1848 ж. Ұлы Польшадағы прус басқыншылығына қарсы көтеріліс. Польша жасақтары мен шаруалардың күресі, прус әскерімен қақтығысу, Mierosławski басшылығы. Польша тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1848 жылы Пруссия басып алған Ұлы Польшадағы әскери көтеріліс.
1848 military insurrection in Prussian occupied Greater Poland
Польша жасақтары және шаруа партизандары
| қарсыласушы2 = Пруссия армиясы және неміс отаршылдарының жасақтары
| басшы1 = Людвик Мьерославский
| басшы2 = Фридрих Август Петер фон Коломб
| күші1 = бастапқыда 20 000. Пруссия шабуылы басталғанға дейін 4 000–5 000-ға дейін демобилизацияланды. Сондай-ақ, әкімшіліктің көп бөлігі неміс тіліне ауыстырылды; Пруссияның билеушісі Ұлы Фридрих поляктарды жек көріп, оларды немістермен алмастыруды жоспарлады. Пруссия шенеуніктері поляктарды неміс тілі мен мәдениетін таратуды көздеген «артта қалған славяндар» деп бейнеледі.
Polish militia and peasant guerrillas
| combatant2 =
Prussian Army and German colonists militia
| commander1 = Ludwik Mierosławski
| commander2 = Friedrich August Peter von Colomb
| strength1 = initially 20,000. demobilized to 4,000–5,000 before the start of the Prussian attack. and most administration was made German as well; the Prussian ruler Frederick the Great despised Poles and hoped to replace them with Germans. Poles were portrayed as 'backward Slavs' by Prussian officials who wanted to spread German language and culture.
1806-1815 жылдар
Поляктар Пруссиядан Наполеонның Төртінші коалиция соғысындағы жеңісімен азат етілді және 1806 жылы Пруссия күштеріне қарсы табысты көтеріліс басталды. Пруссияның Польша аймақтарындағы ұстанымы 1807 жылдан кейін біршама әлсіреп, оның бөліктері Варшава герцогтігіне берілді. Сонымен қатар, Лауенбург және Бютоу жерлері және бұрынғы Драхайм Староствосы жаңа Германия Конфедерациясына тыныш сіңірілген Польшаның алғашқы аумақтары болды. Пруссия билігінің негізгі тірегі 1772 жылы Польшаның бөлінуіне байланысты басталған неміс отаршылдарының, лауазымды адамдар мен саудагерлердің ағыны болды. 1806 жылы тоқтатылған бұл иммиграция 1815 жылдан кейін Пруссия үкіметінің жоспарланған жүйелі іс-қимылы ретінде қайта жандандырылды. Пруссиялықтар поляктардың тәуелсіздікке ұмтылысын жақсы білген, алайда олар сол кезде поляк қарсылығын бағындырудың екі түрлі әдісін қарастырды. 1815 жылы поляктар халықтың 73% құраса, 1848 жылы 60% -ға дейін азайды, сонымен бірге неміс қатысуы 25% -дан 30% -ға дейін өсті. Флотвелл неміс колонизациясын бастады және поляк жер иелігін немістердің пайдасына азайтуға тырысты. Неміс отаршыларының қоныстануына, әсіресе Эдуард Флотвеллдің билігі кезінде 1831-1840 жылдары қолдау көрсетілді. 1832-1842 жылдар аралығында поляк иеліктерінің саны 1020-дан 950-ге дейін қысқарды, ал неміс иеліктері 280-ден 400-ге дейін артты. Неміс отарлауы тоқтатылды, кейбір мектептерде поляк тілі қайтадан оқытылатын болды, Бреслау мен Берлин университеттерінде поляк тілі кафедраларын құру туралы уәделер берілді, сонымен қатар Познаньде университет құру туралы белгісіз уәделер берілді. Әкімшілік округтерде поляктар 18 жерде, ал немістер 6 жерде көпшілікке ие болды, оның 4-і батыс бөлігінде, 2-і солтүстік бөлігінде болды. Демонстрация барысында Ресей империясына қарсы еркін және біріккен Германия мен тәуелсіз Польша үшін бірлескен күрес туралы баяндамалар айтылды. Кароль Либельт Берлиндегі өз сөзінде бүкіл халық Ресейге қарсы Германияның қалқаны ретінде қызмет ететін еркін және тәуелсіз Польшаны қалайды және Польша мәселесі тез арада шешіледі деген ойда екенін атап өтті. Францияға қоныс аударған поляк эмигранттары, Адам Чарториски сияқты, сол легионға қосылуға оралғандарға Пруссия темір жолдарын тегін пайдалануға рұқсат етілді және жиі құттықтаумен қабылдады, мысалы, Берлиндегі