Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық жазушы және заңгер (1664–1718)
Italian writer and jurist (1664–1718)
Джованни Винченцо Гравина (20 қаңтар 1664 – 6 қаңтар 1718) – итальяндық әдебиетші және заңгер. Ол Калабриядағы Козенца қаласына жақын Роджано Гравина деген шағын қалада дүниеге келген. Ол ақын Метастазионы асырап алған әкесі болды.
Giovanni Vincenzo Gravina (20 January 1664 – 6 January 1718) was an Italian man of letters and jurist. He was born at Roggiano Gravina, a small town near Cosenza, in Calabria. He was the adoptive father of the poet Metastasio.
Өмірбаян
Джованни Винченцо Гравина Козенца қаласының жанындағы Роджано деген шағын қалада, жақсы жағдайдағы отбасында дүниеге келді. Ол ерте жасында анасының інісі, ақын және философ ретінде белгілі болған Грегорио Калопрезеден білім алуға жіберілді. Бұл оның білімінде шешуші тәжірибе болды: оның ұстазы оны классикалық біліммен ғана емес, сонымен қатар «жаңа ғылымның» әдістерімен және көзқарастарымен таныстырды. Калопрезе Калабрияға Неапольден оралған еді, онда ол Галилей, Декарт және Пьер Гассендидің идеяларын Оңтүстік Италия бойынша таратумен айналысқан Accademia degli Investiganti (Зерттеушілер академиясы) мүшесі болған. 1680 жылы Гравина заңгерлік білім алу үшін Неапольге көшті, оқу кезінде ол ерекше түрде 16 ғасырдың көрнекті гуманистеріне, заңгерлер мен ғалымдарға ден қойды. Сонымен қатар ол Грегорио Мессере мектебінде грек тілін жетілдірді. Ол тез арада Франческо Д'Андреаның ізбасарлары арқылы заң саласындағы елорданың ең прогрессивті мәдени орталарына енді. Неаполь – түрлі философиялық және діни бағыттардың тоғысқан және салыстырылған орталығы болды. Оларға неоаристотельдік және томистік дәстүрлерге, сондай-ақ янсенистік, квиетистік және антииезуиттік бағыттарға қарсы пікір таластар кірді. Гравинаның алғашқы басылған еңбегі моральдық және діни сипатта болды: Hydra mistica (1691), одан кейін сол материалға негізделген шағын жұмыстар жарық көрді. Осы уақыт аралығында Неапольде ол болашақ папа Иннокентий XII Антонио Пигнателли кардиналының құрметіне ие болды, ол 1689 жылы оны өзінің өкілі ретінде Римге шақырды. Гравина сол жылдары Рим астанасының біршама тұншықтырған атмосферасына Неапольде қатысқан жанды пікірталастардың рухын әкелді. 1690 жылы ол Римдегі Аркадия академиясын құрушылардың бірі болды. Римде ол 1692-1696 жылдары әдеби сипаттағы, немесе тарихи зерттеулермен, немесе моральдық немесе эстетикалық сынмен сипатталатын көптеген жазбаларды жазды, олардың көпшілігі Иннокентий XII-ге арналған түрлі Opuscula жинағында біріктірілді (1696). Ол сондай-ақ бірнеше мемлекеттік қызметтерге тағайындалды, оның ішінде 1699 жылы Ла Сапиенца университетінің Азаматтық құқық факультетінің төрағасы болып тағайындалды, университеттің осы уақытқа дейін жайлы болған жағдайын жақсарту және қайта ұйымдастыру кезінде. 1703 жылы ол Канондық құқық кафедрасына ауысты. Иннокентий XII-ден Гравина түрлі шіркеулік наградаларды алды, бірақ дін қызметкері болуға құлшынбағандықтан олардан бас тартты. Оның еуропалық ой ағымдарына ашықтығы Куриядағы консервативті топтармен бірнеше дау-дамайға әкелді, оларды ол көбінесе үлкен күш-жігермен шешті. 1701 жылы Гравина өзінің басты еңбегінің алғашқы нұсқасын жариялады, Originum juris civilis libri tres, ол 1704 жылы аяқталды, 1708 жылы Лейпцигте түпкілікті басылымда жарық көрді және бірнеше рет қайта басылды. Еуропаның барлық аймақтарында бағаланған «Түпнұсқалар» Рим құқығының тарихы және табиғи құқықтар мен құқықтың тарихилығы арасындағы қарым-қатынас тақырыбы бойынша 19 ғасырға дейін стандартты анықтама болып табылды. Гравинаның әдеби қызығушылықтары, эстетикалық теорияға қосқан үлесі және тарихи зерттеулерге деген қызығушылығы сол кезеңде көптеген жазбаларда көрініс тапты: ең маңызды еңбектердің арасында Ragion poetica (1708) және Orationes жинағы (1712) ерекше аталады. 1711 жылы Аркадия академиясында жарылыс болды, оған қарсы Гравина және оның ізбасарлары Кирина академиясын құрды. 1714-16 жылдары Гравина Калабрияда демалып, Калопрезеден мұраға қалған мүлікті басқарды. Өмірінің соңғы жылдары Гравина заң және әдеби тақырыптар бойынша жариялауды жалғастырды, тіпті сол кезде жоғары бағаланған трагедиялар да жазды. Ол сондай-ақ Неапольдік ортамен байланысты қалпына келтірді, Неаполи Корольдігінің астанасына жиі саяхаттап, онда түрлі еңбектерді жариялады. Ол 1718 жылы Римде қайтыс болды. 1718 жылы қайтыс болған кезде оны ең жақын достары мен ізбасарларының бірі Пьетро Метастазио жұбатты. Гравинаны анасы қалдырды, оған Калабриядағы мүлкін қалдырды. Римдегі мүлігі Метастазиоға қалдырылды. Гравинаның белгілі шәкірттерінің арасында Лоренцо Гори және Орацио Филиппо Бьянки болды.
