысы шекететін жүктеме тудырмайды деп есептеді. Біріншіден, көпшілік пікірдің авторлары жеке өмірге қатысты пікірде талқылау барысында, барлығы Роу немесе басқа да бұрынғы істерден алынған цитаталар мен сөздерді келтіреді. Алайда, көпшілік пікірдің авторлары жеке өмірге деген құқыққа сенбейді немесе абортқа деген негізгі құқықты негіздеу үшін Роудағы жеке өмірге деген құқықты қолдамайтындығын ашық немесе жасырын түрде мәлімдемейді. Сот судьясы Блэкмун "Сот бүгін ұзақ уақыт бойы танылған жеке өмір мен дене мінсіздігі құқығын қайта растайды" деп, басқаша мәлімделген түсінікпен келіспейді.

In replacing the trimester framework with the viability framework, the plurality also replaced the strict scrutiny analysis under Roe, with the "undue burden" standard previously developed by O'Connor in her dissent in Akron v. Akron Center for Reproductive Health. According to the dissenters in Akron, the Undue Burden standard had been the governing rule in Roe's first decade. A legal restriction posing an undue burden is one that has "the purpose or effect of placing a substantial obstacle in the path of a woman seeking an abortion of a nonviable fetus." An undue burden is found even where a statute purports to further the interest of potential life or another valid state interest, if it places a substantial obstacle in the path of access to abortion. The Supreme Court further clarified in the 2020 June Medical Services, LLC v. Russo opinion written by Justice Stephen Breyer with respect to the undue burden standard: "[T]his standard requires courts independently to review the legislative findings upon which an abortion related statute rests and to weigh the law's "asserted benefits against the burdens" it imposes on abortion access. 579 U. S., at (slip op., at 21) (citing Gonzales v. Carhart, 550 U. S. 124, 165 (2007))." In Whole Woman's Health v. Hellerstedt the court described the undue burden standard in its overall context with these words:

We begin with the standard, as described in Casey. We recognize that the "State has a legitimate interest in seeing to it that abortion, like any other medical procedure, is performed under circumstances that insure maximum safety for the patient." Roe v. Wade, 410 U. S. 113, 150 (1973). But, we added, "a statute which, while furthering [a] valid state interest, has the effect of placing a substantial obstacle in the path of a woman's choice cannot be considered a permissible means of serving its legitimate ends." Casey, 505 U. S., at 877 (plurality opinion). Moreover, "[u]nnecessary health regulations that have the purpose or effect of presenting a substantial obstacle to a woman seeking an abortion impose an undue burden on the right." Id., at 878. In applying the new undue burden standard, the plurality overruled City of Akron v. Akron Center for Reproductive Health, 462 U. S. 416 (1983) and Thornburgh v. American College of Obstetricians and Gynecologists, 476 U. S. 747 (1986), each of which applied "strict scrutiny" to abortion restrictions. Applying this new standard to the challenged Pennsylvania Act, the plurality struck down the spousal notice requirement, finding that for many women, the statutory provision would impose a substantial obstacle in their path to receive an abortion. The plurality recognized that the provision gave too much power to husbands over their wives ("a spousal notice requirement enables the husband to wield an effective veto over his wife's decision"), and could worsen situations of spousal and child abuse. In finding the provision unconstitutional, the authors of the plurality opinion clarified that the focus of the undue burden test is on the group "for whom the law is a restriction, not the group for whom the law is irrelevant." Otherwise stated, courts should not focus on what portion of the population is affected by the legislation, but rather on the population the law would restrict. The plurality upheld the remaining contested regulations – the State's informed consent and 24 hour waiting period, parental consent requirements, reporting requirements, and the "medical emergencies" definition – holding that none constituted an undue burden. Notably, when the authors of the plurality discuss the right to privacy in the joint opinion, it is all within the context of a quotation or paraphrase from Roe or other previous cases. The authors of the plurality opinion do not, however, explicitly or implicitly state that they do not believe in a right to privacy, or that they do not support the use of privacy in Roe to justify the fundamental right to abortion. Justice Blackmun would not agree with an implication asserting otherwise, stating "[t]he Court today reaffirms the long recognized rights of privacy and bodily integrity."