оқиғалардан шабыт алған Кельндегі революциялық комитеттер Познаньде демонстрация ұйымдастырды. Билік поляк тарапының Берлиндегі және Пруссия короліне ұсыныс енгізетін делегация құруға келіскендіктен, Познаньде Польша Ұлттық Комитеті құрылды. Комитет коалициялық сипатқа ие болу үшін әртүрлі саяси бағыттар мен әлеуметтік топтарды білдірді. Оның жалпы сипаты либералды-демократиялық болды, ал жер иелері мен зиялылардың арасында поляк шаруасы Ян Палач болды. Польша комитеті поляктармен мүшелігін шектеді және поляк комитетіне өкілдік ету туралы немістер мен еврейлердің талаптары қабылданбады. 21 наурызда Ұлттық комитет немістермен түсіністікке ұмтылу үшін ортақ күреске шақыратын жарлық шығарды, ал бір күннен кейін еврейлердің құқықтарын таныды және Польша комитетінің мүшесі Е.Морачевский 28 наурызда: "Немістерді үрейлендіруге тырыспау керек, сонда олар тарапынан күшті реакция болмас. Екінші жағынан, оларға үстемдік ету керек." Поляктарды пруссиялықтар мен немістердің бастапқы қолдауының себебі - Ресейдің ықпалынан қорқу, бұл күшті біріккен Германияның құрылуын тоқтатады. және Пруссия патшасын өз аймақтарын жоспарланған саяси қайта ұйымдастырудан алып тастау туралы өтінішпен қоршауға ала бастады. 24 наурызда Пруссия патшасы провинцияны қысқа мерзімде қайта ұйымдастыруға және екі ұлттан тұратын комиссия құруға уәде берген декларация шығарды, оның мақсаты екі ұлт мүдделерін қарастыру. Берлин билігі провинцияны екіге бөлуді ұсынды. Сонымен қатар олар поляктарды поляк әскери құрамаларын құру автономия туралы келіссөздерге кедергі келтіретіндігіне сендіруге тырысты. Осы арада поляктар 22 наурызда Польша Ұлттық Комитетінің шешімі бойынша қарулы бөлімшелерді құруға кірісті, ол осы уақыт аралығында өзінің атын Польша Орталық Комитеті деп өзгертті. 28 наурызда Людвик Миерославский әскери жабдықтау мен ұйымдастыруға басшылықты қолға алды, оған поляк эмигрант офицерлері қолдау көрсетті. Либералды көтерілістерге ұшыраған Пруссияға Ресей империясының араласуынан қорқып, поляктар Пруссия әскерлерімен бірге Ресей шабуылына қарсы бірлесіп қорғануға дайындалып жатты. Біраз уақыттан кейін ол қызметтен алынып, мамырдың басында Познаньге келген Эрнст фон Пфюэльмен ауыстырылды. Пруссия шабуылы 29 сәуірде басталды, ол Кішаж, Плешев, Вжесня және Милославтағы лагерьлерге шабуыл жасады. Кішажда пруссиялық әскерлер 600 тұтқынды өлтіргеннен кейін қаланы қиратты. Қырғынның құрбандарының арасында Флориан Домбровский болды. Сонымен қатар, Гродзиск халқы еврей дәрігері Маркус Моссе басшылығында 600 пруссиялық әскерінің шабуылына қарсы қаланы қорғады. Польша комитеттері де Велькопольскада шабуылға ұшырады. Е.Козловскийдің сөзіне қарағанда, қақтығыста неміс отаршылдары өздерінің милицияларын құрып, поляк халқына қарсы терроризм актілеріне қатысты. Витольд Матвейчик бұл отаршылдардың 1815 жылдан кейін Познань аймағына немістерді қоныстандыруды күшейткен Пруссия үкіметінің бұрынғы қоныстану әрекеттерінен келгенін айтады, және олар поляк қозғалысына қарсы болды, бірақ бастапқыда Ресейдің араласуынан қорқып, жасырын болды. Қақтығыс кезінде отаршылдар Schutzvereine және Schutzwache деп аталатын әскери құрамаларды құрды және пруссиялық әскермен бірге поляк ауылдарын басып тастауға қатысып қана қоймай, өз бастамасымен де әрекеттер жасады. Неміс отаршылдары әсіресе Щытно аймағында және Чарнковски аймағында өздерінің милиция бөлімшелерін құрды, онда поляктарға қарсы көзқарасымен белгілі болған жергілікті неміс әскери командирі бірнеше жүз отаршылды парамилитарлық бөлімдерге ұйымдастырып, Чарнковтан поляк күштерінен тартып алды.