Giovanni Vincenzo Gravina was born at Roggiano a small town near Cosenza, to a well off family. He was early sent to study with his maternal uncle, Gregorio Caloprese, who possessed some reputation as a poet and philosopher. This was a decisive experience in his education: his tutor not only guided him toward knowledge of the classics, but also exposed him to the methods and perspectives of “new science”; Caloprese had returned to Calabria from Naples, where he had frequented the Accademia degli Investiganti (Academy of Investigators), which diffused the ideas of Galileo, Descartes, and Pierre Gassendi throughout southern Italy. In 1680 Gravina moved to Naples to undertake legal studies, during which he turned particularly to the great humanists of the sixteenth century, both jurists and scholars. At the same time he perfected himself in Greek at the school of Gregorio Messere He quickly entered into the most forward thinking cultural circles of the capital, represented in the sphere of law by the followers of Francesco D'Andrea. Naples was a center for the intersection and comparison of different philosophical and religious tendencies. These included polemics against neo Aristotelian and Thomist traditions, as well as against Jansenistic, quietistic, and anti Jesuitic trends. Gravina's first printed work was consequently of a moral and religious character: Hydra mistica (1691), from which minor works drawing on the same material followed. In Naples, meanwhile, he had earned the favor of Cardinal Antonio Pignatelli (the future pope Innocent XII), who in 1689 requested that he come to Rome as one of his agents. To the slightly stifling climate of the Roman capital in those years, Gravina brought a breath of the lively debates in which he had participated in Naples. In 1690 he was among the founders of Rome's Academy of Arcadia. In Rome, which had now become his base, he composed between 1692 and 1696 numerous writings that were literary in nature or characterized either by historical scholarship or by moral or aesthetic criticism, and that were for the most part united in the various Opuscula, dedicated to Innocent XII (1696). He also received several public appointments, including in 1699 the chairmanship of the faculty of Civil Law at La Sapienza University, during the reorganization and reinvigoration of the university, which had been rather inactive until that point. In 1703 he transferred to the chair of Canon Law. From Innocent XII Gravina received the offer of various ecclesiastical honors, but declined them from a disinclination to enter the clerical profession. His openness to the currents of European thought brought on more than a few disputes with more conservative groups in the Curia, which he often resolved only with much effort. In 1701 Gravina published the first draft of his principal work, Originum juris civilis libri tres, which was completed in 1704, appeared in a definitive edition in Leipzig in 1708, and has been reprinted several times. Appreciated in all Europe, the Origines became a standard reference until the nineteenth century on the history of Roman law and on the theme of the relationships between natural rights and the historicity of rights. Gravina's literary interests, his contributions in aesthetic theory, and his interests in historical scholarship were all expressed in the same period in an abundance of writings: among the principal works, the Ragion poetica (1708) and a collection of Orationes (1712) are particularly significant. In 1711 a schism occurred in the Academy of Arcadia, and Gravina and his followers founded in opposition to it the Academy of Quirina. The years 1714 16 he spent in Calabria resting and attending to the inheritance bequeathed him by Caloprese. In his final years Gravina continued to publish on legal and literary subjects and even wrote tragedies, which were in their time much appreciated. He also reestablished contacts in the Neapolitan circle, traveling frequently to the capital of the Kingdom of Naples and publishing various works there. He died in 1718 in Rome. Comforting him at his death in 1718 was one of his dearest friends and followers, Pietro Metastasio. Gravina was survived by his mother, to whom he left his property in Calabria. His Roman possessions were left to Metastasio. Among the famous pupils of Gravina were Lorenzo Gori and Orazio Filippo Bianchi.
Шығармалары
Гравина көптеген білімді еңбектердің авторы болды, оның ең бастысы – 3 томдық (1713) «Origines juris civilis» және «De Romano imperio» (1712). Гравинаның ең жақсы есте қалған еңбегі – 1708 жылы алғаш жарияланған поэзия туралы трактаты: «Della Ragion Poetica libri due», онда ол поэзияны азаматтық жаңаруға шабыттандыру күші бар интуитивті және қиялды білім түрі деп анықтайды. Гравина поэтиканы рационалдық бастапқы қағидалардан туындаған ғылым ретінде дамытуға тырысады және поэзияның өзін философиялық шындықты бейне мен сезім арқылы жеткізетін, танымның алғашқы және толық емес түрі деп қарастырады. Осы және ол ежелгілерді (Гомер мен Данте) зерделілерден (Виргилий мен Торквато Тассодан) жоғары қоюы, Виконың 1725 жылғы «Жаңа ғылымына» қашықтан меңзеп тұрады.
Gravina was the author of a number of works of great erudition, the principal being his Origines juris civilis, completed in 3 vols (1713) and his De Romano imperio (1712). The work of Gravina that is best remembered is his discourse on poetry, first published in 1708: Della Ragion Poetica libri due, in which he defines poetry as an intuitive and imaginative form of knowledge with the power to inspire civic renewal. Gravina seeks to pioneer poetics as a science deduced from rational first principles and conceives poetry itself as a rudimentary and imperfect form of cognition through which philosophical truth is transmitted by means of image and emotion. In this and in his preference for the primitive (Homer and Dante) over the refined (Virgil and Torquato Tasso), he points distantly towards Vico's The New Science (1725).