Негізгі үкім

Бас судья Джон Робертстің 2020 жылғы Medical Services, LLC v. Russo ісіндегі қатысты пікірі Кейси ісіндегі маңызды нәтижелерді атап өтті: "Елеулі кедергі келтірмеген бірнеше шектеулер конституциялық деп танылды, ал елеулі кедергі келтірген шектеу конституциялық емес деп танылды". Аборт ережесі конституциялық емес деп танылуы үшін, бұл ереже жоғарыда түсіндірілгендей, артық ауыртпалық стандартына сәйкес, елеулі кедергі келтіреді деген қорытындыға келу қажет. Кейси ісінде "судьялар абортты шектеуші заңдардың жарамдылығын анықтау үшін жаңа стандарт енгізді. Бұл жаңа стандарт мемлекеттік аборт ережесінің мақсаты немесе салдары "ұры жетілгенге дейін аборт жасағысы келетін әйелге артық ауыртпалық" тудыра ма, жоқ па деген сұраққа жауап беруді көздейді, ал "артық ауыртпалық" – бұл "әйелдің аборт жасау жолындағы елеулі кедергі" ретінде анықталады. Кейси ісінің негізгі шешімін былай қорытындылауға болады: "Кейсиге сәйкес, аборт ережелері, егер олар елеулі кедергі келтірмесе және "заңды мақсатқа" "ақылға қонымды түрде байланысты" деген талапты қанағаттандырса, жарамды болып табылады." 878-бет; 882-бет (бірлескен пікір).

Бәсекелестік/бұқаралық пікірлер

Соттастар Гарри Блэкмун және Джон Пол Стивенс, екеуі де көпшілік пікірге ішінара қосылды, сонымен қатар әрқайсысы Соттың шешіміне ішінара келісетін және ішінара қарсылық білдіретін жеке пікірлерін ұсынды. Бас судья Уильям Ренквист Соттың шешіміне ішінара келісетін және ішінара қарсылық білдіретін пікірін жазды, оған судьялар Байрон Уайт, Антонин Скалия және Кларенс Томас қосылды, олардың ешқайсысы көпшілік пікірдің еш бөлігіне қосылмады. Судья Скалия да шешімге ішінара келісетін және ішінара қарсылық білдіретін пікір ұсынды, оған Ренквист, Уайт және Томас та қосылды.

Ренквист пен Скалия, Уайт пен Томас

Ренквист пен Скалия ата-аналардың келісімін, хабардар келісімін және күту мерзімі туралы заңдарды қолдауда көпшілікке қосылды. Бірақ, олар көпшіліктің Roe v. Wade ісі бойынша шешімін қабылдап, күйеуін хабарлау туралы заңды жою туралы шешіміне қарсы дауыс берді, Roe ісі бойынша қабылданған шешімнің дұрыс емес екенін айтты. Бас судья Ренквист өз пікірінде абортқа құқықты, "жеке өмірге құқықты" және Roe ісіндегі қатаң тексеру қағидасын күмәндандырды. Сондай-ақ, ол көпшілік пікіріндегі жаңа "артық жүктеме" талдауын сынап, абортты реттеу үшін дұрыс талдаудың рационалды негіз екенін анықтады. Судья Скалия да өз пікірінде Пенсильвания заңының толығымен конституциялық екенін айтып, рационалды негізге сүйенуді қолдады. Ол аборттың "қорғалған" бостандық емес екенін, сондықтан мемлекет аборт құқығына араласуға құқылы екенін мәлімдеді. Осыған байланысты судья Скалия Конституцияда аборт құқығы қарастырылмағанын және "американдық қоғамның ұзақ дәстүрлері" абортты заңмен шектеуге мүмкіндік беретінін түйіндеді. Ренквист пен Скалия бір-бірінің келісімдері мен қарсылықтарына қосылды. Уайт пен Томас жеке пікір жазбағандықтан, екеуіне де қосылды.