The Poles were freed from the Prussians with the victory of Napoleon in the War of the Fourth Coalition , and started a successful uprising against the Prussian forces in 1806. The Prussian hold on Polish areas was somewhat weakened after 1807 where parts of its partition were given to the Duchy of Warsaw. At the same time, the Lauenburg and Bütow Land and the former Starostwo of Draheim became the first territories of partitioned Poland to be quietly absorbed into the new German Confederation. The base support of Prussian rule was from an influx of German colonists, officials and tradesmen, whose immigration started in 1772 due to Partitions of Poland and while it was halted in 1806, it soon was reinstated after 1815 as planned systemic action of Prussian government. The Prussians knew exactly that the Polish aspiration was independence, however they were considering at the time two different methods to subdue Polish resistance. and while Poles constituted 73% of population in 1815, they were reduced to 60% in 1848, at the same time the German presence grew from 25% to 30%. Flotwell initiated programs of German colonization and tried to reduce Polish landownership in favor of Germans. Settlement of German colonists were supported especially under the rule of Eduard Flottwell in the years 1831–1840 In the period 1832 1842 the number of Polish holdings was reduced from 1020 to 950 and the German ones increased from 280 to 400. The German colonization was halted, some schools were able to teach the Polish language again, and promises were made to create departments of Polish language in universities in Breslau and Berlin, there were also vague promises about creation of a university in Poznań. Out of the administrative districts Poles had majority in 18 while Germans in 6, out which 4 were in the western part and 2 in the northern part. Speeches during the demonstration were made about a joint fight against the Russian Empire for a free and united Germany and an independent Poland. Karol Libelt noted from Berlin that he was under the impression that the whole people wanted a free and independent Poland to serve as a German shield against Russia and that the Polish question would soon be resolved. Polish emigrants to France, like Adam Czartoryski, who returned to join that legion were allowed to use Prussian railways for free and often received with cheers, e. g. by the revolutionary committees in Cologne inspired by the events in Berlin, a demonstration in Poznań was organized. As the authorities agreed to creation of delegation that would bring proposals of Polish side to Berlin and to the Prussian king, the Polish National Committee was created in Poznań. The Committee represented various political orientations and social classes, in order to achieve a coalition character. Its overall character was liberal democratic, and among land owners and intellectualists it included a Polish peasant Jan Palacz. The Polish Committee restricted its membership to Poles and demands from Germans and Jews to be represented in the Polish Committee were not accepted On March 21, the National Committee released a proclamation calling for a common struggle seeking understanding with the Germans, and a day later recognized the rights of Jews and Jedrzej Moraczewski, a member of the Polish Committee, ordered on 28 March: "One should make every effort not to alarm the Germans in order to avoid a strong reaction from their side. On the other hand it is necessary to maintain supremacy over them. The reason for initial support of Poles by Prussians and Germans was the fear of Russian intervention which would stop creation of strong unified Germany. and started to besiege the Prussian King with petitions to exclude their areas from the planned political reorganization. On 24 March the Prussian king issued a declaration that promised the short dated reorganization of the province and the creation of a commission of both nationalities, whose aim would be the consideration of interests of both nations. Berlin authorities tried to delay the course of events by proposing the division of the province into two parts. Additionally they tried to convince Poles that creation of Polish military formations would hinder the talks about autonomy. Meanwhile the Poles, began to create armed units on 22 March based on decision of the Polish National Committee, which in the meantime changed its name to Polish Central Committee. On 28 March Ludwik Mierosławski took command of military supply and organization, in which he was supported by Polish émigré officers. Fearing intervention by the Russian Empire in a Prussia wracked by liberal revolt, Poles were preparing for a joint defense with Prussian forces against possible Russian attack. Not long after he was relieved of his duties and replaced by Ernst von Pfuel, who arrived in Poznań early May. the Prussian attack started on 29 April as camps in Książ, Pleszew, Września and Miłosław were assaulted. In Książ, Prussian troops destroyed the town after murdering 600 prisoners and wounded Among the victims of the massacre was Florian Dąbrowski Additionally the population of Grodzisk led by Jewish doctor Marcus Mosse defended the town against encroaching 600 Prussian troops. Polish committees in Wielkopolska were being attacked as well. According to Jerzy Kozłowski a particular role in the conflict was played by German colonists who formed their own militia, engaging in acts of terror against Polish population. Witold Matwiejczyk claims these colonists came from previous settlement efforts by Prussian government which intensified efforts to settle Germans into Poznań region after 1815, and were hostile towards the Polish movement, but initially fearing Russian intervention kept a low profile During the conflict the colonists formed military formations called Schutzvereine and Schutzwache and not only accompanied Prussian military in pacifying Polish villages but also engaged in acts on their own initiative German colonists were particularly active in Szczytno region and in Czarnkowski region formed their own militia unit where a local German military commander known for his anti Polish attitude managed to organize several hundred colonists into paramilitary units and took over Czarnkow from Polish forces
Милослав шайқасы
30 сәуірде Людвик Мирославский Милослав шайқасында пруссиялық әскерлерді жеңіске жеткізді; Ксиж шайқасында жеңіске жеткеннен кейін пруссиялық генерал Блюмен 2500 сарбаз бен төрт зеңбірекпен Милославқа шабуыл жасады, онда Людвик Мирославский 1200 сарбаз бен төрт зеңбірекпен орналасқан еді. Пруссиялық әскерлер екі колоннаға бөлінді – бірі Шродадан, екіншісі Вжеснядан. Бастапқыда Мирославский Блюменмен келіссөздер жүргізді, бірақ ол Жозеф Гарчинский басқаратын Нове Миастодан 1000 сарбазбен көмекке келе жатқанын және Феликс Белоскорский басқаратын Плешевтен 1200 сарбаздық қосымша күштер келе жатқанын естіген соң, келіссөздерді тоқтатты. Осының салдарынан шайқас басталды. Шайқастың бірінші кезеңінде поляк әскерлері Милославтан ығыстырылып, негізгі жолдың екі жағына орналасты. Блюмен қашқан поляктарды қуу үшін атқыштарға шабуыл жасауға бұйрық берді. Бірақ Гарчинскийдің келуімен пруссиялықтардың қуғыны тоқтатылды, ал Белоскорскийдің сарбаздары келгенде поляктар қарсы шабуылға көшті. Екінші кезеңде поляктардың қарсы шабуылы басым болды, содан кейін поляктар қалаға қайта кіріп, пруссиялықтарды шегінуге мәжбүр етті. Дегенмен, поляктар шаршап, шегініп келе жатқан пруссиялықтарды қуып жете алмады, нәтижесінде жеңістің толық мүмкіндігі пайдаланылмады. Поляктардың жоғалтуы 200 сарбазды, ал пруссиялықтардың жоғалтуы 225 сарбазды құрады.