Стивенс және Блэкман

Сот судьялары Блэкмун мен Стивенс пікір жазып, көпшіліктің Роуды сақтап қалуын және жұбайларды хабарлау туралы заңды қабылдамауын мақұлдады. Олар көпшіліктің қалған үш заңды қолдау туралы шешімімен келіспеді. Судья Стивенс пікірдің бір бөлігімен келісіп, бір бөлігіне қарсы дауыс берді. Судья Стивенс көпшіліктің Роуды сақтауына және жұбайларды хабарлау заңын қабылдамауына қосылды, бірақ оның орынсыз жүктеме стандартын түсіндіруі бойынша ("жүктеме тым ауыр болғандықтан немесе оның заңды, рационалды негіздемесі болмағандықтан" жүктеме "орынсыз" болуы мүмкін), ол §3205(a)(2)(i)–(iii) және §3205(a)(1)(ii) тармақтарындағы ақпарат талаптарын, сондай-ақ §3205(a)(1)–(2) тармақтарындағы 24 сағаттық күту мерзімін конституцияға қайшы деп тапты. Судья Стивенс орынсыз жүктеме талдауын қолданудың орнына, Акрон және Торнбург істеріндегі талдауларды қолдануға дайын болды, бұл екі істе қатаң тексеру талдауы қолданылған, соның нәтижесінде бірдей қорытындыға келді. Судья Стивенс әйелдердің дене тұтастығына құқығы бар екеніне және "жоғары құпиялылық пен ең жеке сипаттағы" мәселелерді шешуде конституциялық қорғалған бостандыққа ие екеніне ерекше мән берді. Осылайша, судья Стивенс мемлекеттің "әйелді бала тууға, аборттан бас тартуға көндіруге" тырысуына рұқсат етілмеуі керек деп ойлады; ол мұны тым күштеп, әйелдің шешім қабылдау автономиясын бұзу деп санады. Судья Блэкмун пікірдің бір бөлігімен келісіп, бір бөлігіне қатысты үкімді мақұлдап, бір бөлігіне қарсы дауыс берді. Ол көпшіліктің Роуды сақтауына қосылды – оның көпшілік бөлігін өзі жазды – және ол да жұбайларды хабарлау заңын қабылдамады. Алайда судья Блэкмун әйелдің жеке өмірге құқығы бар екенін айтып, Роу сияқты, барлық маңызды емес аборт ережелері қатаң тексеруге жататынын талап етті. Мұндай талдауды қолдана отырып, судья Блэкмун мазмұнға негізделген кеңес беру, 24 сағаттық күту мерзімі, ата-ананың хабардар келісімі және есеп беру ережелері конституцияға қайшы екенін дәлелдеді. Ол сондай-ақ көпшіліктің орынсыз жүктеме тестіне қарсылық білдірді, оның орнына үш айлық мерзімді "басқаруға" және "маған аз манипуляциялауға" болатынын анықтады. Блэкмун өз пікірінде Стивенске қарағанда одан да алға басты, соттың Роуға қарсы блогына қатысты өткір шабуылдар жасап, сынады.

Justices Blackmun and Stevens wrote opinions in which they approved of the plurality's preservation of Roe and rejection of the spousal notification law. They did not agree with the plurality's decision to uphold the other three laws at issue. Justice Stevens concurred in part and dissented in part. Justice Stevens joined the plurality's preservation of Roe and rejection of the spousal notification law, but under his interpretation of the undue burden standard ("[a] burden may be 'undue' either because the burden is too severe or because it lacks a legitimate rational justification"), he would have found the information requirements in §§ 3205(a)(2)(i)–(iii) and § 3205(a)(1)(ii), and the 24 hour waiting period in §§ 3205(a)(1)–(2) unconstitutional. Instead of applying an undue burden analysis, Justice Stevens would have preferred to apply the analyses in Akron and Thornburgh, two cases that had applied a strict scrutiny analysis, to reach the same conclusions. Justice Stevens also placed great emphasis on the fact that women had a right to bodily integrity, and a constitutionally protected liberty interest to decide matters of the "highest privacy and the most personal nature." As such, Justice Stevens felt that a State should not be permitted to attempt to "persuade the woman to choose childbirth over abortion"; he felt this was too coercive and violated the woman's decisional autonomy. Justice Blackmun concurred in part, concurred in the judgment in part, and dissented in part. He joined the plurality's preservation of Roe – of which he wrote the majority – and he, too, rejected the spousal notification law. Justice Blackmun, however, argued for a woman's right to privacy and insisted, as he did in Roe, that all non de minimis abortion regulations were subject to strict scrutiny. Using such an analysis, Justice Blackmun argued that the content based counseling, the 24 hour waiting period, informed parental consent, and the reporting regulations were unconstitutional. He also dissented from the plurality's undue burden test, and instead found his trimester framework "administrable" and "far less manipulable". Blackmun even went further in his opinion than Stevens, sharply attacking and criticizing the anti Roe bloc of the Court.

Жоғарғы соттың қаулысы күшін жойды

2022 жылдың мамырында Politico судья Сэмюэл Алито жазған көпшілік пікірдің бастапқы жобасын алды, онда Жоғарғы Соттың Доббс ісі мен Джексон әйелдер денсаулық сақтау ұйымы жөніндегі соңғы шешімінде Роумен бірге Кейсиді де күштен шығаруға дайын екені көрсетілген. 2022 жылдың 24 маусымында соңғы пікір жарияланды, онда Сот Роудағы "негізгі қағиданы" күштен шығарды, Кейси сотының Роу шешімінің кемшіліктерін қарастырмағанын сынады және Кейсидегі "басты шешімді" жоққа шығарды. Дауыс берген судьялардың пікірі көпшіліктің "артық жүктеме" стандартының қолданылуы мүмкін емес деген тұжырымына қарсы шықты және көпшілікті бұрынғы шешімдерді күштен шығаруы үшін сынады, олардың аргументтері Роу мен Кейсиді күштен шығаруға жеткіліксіз деп санайды, оларды бұрынғы шешім туралы шешім ретінде сипаттап, осы аргументтердің негізінде көптеген басқа құқықтар да қауіпте болуы мүмкін екенін ескертті.