On 30 April Ludwik Mierosławski successfully defeated Prussian forces at the Battle of Miłosław; after winning at Książ, Prussian general Blumen commanding 2500 soldiers and four cannons, encroached on Miłosław where Ludwik Mierosławski was located along with 1200 soldiers and four cannons. The Prussian forces divided themselves into two columns—one moving from Środa, the other from Września. Initially Mierosławski engaged in talks with Blumen, but when he received news that Poles from Nowe Miasto under the command of Józef Garczyński were coming to help him with 1000 soldiers and that additional reinforcements of 1200 soldiers were moving from Pleszew under the command of Feliks Białoskórski, he broke off the negotiations. As a consequence the battle started. In the first phase of the battle, Polish forces were driven out of Miłosław and took positions along two sides of the main road. In pursuit of retreating Poles, Blumen ordered a cavalry assault. The Prussian pursuit was stopped however by the arrival of Garczyński, and when Białoskórki's soldiers arrived the Poles counterattacked. The second phase was dominated by a Polish counterattack along the line of the main road and attack by cavalry units before the Prussians were able to attack Polish positions. Afterwards the Poles re entered the town and the Prussians were forced to retreat. However, the Poles were exhausted and were not able to pursue the retreating Prussians, causing the victory to not be exploited to its full potential. Polish losses counted 200 soldiers while the Prussians 225.
Алдағы шайқастар мен көтерілістің аяқталуы
Көтеріліс Ұлы Польшаға бағытталған, бірақ ол Померелияға да жетті, онда Наталис Сулержески поляк қарулы күштерін ұйымдастырды және Игнатий Лысковскиймен бірге Вьбрзинде поляк делегаттарының кездесуін ұйымдастырды, олар Польша Пруссиясының Уақытша комитетін құрды. Тұтқындар қайта-қайта ұрып-соққыға ұшырап, адамдық қадір-қасиетін төмендететін қарапайымдықтарға бейімделді. Поляк тарихшысы Стефан Киниевич 1935 жылы жарық көрген және 1960 жылы қайта басылған көтерілісті талдаған ғылыми еңбегінде, бұл кінә Колумб пен оның төменгі шендегі офицерлері арасында ауысып-түйісті деп жазады. Бұл оқиға поляк баспасөзінде кеңінен жарияланды. Анасы француз болған және 1846 жылға дейін Парижде тұрған Миерославский француздық дипломатиялық наразылықтан кейін босатылды.
The uprising was focused in Greater Poland but it also reached out to Pomerelia where Natalis Sulerzeski organized Polish armed forces and together with Ignacy Łyskowski arranged a meeting in Wębrzyn of Polish delegates was organized who created the Provisional Committee of Polish Prussia. Overall the prisoners were abused with repeated beatings and degrading treatment taking place Stefan Kieniewicz, a Polish historian, in his scholarly work analysing the Uprising published in 1935 and republished in 1960, writes that blame for this was shifted between Colomb and his lower ranking officers, the incident was widely publicised by Polish press Mierosławski himself, whose mother was French and who lived in Paris prior to 1846, was released after a French diplomatic protest
Пруссияның Ұлы Герцогтығы кейіннен Позен провинциясымен алмастырылды және пруссиялық үкімет кез келген автономия идеясын қабылдамады. Пруссия провинциясы ретінде ол Германия Конфедерациясына толыққанды қосылуға тиіс болды, алайда Франкфурт Парламенті 1849 жылдың 28 наурызында Германия Конституциясын бекіткен кезде Позен провинциясы да, Батыс Пруссия да есімдері аталмады. Осылайша, поляк жерлерін Германияға ресми қосу 1866 жылы Солтүстік Германия Конфедерациясы құрылғанға дейін тағы 17 жылға шегерілді.
The Grand Duchy of Posen was subsequently replaced with the Province of Posen and the Prussian government rejected any ideas of autonomy. As a Prussian Province it was set to be completely incorporated into the German Confederation, however when the Frankfurt Parliament finalized the German Constitution on 28 March 1849 neither the Province of Posen nor West Prussia were mentioned. Formal integration of Polish lands into Germany was thus avoided for another 17 years until the North German Confederation was established in 1866.
Польшаның қарсыласы
Көтерілістен кейінгі қуғын-сүргін поляк қоғамында қорғаныс реакциясын тудырды. Кейбіреулері тәуелсіздік үшін қарулы күрес жасауды жақтады және демократиялық бағыттағы жер иелері мен зиялыларды, немесе социалистік «Плебейлер қоғамын» (Zwiazek Plebejuszy) білдіретін «Познань комитетін» (Kormitet Poznanski) құрды. Екі ұйым да Польшаның үш бөлігін қамтитын көтеріліс үшін жұмыс істеді. Басқа поляк белсенділері, көбінесе жер иелері мен интеллигенция өкілдері, қарулы көтерілістен бас тартып, экономикалық әлеуетті және білім деңгейін арттыру арқылы «органикалық жұмыс» доктринасын таратуға кірісті. Олар: «Енді біз пруссиялықтарға қияқпен емес, дауыспен қарсы тұрамыз» деп үгіттеді және әскери қақтығысқа шешім қабылдамас бұрын экономикалық және саяси жағдайларын жақсартуға күш-жігерін жұмсауға бекінді. 1849 жылғы мамырдағы Пруссия Ландтагына сайлауда поляк делегаттары Позен провинциясының 30 орынының 16-сын жеңіп алды. Померелиядан үш поляк өкілі сайланды, оларды жер иесі және журналист Игнаци Лысковский басқарды. Ол Чельмнода поляк тіліндегі «Школька Народова» газетін шығарды. Густав Гизевиуш Шығыс Пруссиядағы Мазуриядан сайланды, бірақ көп ұзамай қайтыс болды. Силезияда поляк пасторы Йозеф Сзафранек Пруссия парламентіне сайланды. Польша жерлеріндегі Германия Конституциялық Парламентіне сайлау әрекеттеріне қарсы поляк партиялары наразылық білдіріп, бойкот жариялады. Ұлы Польшадағы поляктар 70 жыл бойы ұйымдастырылуын дамыту, поляк жерлерінің байлығын арттыру және дамыту үшін жұмыс істеді. Осы мақсатта алғаш құрылған ұйым – 1848 жылғы жазда құрылған «Польша лигасы» болды. Либералды саясаткерлер құрған бұл ұйымды жазушы және философ граф Август Цезковский басқарды. Оның мақсаты – поляк халқының ұлттық санасын арттыру, өмір сүру деңгейін көтеру, католик діні мен поляк жерін қорғау болды. 1848 жылдың күзіне қарай ұйымда 40 000 мүше болды. Оның бас дирекциясын граф Густав Потворский басқарды. Ұйым поляк шаруаларының ауыл шаруашылығы реформаларын қолдады, ауыл шаруашылығын жақсарту және азаматтық бірлікті нығайту туралы ақпарат таратып, шаруаларға көмектесті. Заңды болғанымен және ешқандай заңды бұзбағанымен, Пруссия үкіметі 1850 жылы оны таратып жіберді. Бірақ ұйым мүшелері жұмысын жалғастырды, көп ұзамай оның ізбасарлары пайда болды, бұл Пруссиялық Польшаның экономикалық және құқықтық қарсыласуына жол ашты. Силезияда Үлкен Польша қозғалысы Жозеф Ломпа мен Эммануэль Смолькаға жетті, олар Жоғарғы және Төменгі Силезияда поляк ұлттық қозғалысын ұйымдастырды. 1848 жыл Померелиядағы поляк ұлттық қозғалысы үшін де шешуші болды, ол қала тұрғындары мен поляк шаруаларының, әсіресе Пелплиндегі неміс епископтығының жауыз саясатына ұшыраған поляк дін қызметкерлерінің қолдауын алды. Осы оқиғалардан кейін Померелиядағы поляк ұлттық қозғалысы мақсаттарына заңды жолмен қол жеткізуге бекінді және Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін осы ұстанымды сақтады. Померелиялық поляк белсенділері Мазурлармен және Густав Гизевиушпен байланысқа түсті, ол мазурларды жергілікті дәстүрлер мен тілін қорғауға шақырды.
The post uprising repressions spawned defensive reactions within the Polish society. Some favored an armed struggle for independence and formed the Poznan Committee (Kormitet Poznanski), which represented the democratically oriented landowners and intellectuals, or the socialist Society of Plebeians (Zwiazek Plebejuszy). Both organizations worked for an uprising that would encompass all three parts of the partitioned Poland. Other Polish activists, mostly members of the landed gentry and the intelligentsia, abandoned armed insurrection and began to propagate a doctrine of organic work by strengthening the economic potential and educational level, calling "Now we will go against Prussians not with scythes but with votes" and decided to focus their energy on increasing their economic and political position before deciding for military confrontation. In the elections to the Prussian Landtag in May 1849 Polish delegates achieved 16 out of the 30 seats of the Province of Posen. Three Polish representatives were also elected from Pomerelia, they were led by Ignacy Łyskowski, a landlord and journalist, who printed a Polish newspaper Szkółka Narodowa in Chełmno. Gustaw Gizewiusz was elected from Masuria in East Prussia but he died soon after. In Silesia, a Polish pastor Józef Szafranek was also elected to the Prussian parliament. The attempted elections in the Polish lands to the German Constitutional Parliament were in turn largely boycotted by Polish parties in protest against the incorporation efforts. For 70 years Poles in Greater Poland would work on developing their organization, increasing wealth and development of Polish lands. The first organization to do so was Polish League created in Summer 1848. Made by liberal politicians it was led by Count August Cieszkowski writer and philosopher. Its aims were the increasing of national self awareness among Polish population, rising its life standards and defense of Catholic faith and Polish owned land. By Autumn 1848 it counted already 40,000 members. Its main directorate was led by Count Gustaw Potworowski. The organization supported agricultural reforms by Polish rural dwellers, and spread information connected to improving agriculture as well as strengthening civic unity. While it was completely legal and didn't violate any laws, the Prussian government disbanded it in 1850. In practice its members continued to work and soon numerous successor organizations were founded leading way to Polish resistance in the Prussian Partition of Poland based on economic and legal opposition. In Silesia the movement from Greater Poland reached out to Józef Lompa and Emanuel Smołka who organized the Polish national movement in Upper and Lower Silesia. The 1848 was also a turning point for Polish national movement in Pomerelia, which gained support of city inhabitants and Polish peasants, and especially strong support among Polish clergy, who were subjected to hostile policies by the German bishopric in Pelplin. The Polish national movement in Pomerelia decided after those events to pursue its goals by legal means, and remained in this position until World War I The Polish activists from Pomerelia soon came in contact with Masurs and Gustaw Gizewiusz, who encouraged Masurs to defend their local traditions and language.